Ο φασισμός ήθελε να γιορτάσει, αλλά γνώρισε τη συντριβή

Ο ελληνικός στρατός ανάγκασε τους Ιταλούς να υποχωρήσουν. Μέχρι τον Δεκέμβριο το ένα τέταρτο των αλβανικών εδαφών είχε περιέλθει στους Ελληνες

Ανεξάρτητα απ όσα γράφονται κατά καιρούς, η ιταλική επίθεση εναντίον της Ελλάδας το 1940 ήταν αναμενόμενη. Αλλωστε, από τον Αύγουστο η κυβέρνηση προχώρησε σε μερική επιστράτευση. Η προέλευση της τορπίλης, που δέχτηκε το «Ελλη» στο λιμάνι της Τήνου, είχε διαπιστωθεί αμέσως.Η επίδοση του τελεσιγράφου αναμενόταν από μέρα σε μέρα. Η 28η Οκτωβρίου θεωρούνταν η πλέον πιθανή, διότι αποτελούσε εθνική γιορτή του φασισμού στην Ιταλία. Επρόκειτο για την επέτειο της Πορείας προς τη Ρώμη και της πραξικοπηματικής κατάληψης της εξουσίας από τον Μουσολίνι.Ηταν 3.00 μετά τα μεσάνυχτα της 28ης Οκτωβρίου, όταν ο Ιταλός πρεσβευτής στην Αθήνα, Εμανουέλε Γκράτσι, ανέβηκε μέχρι την Κηφισιά, στο σπίτι του Ιωάννη Μεταξά, για να επιδώσει το τελεσίγραφο. Εξέπνεε στις 6.00 τα ξημερώματα, αλλά ήδη μία ώρα πριν, τα ιταλικά στρατεύματα είχαν προσβάλει τις ελληνικές μονάδες προκαλύψεως.

* Ο Ελληνικός Στρατός αντεπιτέθηκε. Ανάγκασε τους Ιταλούς να υποχωρήσουν. Μέχρι τον Δεκέμβριο σχεδόν το ένα τέταρτο των αλβανικών εδαφών είχε περιέλθει στους Ελληνες.
* Η εαρινή επίθεση των Ιταλών, τον Μάρτιο του 1941, απέτυχε. Μόνο κέρδος κάποιες είχαν μικρές εδαφικές λωρίδες στην περιοχή της Χειμάρρας.
* Η απόκρουση της ιταλικής εισβολής αποτέλεσε την πρώτη νίκη των Συμμάχων κατά του Αξονα στη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Συνέβαλε στην ανύψωση του ηθικού των ευρωπαϊκών λαών.

Οι περισσότεροι ιστορικοί σήμερα συμφωνούν ότι, στο μέτρο των δυνάμεών της, η Ελλάδα ήταν έτοιμη να αντιμετωπίσει την επίθεση. Κι αυτό, παρά το γεγονός πως το δικτατορικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου δεν πίστευε στη νίκη. Ο ίδιος ο Μεταξάς έγραφε στο ημερολόγιό του: «Ο πόλεμος που σήμερα αναλαμβάνει το έθνος είναι μόνον και μόνον πόλεμος τιμής».

ΙΤΑΛΟΣ ΠΡΕΣΒΗΣ
Εδωσε το τελεσίγραφο μετά τη δεξίωση

Ο τότε 59χρονος Ιταλός πρέσβης στην Αθήνα, Εμανουέλε Γκράτσι, ήταν διπλωμάτης καριέρας, ευφυής και κοσμικός. Η θύελλα του πολέμου μπορεί να πλησίαζε, αλλά εκείνος διαβεβαίωνε τους πάντες περί των καλών προθέσεων του Μπενίτο Μουσολίνι έναντι της Ελλάδας. Εφτασε στο σημείο την παραμονή της κήρυξης του πολέμου να οργανώσει στην πρεσβεία μεγάλη δεξίωση.

Αριστερά, ο Ιωάννης Μεταξάς (κέντρο) με τον Ιταλό πρέσβη Εμανουέλε Γκράτσι (δεξιά), πριν από τον πόλεμο. Δεξιά, το «Εθνος» στις 28 Οκτωβρίου 1940 «Υπέρ βωμών και εστιών»

Με το τέλος της δεξίωσης οι υπηρεσίες της πρεσβείας είχαν ολοκληρώσει την αποκρυπτογράφηση του τελεσιγράφου, που το κείμενό του ερχόταν τμηματικά από τη Ρώμη. Ο Γκράτσι έσπευσε ο ίδιος στην Κηφισιά για να το επιδώσει στον πρωθυπουργό. Η απαίτηση ήταν «να επιτραπεί στα ιταλικά στρατεύματα η ελεύθερη διέλευση, προκειμένου να καταλάβουν επίκαιρες θέσεις επί του εδάφους του Βασιλείου της Ελλάδας».

Η απάντηση δόθηκε στη γαλλική γλώσσα:

«Αlors, c est la guerre» (λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμος), φράση που αποτελούσε το «ΟΧΙ» της Ελλάδας. Με το πρώτο φως της ημέρας και την έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων ο Γκράτσι, ακολουθούμενος από το προσωπικό της πρεσβείας και τα μέλη της ιταλικής παροικίας, αναχώρησε από την Ελλάδα.

Εγκαταστάθηκε στην Ιταλία, όπου λίγες εβδομάδες αργότερα υπέστη την έκρηξη οργής του Μουσολίνι. Με τις μυστικές του αναφορές είχε δώσει εικόνα εντελώς διαφορετική από την πραγματικότητα για τους Ελληνες. Τους παρουσίαζε ανίκανους για οποιαδήποτε αποτελεσματική άμυνα, πολύ περισσότερο έναντι της σύγχρονης ιταλικής πολεμικής μηχανής. Πέθανε το 1961 σε ηλικία 70 ετών.

ΟΠΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ
Οι πρώτοι νεκροί του πολέμου

Με την εκδήλωση της ιταλικής επίθεσης στα φυλάκια προκαλύψεως γράφτηκαν μερικές από τις ηρωικότερες σελίδες της νεότερης ελληνικής Ιστορίας. Οι αξιωματικοί και οι φαντάροι μας εξευτέλισαν σε όλα τα μέτωπα τον υπερφίαλο Μουσολίνι.

Το κύριο βάρος της επίθεσης δέχτηκε το Απόσπασμα Πίνδου, με βασικό κορμό το 51ο Σύνταγμα Πεζικού και διοικητή τον συνταγματάρχη Κωνσταντίνο Δαβάκη. Εδρα του σχηματισμού ήταν το Επταχώρι Πίνδου. Στις 5.00 το πρωί, με την εκδήλωση της εισβολής και με τα πρώτα βλήματα, έξω από το 21ο φυλάκιο φονεύεται ο 28χρονος οπλίτης Βασίλης Τσαβαλιάρης από το Γοργογύρι Τρικάλων, παντρεμένος με τρία παιδιά. Τον βρήκε θραύσμα όλμου πάνω από το φρύδι.

Τα τελευταία του λόγια ήταν «Πάν τα παιδούλια μου…». Ο πρώτος αξιωματικός του στρατού Ξηράς, που έδωσε τη ζωή του για την Ελλάδα, ήταν ο 29χρονος υπολοχαγός από την ιταλοκρατούμενη Χάλκη της Δωδεκανήσου, Αλέξανδρος Διάκος. Επεσε νεκρός κατά την αντεπίθεση της 1ης Νοεμβρίου ως διοικητής Λόχου.

Στη μάχη εκείνη πιάστηκαν αιχμάλωτοι τρεις Ιταλοί αξιωματικοί και 222 οπλίτες. Επιτεύχθηκε η ανακατάληψη της Γραμμής Γύφτισσα – Οξιά. Η αναφορά που έφτασε στα χέρια του Δαβάκη ανέφερε: «Ο δοκιμασθείς λόχος εκαλείτο με την λόγχην εφ όπλου να αντιμετωπίση νέαν, θραυσθείσα και αυτή, αντεπίθεσιν του εχθρού διά της τελικής εφόδου του.

Ο δε ηρωικός διοικητής του λόχου αυτού, τεθείς επικεφαλής, εκραύγασε με φωνήν Αρεως: «Εμπρός, παιδιά, για μια μεγάλη Ελλάδα και μιαν ελεύθερη Δωδεκάνησο», ριπή πολυβόλου τον εφόνευσεν». Τη διοίκηση του Λόχου αναλαμβάνει αμέσως ο 38χρονος έφεδρος ανθυπολοχαγός Ελευθέριος Ντάσκας από τον Πλάτανο Τρικάλων. Σε λίγα λεπτά της ώρας πέφτει και αυτός. Είναι ο πρώτος έφεδρος αξιωματικός νεκρός.

ΕΥ. ΓΙΑΝΝΑΡΗΣ
Ο πρώτος πεσών της Αεροπορίας

Ο πρώτος νεκρός αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας ήταν ο 24χρονος Ευάγγελος Γιάνναρης του 2ου Ανεξάρτητου Σμήνους.

Στις 30 Οκτωβρίου, τρίτη μέρα του πολέμου, μετείχε σε αναγνωριστική αποστολή, στην οποία πήραν μέρος τρία αεροσκάφη τύπου «Χένσεν». Στο αεροπλάνο, όπου επέβαινε ο Γιάνναρης, χειριστής ήταν ο Λεωνίδας Τζάντας. Αφού ολοκλήρωσαν με επιτυχία την αποστολή τους, βρέθηκαν αντιμέτωποι με πέντε εχθρικά «Φίατ 42». Η γενναία καρδιά του Γιάνναρη έπαψε να χτυπά, όταν τον γάζωσαν τα εχθρικά πυρά. Τα δικά του πυρομαχικά είχαν εξαντληθεί.

ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ
Το «μυστικό» της νίκης του συνταγματάρχη Κ. Δαβάκη

Ο συνταγματάρχης Πεζικού Κωνσταντίνος Δαβάκης, ήρωας του αλβανικού μετώπου το 1940, γεννήθηκε στα Κεχριάνικα Λακωνίας, το 1897. Πνίγηκε στην Αδριατική Θάλασσα, καθώς τορπιλίστηκε το πλοίο που τον μετέφερε όμηρο στην Ιταλία, μαζί με άλλους αξιωματικούς.

Ηταν έμπειρος και καταρτισμένος στρατιωτικός. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων το 1916. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου της Αθήνας και στη Γαλλική Σχολή Αρμάτων του Παρισιού.

Κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο πήρε μέρος στις μάχες του Σκρα και της Δοϊράνης, όπου διακρίθηκε για την ανδρεία και την τόλμη του. Ομως η υγεία του υπέστη ανεπανόρθωτο πλήγμα από την εισπνοή ασφυξιογόνων αερίων.

Το 1918 προβιβάστηκε σε λοχαγό επ ανδραγαθία.

Συμμετείχε στη Μικρασιατική Εκστρατεία και διακρίθηκε στη μάχη των υψωμάτων Αλπανός. Τιμήθηκε μα το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας.

Τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη πήρε το 1931. Διετέλεσε επιτελάρχης της 2ας Μεραρχίας και του 1ου Σώματος Στρατού. Εγραψε διατριβές για τη στρατιωτική ιστορία και την τακτική των τεθωρακισμένων.

Το 1937 αποσύρθηκε για λόγους υγείας και τέθηκε σε πολεμική διαθεσιμότητα.

Τον Αύγουστο του 1940, με τη μερική επιστράτευση, ο Δαβάκης ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία.

Ανέλαβε διοικητής του 51ου Συντάγματος Πεζικού και στη συνέχεια του Αποσπάσματος Πίνδου.

Τα χαράματα της 28ης Οκτωβρίου η υπό τις διαταγές του δύναμη 2.000 ανδρών κλήθηκε να αντιμετωπίσει την 3η Ιταλική Μεραρχία Αλπινιστών «Τζούλια». Η ζώνη ευθύνης του είχε έκταση 35 χιλιομέτρων.

Προτίμησε μια αρχικά αμυντική τακτική. Αναγκάστηκε να κάνει ελιγμό, περιμένοντας τις ενισχύσεις, που ήρθαν την 1η Νοεμβρίου.

Τότε οι ελληνικές δυνάμεις πέρασαν στην αντεπίθεση, κύκλωσαν τους Ιταλούς και τους υποχρέωσαν σε υποχώρηση.

Την έκτη μέρα του πολέμου ο Δαβάκης τραυματίστηκε στο στήθος, μαχόμενος στη θέση Προφήτης Ηλίας Κάντσικου (σημ. Δροσοπηγής). Εδιωξε τους συμπολεμιστές του, που έσπευσαν να τον περιποιηθούν. Τον αξιωματικό που τον πλησίασε, διέταξε να φύγει. Είπε: «Ασε με εμένα. Πες με πεθαμένο! Κοίτα μη σου πάρουν τις θέσεις! Τράβα!».

Μεταφέρθηκε αναίσθητος στο Επταχώρι. Ο τραυματισμός του δημιούργησε περιπλοκές στην παλιά πνευμονική νόσο που είχε αποκτήσει στο Μακεδονικό Μέτωπο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ετσι υποχρεώθηκε να πάρει τον δρόμο για τα μετόπισθεν.

Η νίκη του αποσπάσματος Δαβάκη ήταν καθοριστική για την εξέλιξη των επιχειρήσεων. Θεωρείται η πρώτη συμμαχική νίκη επί των δυνάμεων του Αξονα. Η επιτυχία έχει ένα μυστικό: «Την άμεση διάγνωση τακτικού λάθους, που έκανε ο Ιταλός Μέραρχος, να προχωρήσει γοργά προς τη Σαμαρίνα, χωρίς να καλύψει το πλευρό της φάλαγγάς του».

Ο Δαβάκης εντόπισε το σφάλμα. Και από τη δεύτερη μέρα του πολέμου ήταν σίγουρος ότι «απ αυτό το λάθος θα μαντρώνονταν οι Ιταλοί».

Η νοσηλεία του Δαβάκη ήταν μακρόχρονη. Τον Δεκέμβριο του 1942, και ενώ η χώρα βρισκόταν υπό κατοχή, νοσηλευόταν ακόμα στην Αθήνα.

Οι ιταλικές Αρχές τον συνέλαβαν μαζί με άλλους αξιωματικούς, φοβούμενοι τη συμμετοχή τους στην Εθνική Αντίσταση, που είχε κάνει κιόλας αισθητή την παρουσία της σε πόλεις και χωριά.

Οι συλληφθέντες, ύποπτοι αντιστασιακής δράσης, οδηγήθηκαν στην Πάτρα.

Από το λιμάνι της επιβιβάστηκαν στο πλοίο «Τσιτά ντι Τζένοβα» (=Πόλη της Γένοβας) για να μεταφερθούν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ιταλία. Ανοιχτά των νότιων αλβανικών ακτών το πλοίο βυθίστηκε από συμμαχικό υποβρύχιο. Οι περισσότεροι από τους επιβαίνοντες πνίγηκαν στα νερά της Αδριατικής. Ανάμεσά τους και ο Δαβάκης.

Πηγή ‘Εθνος’

Περιμένοντας το… τέλος του κόσμου

Με τη συνεχή και επιστάμενη μελέτη των διαφόρων αστρονομικών και αστροφυσικών φαινομένων, οι επιστήμονες είναι σήμερα σε θέση να εξηγήσουν πολλά από τα φαινόμενα που οι προηγούμενες γενιές θεωρούσαν ανεξήγητα.Εκλείψεις ηλίου, εμφάνιση λαμπρών κομητών, θεαματικές αλλά ακίνδυνες βροχές μετεώρων, έγιναν στο παρελθόν αιτία για τη διασπορά τρομαχτικών προφητειών και ασύδοτης κινδυνολογίας που πολλές φορές είχε σαν αποτέλεσμα ανυπολόγιστες κοινωνικές και ψυχολογικές επιπτώσεις, οι οποίες οδήγησαν πολλά άτομα ακόμη και στην αυτοκτονία.

Ακόμη και σήμερα, στις αρχές του 21ου αιώνα, πολλές φορές οι «προφητείες» για τη συντέλεια του κόσμου. Πάρτε για παράδειγμα την καταστροφολογία για το τέλος του κόσμου στις 21 Δεκεμβρίου του 2012. Διακόσια σχεδόν βιβλία, δεκάδες ντοκιμαντέρ και κυρίως χιλιάδες άρθρα στο Διαδίκτυο, περιγράφουν όλα όσα υποστηρίζουν ότι «προέβλεψαν» ο Νοστράδαμος, οι Μάγια, κι ένα σωρό άλλοι υποτιθέμενοι «προφήτες».

Φυσικά αυτού του είδους οι «προφητείες» δεν είναι κάτι το καινούργιο. Τον Μάη του 1910, για παράδειγμα, η εμφάνιση του πασίγνωστου κομήτη του Χάλεϊ αναστάτωσε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Εκατομμύρια άνθρωποι ξενύχτησαν στους δρόμους και στις πλατείες περιμένοντας το… μοιραίο, που τελικά δεν συνέβη!

Αναβλήθηκε…
Ακόμη πιο πρόσφατα, τον Φεβρουάριο του 1962, ένα νέο κύμα πανικού κατέλαβε την ανθρωπότητα όταν Ινδοί αστρολόγοι είχαν «προβλέψει» τη συντέλεια του κόσμου. Οταν, επιτέλους, έφτασε η αναμενόμενη μέρα της καταστροφής, στις 4 Φεβρουαρίου 1962, τί­ποτε το ασυνήθιστο δεν συνέβη… Εμφανώς το τέλος του κόσμου είχε αναβληθεί! Θα περίμενε λοιπόν κανείς ότι οι διάφορες αυτοπρόσκλητες Κασσάνδρες θα είχαν μάθει το μάθημά τους.

Κι όμως το 1982 ξαναχτύπησαν και πάλι. Οι εφημερίδες της εποχής ανακοίνωναν και πάλι νέες «προφητείες» για τη συντέλεια του κόσμου και νέες καταστροφές που θα συνέβαιναν στις 10 Μαρτίου 1982.

Το ξεκίνημα της νέας κινδυνολογίας πήρε τις μεγαλύτερες διαστάσεις του στις αρχές του 1982 με την επανέκδοση ενός βιβλίου που είχε γραφτεί το 1974 και τίτλο «Η Επίδραση του Δία». Στο βιβλίο αυτό «προειδοποιούσαν», τους Καλιφορνέζους κυρίως, ότι το 1982 το Λος Αντζελες θα καταστραφεί από έναν ισχυρότατο σεισμό, ενώ παρόμοιες δονήσεις θα συνταράξουν και άλλα μέρη του πλανήτη μας…

Τα διάφορα ειδησεογραφικά πρακτορεία μετέδωσαν τις «πληροφορίες» αυτές και χιλιάδες εφημερίδες σ’ όλο τον κόσμο τις δημοσίευσαν στην πρώτη τους σελίδα. Αυτό ήταν! Αστρολόγοι, θρησκομανείς και κάθε είδους προφήτες και κινδυνολόγοι είχαν την τιμητική τους.

Και τι δεν προβλέφθηκε: Λοιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί, και δεκάδες άλλες βιβλικές καταστροφές. Παρά τις επανειλημμένες επίσημες και υπεύθυνες διαβεβαιώσεις των ειδικών επιστημόνων δεν ήταν και λίγοι εκείνοι που καρδιολαχτάρησαν. Τελικά, όπως ήταν φυσικό, δεν έγινε τίποτα.

Σεισμοί, καταποντισμοί και άλλες φαντασιώσεις

Οσο πλησιάζουμε την 21η Δεκεμβρίου 2012, οι μύθοι και οι παραξενιές που ακούγονται όλο και πληθαίνουν. Και τι δεν έχουν «προβλέψει» οι διάφορες σύγχρονες Κασσάνδρες γι’ αυτή την ημερομηνία: σύγκρουση της Γης με έναν φανταστικό πλανήτη ονόματι Νιμπίρου, ακτινοβολίες από την κεντρική μαύρη τρύπα του Γαλαξία μας σε απόσταση 27.000 ετών φωτός, μια πλανητική ευθυγράμμιση που θα επιφέρει τεράστιους σεισμούς και καταποντισμούς στη Γη, τη γεωμαγνητική αλλαγή των πόλων της Γης, κι άλλες παρόμοιες συγκλονιστικές φαντασιώσεις.

Μήπως όλα αυτά σημαίνουν ότι το 2012 δεν θα υπάρξει κανένας καταστροφικός σεισμός ή κάποια άλλη φυσική θεομηνία σε κάποιο σημείο του κόσμου; Όχι, βέβαια. Γιατί οι φυσικές καταστροφές μπορεί να συμβούν οποιαδήποτε στιγμή από πλήρως κατανοητές επιστημονικά αιτίες και δεν θα οφείλονται στους λόγους που «προβλέπουν» οι σύγχρονες Κασσάνδρες. Κι όταν κάποια στιγμή, σε πέντε δισεκατομμύρια χρόνια, θα φτάσει πράγματι το τέλος της Γης μας, να είστε βέβαιοι ότι θα είναι ένα τέλος το οποίο θα έλθει με τρόπους που ούτε καν φαντάζονται οι διάφοροι ψευδοπροφήτες της εποχής μας.

Για περισσότερες πληροφορίες: http://astrobiology.nasa.gov/ask-an-astrobiologist/intro/nibiru-and-doomsday-2012-questions-and-answers.

Πηγή ‘Εθνος’

Τηλεμεταφορά, ταξίδι στο χρόνο, αντιύλη, ασύρματη μετάδοση ενέργειας: Όταν η επιστημονική φαντασία γίνεται επιστήμη

Από την χαραυγή της επιστημονικής φαντασίας μέχρι σήμερα, οι πολέμιοί της είχαν ως βασικό τους επιχείρημα πως, εν αντιθέσει με το πρώτο συνθετικό του όρου, δεν περιέχει πολλή…επιστήμη.

Ωστόσο, οι καιροί αλλάζουν, και, όλο και πιο συχνά, η τεχνολογική πρόοδος αποδεικνύει πως τα όρια ανάμεσα στην επιστημονική φαντασία και την αληθινή επιστήμη είναι πολύ πιο θολά από ότι πιστεύεται: από το αεροπλάνο μέχρι το υποβρύχιο και από τον Ιούλιο Βερν και τον Ιουλιανό μέχρι τον Άρθουρ Κλαρκ και τον Ισαάκ Ασίμοφ, αυτοί που κάποτε χλευάζονταν ως ονειροπόλοι ή φαντασιόπληκτοι πλέον συχνά κερδίζουν τον χαρακτηρισμό των προφητών.

Τέσσερα από τα πιο τρελά όνειρα της επιστημονικής φαντασίας, τα οποία βρίσκονται πιο κοντά από ότι νομίζουμε, είναι αυτά του ταξιδιού στο χρόνο, της τηλεμεταφοράς, της αντιύλης και της ασύρματης μετάδοσης.

Ταξίδι στο Χρόνο

Έγινε γνωστό σαν θεωρία από τη «Μηχανή του Χρόνου» από τον Χ.Τζ. Γουέλς, και έγινε αληθινά διάσημο μέσα από κινηματογραφικές ταινίες όπως ο «Εξολοθρευτής» και, φυσικά, το «Back to the Future» (Επιστροφή στο Μέλλον). Όσον αφορά τα πραγματικά δεδομένα: η θεωρία της σχετικότητας του Αλβέρτου Αϊνστάιν υπαγορεύει πως το ταξίδι στο χρόνο είναι δυνατό, υπό ακραίες όμως συνθήκες. Ωστόσο, υφίσταται το λεγόμενο «χρονικό παράδοξο» : ταξιδεύω στο χρόνο και σκοτώνω τον παππού μου. Άρα δε θα γεννηθώ. Άρα δε θα γυρίσω ποτέ. Άρα δε θα σκοτώσω τον παππού μου. Άρα θα γεννηθώ. Άρα θα γυρίσω και θα σκοτώσω τον παππού μου κ.ο.κ. Αν και δεν έχει βρεθεί ακόμα τρόπος να «καταργηθεί» αυτό το παράδοξο, η εξέλιξη των θεωριών κβαντομηχανικής υπαγορεύουν πως υπαγορεύει πως- θεωρητικά- είναι δυνατό, καθώς, από τη στιγμή που η κβαντομηχανική βασίζεται στην έννοια της συμμετρίας, τότε οι νόμοι της Φυσικής δεν παραβιάζονται: αν αλλάξουμε κάθε «θετικό» με κάτι «αρνητικό», τότε έχουμε έναν «αντικατοπτρισμό» του σύμπαντος, όπου η μεταβολή της ροής του Χρόνου δεν παραβιάζει κάποιο νόμο της Φυσικής. Πότε αναμένεται η πρώτη χρονομηχανή; Θα αργήσει κάπως, καθώς, με τους παρόντες ρυθμούς της προόδου πάνω στην κβαντομηχανική, εκτιμάται πως το θεωρητικό και τεχνολογικό υπόβαθρο θα είναι διαθέσιμο σε…15.000 χρόνια.

Ασύρματη μετάδοση ενέργειας

Εμφανίστηκε σαν υπόθεση το 1941, στο διήγημα «Reason» του Ισαάκ Ασίμοφ. Πρακτικά: ο ηλεκτρισμός και ο μαγνητισμός είναι πεδία στο χώρο τα οποία μπορούν να «συνδεθούν» : Η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία είναι ένα κύμα το οποίο μπορεί να μετακινηθεί από ένα σημείο στο χώρο σε ένα άλλο. Οπότε, λογικά, πρόκειται για κάτι εύκολο. Πιστεύεται πως αποτέλεσε ένα από τα μεγάλα projects του Νικολά Τέσλα.

Ένας τρόπος για την ασύρματη μετάδοση ενέργειας θα μπορούσε να είναι τα μικροκύματα: ουσιαστικά φως με μεγάλο μήκος κύματος. Επίσης, ο ηλεκτρισμός θα μπορούσε να μετατραπεί σε φως, να μεταβιβαστεί στον προορισμό του ως ακτίνα λέηζερ, και εκεί η διαδικασία να αναστραφεί (το λέηζερ να μετατραπεί ξανά σε ενέργεια). Θα είναι διαθέσιμο: πολύ σύντομα, καθώς πρόσφατα η εταιρεία Witricity παρουσίασε ένα ασύρματο σύστημα παροχής ενέργειας, το οποίο έχει τη δυνατότητα φόρτισης κινητών τηλεφώνων. Επίσης, μία ιαπωνική κοινοπραξία ανακοίνωσε πως σχεδιάζει να κατασκευάσει μία εγκατάσταση αξίας 21 δισεκατομμυρίων δολαρίων στο διάστημα, με σκοπό την ασύρματη μετάδοση ηλιακής (ηλεκτρικής) ενέργειας στη Γη: εντός 30 ετών, θα έχει τη δυνατότητα ηλεκτροδότησης 300.000 σπιτιών.

Αντιύλη

Πρόκειται για το αντίθετο της ύλης: η αντιύλη αντιδρά…άσχημα όταν έρχεται σε επαφή με ύλη, με αποτέλεσμα την έκλυση ενέργειας που αφήνει κατά πολύ πίσω μία πυρηνική έκρηξη.

Η ύλη συνίσταται από μόρια, των οποίων οι μάζες και τα ηλεκτρικά φορτία ποικίλλουν. Για κάθε ένα από αυτά τα μόρια, υπάρχει ένα «αντιμόριο» : ίδια μάζα, αντίθετο ηλεκτρικό φορτίο. Αν συγκρουστούν, εκλύεται ενέργεια. Μία μικρή ποσότητα μάζας παράγει μία εξαιρετικά μεγάλη ποσότητα ενέργειας, όπως δείχνει η διάσημη εξίσωση του Αϊνστάιν: Ε=mc^2. Πρακτικά, οι ποσότητες ενέργειας που εκλύονται είναι τεράστιες. Ωστόσο, είναι εξαιρετικά επικίνδυνη. Πρακτική εφαρμογή: θα αργήσει, καθώς η παραγωγή μορίων αντιύλης είναι δαπανηρή και…επικίνδυνη: μερικές χιλιάδες μόρια αντιυδρογόνου θα είναι διαθέσιμα εντός πενήντα ετών.

Τηλεμεταφορά

Δύο λέξεις αρκούν όσον αφορά την πρώτη της εμφάνιση: Star Trek! Πρόκειται, πολύ απλά, για τη μετάβαση ενός αντικειμένου ή ζωντανού όντος από ένα σημείο σε ένα άλλο, χωρίς να διανυθεί η ενδιάμεση απόσταση. Από πλευράς «ερμηνείας» : παίρνουμε δύο μόρια φωτός και τα «περιπλέκουμε» : πλέον, υπάρχει η δυνατότητα άμεσης μεταφοράς κβαντικών δεδομένων.

Τα φωτόνια (μόρια φωτός), έχουν μία ιδιότητα, την περιδίνηση. Εάν κάποιος Α έχει ένα φωτόνιο «x», με μία συγκεκριμένη περιδίνηση, και θέλει να δώσει σε κάποιον άλλο Β ένα «x» με την ίδια περιδίνηση, η θεωρία έχει ως εξής: προηγουμένως, ο Α έχει φροντίσει να δώσει στον Β ένα φωτόνιο από ένα ζευγάρι περιπλεκομένων φωτονίων, και έχει κρατήσει το δεύτερο. Οι καταστάσεις των δύο αυτών φωτονίων σχετίζονται. Τώρα, ο Α, αφήνει το φωτόνιο που θέλει να στείλει να αλληλεπιδράσει με το «κρατημένο» φωτόνιο του προαναφερθέντος ζευγαριού: αυτόματα, μεταδίδονται οι απαιτούμενες πληροφορίες γύρω από το φωτόνιο «x» στο φωτόνιο του ζευγαριού που έχει ο Β. Αυτό που χρειάζεται για να ολοκληρωθεί οι διαδικασία είναι κάποια επιπλέον στοιχεία για το «x», τα οποία μεταδίδονται μέσω συμβατικών μεθόδων. Το «νέο» φωτόνιο που κατέχει ο Β, εισέρχεται σε μία κατάσταση αντίστοιχη του «x». Ωστόσο, αυτό το είδος τηλεμεταφοράς καταστρέφει το πρωτότυπο. Δεν μεταφέρεται μάζα- απλά πληροφορίες. Το 1998, ομάδα του πανεπιστημίου Caltech κατάφερε να μεταφέρει πληροφορίες για την κατάσταση ενός φωτονίου μέσα σε ένα εργαστήριο. Το 2004, Αυστριακοί φυσικοί μετέφεραν με αντίστοιχο τρόπο πληροφορίες για την κατάσταση ενός φωτονίου από τη μία όχθη του Δούναβη στην άλλη. Μέσα σε έναν αιώνα, εκτιμάται πως αυτό θα μπορεί να γίνει και με ζωντανούς οργανισμούς μεγέθους αμοιβάδας. Ωστόσο, υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα: η καταστροφή του πρωτοτύπου…

Πηγή ‘Καθημερινη’

Άγιος Δημήτριος, ο Προστάτης της Θεσσαλονίκης και όλης της Μακεδονίας μας!

Tου Χάρη Ανδρεόπουλου

Ο Οκτώβριος είναι ταυτισμένος στη μνήμη του λαού μας με τη γιορτή του αγίου Δημητρίου. Ο άγιος Δημήτριος είναι ένας από τούς δημοφιλέστερους αγίους της ορθόδοξης Εκκλησίας, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο, όπως φανερώνει η συχνότητα του ονόματος (Ντμίτρι, Ντουμίτρου, κλπ.). Ολοι οι ορθόδοξοι λαοί τον ευλαβούνται και τον τιμούν (στις 26 Οκτωβρίου), ιδιαίτερα δε οι Σλάβοι, οι Βούλγαροι και οι Ρώσοι – και οι όπου γης ορθόδοξοι λαοί.

Φαίνεται πώς αυτή η δημοτικότητα δεν είναι άσχετη με την αίσθηση της συνεχούς παρουσίας του Αγίου ανά τους αιώνες, όπως πιστοποιείται από τις εμφανίσεις του και τα θαύματά του. Η ιστορία του μεγαλομάρτυρος αγίου Δημητρίου δεν τελειώνει στο 303 μ.Χ. που μαρτύρησε. Από τη μέρα του μαρτυρίου του αρχίζει μια νέα ιστορία, εκπληκτική, που φθάνει ως σήμερα και θα συνεχισθεί στους αιώνες. Ο μεγαλομάρτυς Δημήτριος έγινε η ψυχή της Θεσσαλονίκης, ο οδηγός, ο πατέρας, ο προστάτης, ο πολιούχος, ο «φιλόπολις» και «σωσίπολις», ο «φιλόπατρις» κι ο «σωσίπατρις». Ο μεγαλομάρτυς δεν υπήρξε μόνο ο θαυματουργός ιατρός των σωματικών και ψυχικών νόσων, αλλά και προστάτης ένδοξος της αγαπητής του πατρίδος.

Τα θαύματα που έχει επιτελέσει μέχρι σήμερα ο μεγαλομάρτυς και αθλοφόρος του Χριστού Δημήτριος ο Μυροβλήτης είναι αναρίθμητα, πάρα πολλά δε εξ αυτών έχουν καταγραφεί σε διάφορα αγιολογικά και ιστορικά κείμενα, τα γνωστότερα των οποίων είναι τα «Βιβλία των θαυμάτων», τρείς παλαιές συλλογές που χαρακτηρίσθηκαν έτσι από τον εκδότη τους, τον Cornelious Byeus.

Συμπεριελήφθη δε η έκδοση στα «Acta Sanctorum», Oct. IV, Bruxelles, 1780 και ανατυπώθηκε χωρίς καμμιά μεταβολή στην συλλογή του Migne, «Patrologia Graeca» (P.G.), τομ. 116 (σελ. 1203 – 1398). Κάθε μιά από τις τρείς παραπάνω συλλογές των θαυμάτων επιγράφεται αντίστοιχα: Liber I (Bιβλίο Α, συγγραφέας ο αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Ιωάννης Α’, 7ος αιώνας), Liber II (Βιβλίο 2, αγνώστου συγγραφέως του 7ου αιώνος) και Liber III (Βιβλίο 3, αγνώστου συγγραφέως του 10ου αιώνος).

Σ’ ένα από τα θαύματα αυτά – στο Βιβλίο ΙΙΙ – γίνεται αναφορά σε θαύμα που συντελέσθηκε κατά τη διάρκεια κατάληψης της Θεσσαλονίκης από τους Σαρακηνούς. Στο θαύμα αυτό πρωταγωνιστές είναι δυό επιφανείς Μυροβλήτες άγιοι, ο Μυβοβλήτης άγιος της Θεσσαλονίκης και ο Μυροβλήτης άγιος της Λαρίσης Αχίλλιος, οι οποίοι συναντήθηκαν περί «τα Τέμπη τα Θεσσαλικά»(1).

Συγκεκριμένα στο 3ο θαύμα του Γ’ Βιβλίου (παράγραφοι 222 – 226) ο συγγραφέας αναφερόμενος στην εποχή του αυτοκράτορος Λέοντος (ο οποίος βασίλευσε τη περίοδο 886 – 912 μ.Χ) μας παρουσιάζει ένα θαύμα του αγίου Δημητρίου που συντελέσθηκε κατά τη διάρκεια κατάληψης της Θεσσαλονίκης από τους Σαρακηνούς. Εκείνον τον καιρό, λέει, κάποιοι άνθρωποι Ιταλοί εξόρμησαν από τη πατρίδα τους ένεκα ευχής (τάματος) για να περιηγηθούν τους ναούς κάθε τόπου. Και πορευόμενοι πήραν τον δρόμο που οδηγούσε προς το ναό του μεγαλομάρτυρος Δημητρίου. Και ιδού πως περιγράφει ο συγγραφέας των «Θαυμάτων» τη συνάντηση του Μυροβλήτη της Θεσσαλονίκης με τον Μυροβλήτη της Λαρίσης (2).: «Κατά την οδοιπορία τους, οι Ιταλοί, την ώρα που διέρχονταν τα Θεσσαλικά Τέμπη, είδαν να συνοδοιπορεί ένας άνδρας, τον οποίον ούτε γνώριζαν, ούτε είχαν δει προηγουμένως. Ο άνδρας αυτός είχε ολόλευκα μαλλιά και γένια, γλυκό και ιλαρό πρόσωπο και σεμνή αμφίεση.

Και μόνο με τη θέα του υποδήλωνε το μεγάλο του σεβασμό και την εξαιρετική του ταυτότητα. Επειτα εμφανίσθηκε ένας άλλος άνδρας ερχόμενος προς αυτούς από μπροστά έφιππος, ωραίος μεν στη θέα και εκ φύσεως πολύ ευχάριστος και ευάρεστος, κατηφής, όμως, και μαραμένος, γεγονός που κάλυπτε τη χάρη της ευφροσύνης του, και σαν από κάποιο πένθος καταβεβλημένος και λυπημένος.

Αυτός βγάζοντας φωνή όμοια με την όψη του, χαιρέτισε πρώτος τον πρεσβύτη, ονομάζοντάς του Αχίλλιο (3), και τον ρώτησε: «Που πηγαίνες Αχίλλιε; Εγώ, καθώς βλέπεις, έρχομαι προς εσένα». Ο πρεσβύτης ανταπέδωσε περιχαρής το χαιρετισμό, αποκαλώντας αυτόν Δημήτριο, καθώς και μεγάλο αγωνιστή του αθλοθέτη Χριστού. Με πολύ δε ενδιαφέρον τον ρώτησε ποιά είναι η αιτία της μελαγχολίας και της τόσης κατήφειας και λύπης.

Ο μάρτυς απάντησε: «Αφανίσθηκε η πατρίδα μου και ήδη έχει καταδικασθεί από το Δικαστή των όλων. Χέρια ανδροφόνα και βαρβαρικά εξανδραπόδισαν τους συμπατριώτες μου. Ο ναός μου περιβρέχεται τώρα από τα αίματα των ομοφύλων μου, τα ιερά καταπατούνται από βέβηλα και ακάθαρτα πόδια και έχουν εξουθενωθεί. Και εγώ βεβαίως καθικέτευα το Θεό αδιαλείπτως, παρακαλώντας Τον να ελεήσει τους ατυχήσαντες συμπατριώτες του, και Του ζητούσα ως χάρη να τους λυπηθεί και πάλι. Και την Εκκλησία που ο Κύριος καθαγίασε με το τίμιο αίμα Του, να μην την αφήσει να κατασπαραχθεί απ΄ τα χέρια βαρβάρων, οι οποίοι εμπιστεύονται και στηρίζονται μόνο στην ισχύ τους και όχι στο Θεό. Εκείνος όμως – και βέβαια είναι αδύνατον να εξακριβωθεί το πως Αυτός κρίνει και ποιές είναι οι βουλές Του – άφησε την κληρονομιά Του, το λαό Του δηλαδή, να λάβει πείρα της βαρβαρικής απανθρωπιάς».

Από τα δεινά αυτά, που διηγήθηκε ο μάρτυς για τη Θεσσαλονίκη, συγκλονίσθηκε και συμπόνεσε πολύ ο ιεράρχης Αχίλλιος, έκραζαν δε μαζί: «Είναι μεγάλα τα θαυμάσιά Σου, Κύριε, και δεν είναι ικανός κανένας να ερευνήσει και να καταλάβει την οικονομία Σου».

Οι Ιταλοί τα έβλεπαν όλα αυτά με έκπληξη και αμηχανία. Ενας δε από αυτούς, που ήξερε την ελληνική γλώσσα, ρώτησε σιγανά κάπως: «Για πές μου λοιπόν, στρατιώτη, για ποιά πόλη κάνετε λόγο; Ποιά είναι η πόλη που έπεσε στα χέρια των βαρβάρων;». Ο μεγαλομάρτυς Δημήτριος απάντησε: «Η δική μου, η δυστυχέστατη πατρίδα μου Θεσσαλονίκη, παραδόθηκε στη μανία των βαρβάρων».

Και πάραυτα αυτοί, ο πρεσβύτης (ο Αχίλλιος) και ο μεγαλομάρτυς Δημήτριος, έγιναν άφαντοι από τα μάτια των συνοδοιπόρων τους. Εκείνοι, όντας Ιταλοί, ζήτησαν όταν έμειναν μόνοι τους να μάθουν από τον ομοεθνή τους, που ήξερε την ελληνική γλώσσα, τί άκουσε από τους δύο αυτούς συνοδοιπόρους και ποιοί ήταν. Αυτός με θαυμασμό και έκπληξη διηγήθηκε τα καθέκαστα και τους έκανε γνωστό ότι ο στρατιωτικός που εμφανίσθηκε σ’ αυτούς ήταν ο μεγαλομάρτυς Δημήτριος, ο οποίος μίλησε με κάθε σαφήνεια για τα δεινά της πατρίδας του, της Θεσσαλονίκης, και επιπλέον υποσχέθηκε ότι θα παράσχει σ’ αυτούς κάθε ασφάλεια και προστασία».

Η διήγηση κλείνει με την πληροφορία ότι οι Ιταλοί για να μη γίνουν και αυτοί λάφυρο των εχθρών πήγαν πολύ μακριά από τη Θεσσαλονίκη. Εκεί, όχι πολύ μετά, άκουσαν από κάποιους, οι οποίοι διέφυγαν από τα χέρια των βαρβάρων, όλα τα συμβάντα λεπτομερώς και έτσι οι άνθρωποι αυτοί κατάλαβαν σαφώς ότι ο άνδρας εκείνος που είδαν κατά τη πορεία τους ήταν ο μεγαλομάρτυς Δημήτριος. Το 3ο Θαύμα του Γ’ Βιβλίου κλείνει με την αναφορά του συγγραφέα ότι ο άγιος Δημήτριος λίγο μετά προστάτευσε τη Θεσσαλονίκη και από τις εξορμήσεις των Σκυθών, υψώνοντας μπροστά τους, σαν άλλο τείχος την ακαταμάχητη δεξιά του. Ετσι η θαυματουργική του δύναμη αποδεικνύονταν ανώτερη από τις επιδρομές των βαρβάρων.

Αναφορικά με τα άλλα κείμενα των «Θαυμάτων» (4) εντύπωση προκαλεί η διήγηση στο Β’ Βιβλίο και ειδικότερα η περιγραφή στο κεφ. 5 της ανάμιξης – περί το 680 μ.Χ – των Ελλήνων «Σερμησιάνων» (5) και των Βουλγάρων, η εγκατάστασή τους στον «Κεραμήσιο κάμπο» (τον οποίο ερευνητές τοποθετούν κοντά στη περιοχή των Σκοπίων) και ο στόχος τους να καταλάβουν τη Θεσσαλονίκη. Ολα τα παραπάνω στοιχεία κάνουν τη συγκεκριμένη διήγηση να μοιάζει σαν ένα είδος «προφητείας» στη κατασκευή του «Μακεδονικού έθνους» (6), που μας ταλαιπωρεί σήμερα. Η εξιστόρηση καταλήγει βέβαια με την θαυματουργική επέμβαση του αγίου Δημητρίου, ο οποίος ματαιώνει τα κακόβουλα σχέδια και σώζει τη πόλη του.

Ας προσευχηθούμε και σήμερα στο Μυροβλήτη άγιο να βοηθήσει τη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία μας ολόκληρη και να μπορέσουμε να συμβιώσουμε ειρηνικά με τους γείτονές μας, χωρίς προκλήσεις και αντιστόρητους αλυτρωτισμούς.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

(1) Σχετική αναφορά υπάρχει και σε άρθρο του αοιδίμου καθηγητή του Ιονίου πανεπιστημίου Δημ. Σοφιανού για την ιστορία της Ι. Μητρόπολης Λαρίσης και τον άγιο Αχίλλιο, στο περιοδικό της Ι. Μ. Λαρίσης «Τάλαντο», τ. 47, (2005), σελ. 12.

(2) Η απόδοση του κειμένου στη νεοελληνική έγινε από τον Λυκειάρχη, θεολόγο – φιλόλογο κ. Γ. Παπαδημητρόπουλο στο βιβλίο «Μαρτύριο και Θαύματα του αγίου Δημητρίου», εκδ. «Αποστολικής Διακονίας», Αθήνα, 2004, σελ. 244 – 247.

(3) Πρόκειται για τον πολιούχο της Λαρίσης, τον όσιο Αχίλλιο, ο οποίος έζησε κατά το β’ ήμισυ του 3ου αιώνα και το α’ ήμισυ του 4ου αιώνα και διετέλεσε αρχιεπίσκοπος Λαρίσης. Ενώ υπήρξε βαθύς γνώστης της θεολογικής παιδείας και εγκρατής γνώστης της θύραθεν παιδείας και φιλοσοφίας. Η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του στις 15 Μαϊου.

(4)Από τις πιό ενδιαφέρουσες εκδόσεις το βιβλίο «Αγίου Δημητρίου Θαύματα, Οι συλλογές Αρχιεπισκόπου Ιωάννου και Ανωνύμου, Ο βίος, τα θαύματα και η Θεσσαλονίκη του Αγίου Δημητρίου», Επιμέλεια – Σχόλια Χαρ. Μπακιρτζή, Μεταφ. Αλόη Σιδέρη, εκδ. ΑΓΡΑ, Αθήνα 1997.

(5) Η ονομασία Σερμησιάνοι ετυμολογείται από τη πόλη «Σερμείον» (Sirmium), παλαιά πρωτεύουσα της Παννονίας. Πρόκειται για την σημερινή πόλη Μητρόβιτσα της Σερβίας («Sremska Mitsovica»).

(6) Χολέβα, Κων., «Η κατασκευή ενός τεχνητού έθνους», περιοδικό Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών «ΤΟΛΜΗ», τ. 47 (2004), σελ. 66.

* Ο Χάρης Ανδρεόπουλος είναι δημοσιογράφος – θεολόγος ΑΠΘ, συνεργάτης της εφημ. «Ελευθερία» Λαρίσης, της Πύλης Εκκλησιαστικών Ειδήσεων «amen.gr” και καθηγητής Β/βάθμιας εκπαίδευσης (Γυμνάσιο – Λύκειο Αρμενίου ν. Λάρισας). Tο παρόν κείμενο αποτελεί επεξεργασμένη μορφή άρθρου που πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημ. «Ελευθερία» (26/10/2007, σελ. 8).

Πηγή ‘Αμην’

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος για τον Α.Μ.Κ.Α

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος στην τρίτη Συνεδρία της, ασχολήθηκε σχετικά με τον νέο Αριθμό Μητρώου

Κοινωνικής Ασφάλισης (Α.Μ.Κ.Α).

Τα μέλη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, αποφάσισαν τα εξής:

Αναφορικά με τον Αριθμό Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης (Α.Μ.Κ.Α.) η Διαρκής Ιερά Σύνοδος απεδέχθη την εισήγηση της Συνοδικής Επιτροπής Δογματικών και Νομοκανονικών Ζητημάτων, σύμφωνα με την οποία «ο αριθμός Α.Μ.Κ.Α. είναι απλώς εις επί πλέον χρηστικός αριθμός και από όλα τα μέχρι τούδε στοιχεία ουδείς κίνδυνος προκύπτει δια την σωτηρίαν των ψυχών. Εις πάσαν περίπτωσιν η Εκκλησία γρηγορεί».

Πηγή ‘Ρομφαία’

«Ποιος δεν θέλει την ιστορική μνήμη;»

Του Μίκη Θεοδωράκη

Με αφορμή την ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Ψυχή βαθιά» για τον Εμφύλιο, ο Μίκης Θεοδωράκης θυμάται όσα ένωναν και χώρισαν τις δύο πλευρές
Η Ελλάδα απελευθερώθηκε τον Οκτώβριο του 1944. Με τις Συμφωνίες στον Λίβανο σχηματίσθηκε Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου, που λίγο μετά την αποχώρηση των Γερμανών ήρθε στην Αθήνα. Ο λαός μας, που ήδη γιόρταζε τη νεογέννητη Ελευθερία του, την υποδέχθηκε με ενθουσιασμό, όπως με την ίδια συγκίνηση και χαρά χειροκροτούσε και ζητωκραύγαζε τα πρώτα αγγλικά στρατεύματα, καθώς προχωρούσαν στη Λεωφόρο Συγγρού. Μια νέα ηλιόλουστη εποχή πιστεύαμε όλοι ότι ξεκινούσε για την πατρίδα μας, που θα την ξαναχτίζαμε όλοι μαζί ενωμένοι. Ώσπου οι Άγγλοι άρχισαν λίγο λίγο να ροκανίζουνε τις Συμφωνίες και να μας οδηγούν στην εμφύλια διαίρεση. Όποιος λέει ότι την αρχή την κάνανε οι Εαμίτες με τα Δεκεμβριανά, γιατί τάχα θέλανε να κατακτήσουν την Αθήνα, είναι είτε άσχετοι με τα γεγονότα είτε φανατικοί προβοκάτορες, διαστρεβλωτές της Ιστορίας και όργανα της αγγλικής πολιτικής που από τότε πέταξε το προσωπείο της και έδειξε καθαρά ότι δεν ήθελε μόνο απλά να μας βάλει στη γωνία της εθνικής ζωής αλλά να μας εξοντώσει όλους, άντρες και γυναίκες του ΕΑΜ, μέχρις ενός.

Πρώτον, γιατί έτσι κι αλλιώς στην Αθήνα και στον Πειραιά κυριαρχούσε το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ. Το μόνο που κατείχαν οι Άγγλοι και η Κυβέρνηση ήταν το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία». Δεύτερον, γιατί το ΕΑΜ δεν είχε ούτε πολιτική ούτε σχέδιο ούτε καν πρόθεση για κατάληψη της εξουσίας. Και τρίτον αν είχε και ήθελε να χτυπήσει τα ανεπαρκή για την περίσταση αγγλικά στρατεύματα, τότε γιατί δεν επέτρεψε στον τακτικό στρατό του μόνιμου ΕΛΑΣ να μπει στην Αθήνα και να ξεκαθαρίσει την κατάσταση μέσα σε δυο-τρεις μέρες το πολύ, παρά άφησε τον εφεδρικό ΕΛΑΣ της Αθήνας «με τα παιδάκια και τα λιανοντούφεκα», όπως είπε ο Σαράφης, να γίνουν εύκολη λεία, με χιλιάδες θύματα μπροστά σ΄ έναν σύγχρονο στρατό με αεροπλάνα και τανκς, που εν τούτοις άντεξαν σ΄ αυτή την άνιση μάχη επί 33 ολόκληρα μερόνυχτα;

Όποιος έζησε τα γεγονότα απ΄ την αρχή ώς το τέλος όπως εγώ, μπορεί να αποδείξει με στοιχεία ατράνταχτα την αλήθεια των όσων λέω. Κι αν ξέφυγα από τον θάνατο, αυτό οφείλεται μόνο στην τύχη. Αλλά αν δεν με θανάτωσαν, μου κάνανε τόσο κακό στο σώμα και στην ψυχή, που είναι σαν να με σκότωσαν. Την ίδια τύχη με μένα είχαν εκατοντάδες χιλιάδες νέοι και νέες στα βουνά, στις συνοικίες, στις φυλακές, στις εξορίες, στα ξερονήσια και στα εκτελεστικά αποσπάσματα. Το σχέδιο του Τσώρτσιλ εφαρμόστηκε κατά γράμμα από τον Δεκέμβρη του 1944, όταν διέταξε τους στρατηγούς και τους στρατιώτες της Αυτού Μεγαλειότητος «Φερθείτε σαν να βρίσκεστε σε εχθρική χώρα». Και ποιος ήταν ο εχθρός; Εμείς οι Έλληνες μέλη του ΚΚΕ, του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ, του ΕΛΑΣ είτε απλά συμπαθούντες, που τότε ξεπερνούσαμε τα 2 εκατομμύρια ψυχές και μόλις βγήκαμε από τον σκληρό αγώνα που κάναμε κατά των Γερμανών κατακτητών και των συνεργατών τους.

Και φτάνω στον Δημοκρατικό Στρατό και τις μάχες στα βουνά με αντίπαλο τον Εθνικό Στρατό. Χωρίς να μπω σε λεπτομέρειες και ιδεολογικοπολιτικές αναλύσεις, θα προσπαθήσω να δω την ψυχολογία του ενός και του άλλου. Από απόψεως ηλικίας στη μεγάλη τους πλειοψηφία ήσαν όλοι έφηβοι-παιδιά. Πάντως το γεγονός είναι ένα: Ότι οι πρώτοι εξαναγκάστηκαν να πάρουν τα βουνά μπροστά στο όργιο των διώξεων (ειδικά στην ύπαιθρο), που είχαν αναλάβει 150 περίπου συμμορίες συνεργατών, ταγματαλητών και ληστών του κοινού ποινικού δικαίου με την άμεση καθοδήγηση των Άγγλων. Μπαίνανε στα χωριά, καίγανε τα σπίτια, σφάζανε τους άντρες, βιάζανε τις γυναίκες κι αυτό καθημερινά από το 1945 ώς το 1946, ώσπου όσοι κατόρθωσαν να ξεφύγουν, παίρνανε τα βουνά. Όταν έγιναν πολλοί και οργανώθηκαν, δημιούργησαν τέλος τον Δημοκρατικό Στρατό. Τότε οι Εγγλέζοι, πάντοτε με μια χούφτα Έλληνες πολιτικούς, άρχισαν να επιστρατεύουν χωρίς να ρωτούν τι πιστεύει ο ένας και τι σκέφτεται ο άλλος. Όμως όταν μπεις σε Λόχους, Τάγματα και Συντάγματα με την κατάλληλη εκπαίδευση μεταβάλλεσαι σε Νούμερο. Και τελικά κάνεις ό,τι σου πουν. Και τους είπαν: Τώρα θα πάτε στα βουνά να σκοτώσετε τα αδέλφια σας. Φυσικά δεν χρησιμοποίησαν ακριβώς τη λέξη «αδέλφια», αλλά άλλες περισσότερο εύηχες και αποτελεσματικές: Προδότες, κατσαπλιάδες, Βούλγαρους, όργανα των ξένων και εχθρούς της Πατρίδας. Όσοι ζήσανε στα Τάγματα Μακρονήσου ξέρουν ακριβώς τις μεθόδους με τις οποίες ένας «Βούλγαρος» μεταβάλλεται σε Έλληνα έτοιμο να κατασπαράξει τους προδότες.

Τελικά, τι ήσαν όλοι αυτοί παρά θύματα; Θύματα του φόβου οι μεν, θύματα της πλύσης εγκεφάλου οι δε. Όμως δεν έπαψαν και οι μεν και οι δε να είναι στο βάθος αθώα παιδιά, Έλληνες αναγκασμένοι να σκοτώνουν Έλληνες. Αδελφός τον Αδελφό!

Αν ξέφυγα από τον θάνατο, αυτό οφείλεται μόνο στην τύχη. Αλλά αν δεν με θανάτωσαν, μου κάνανε τόσο κακό στο σώμα και στην ψυχή, που είναι σαν να με σκότωσαν

Το κλάμα του βασανιστή

Εμένα, στο Πρώτο Τάγμα Μακρονήσου, ένας θηριώδης στραγγαλιστής μού ξερίζωσε το πόδι, γιατί του είπαν πως είμαι «Βούλγαρος». Με πήγαν στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο κι όταν γύρισα, κυκλοφορούσα με πατερίτσες. Κάποιο απόγευμα καθυστέρησα να γυρίσω στη σκηνή μου όταν σάλπισε το σιωπητήριο και με πιάσανε για να με χτυπήσουν. Επικεφαλής ήταν ο στραγγαλιστής μου, που πρόλαβαν να τον κάνουν «Έλληνα». Μου λέει: «Θα μείνεις κουτσός;». Εγώ δεν φοβήθηκα και με θάρρος του είπα «Φυσικά όχι», μήπως και θυμώσει. Τότε αυτός γυρίζει στους άλλους και τους διατάζει να μας αφήσουν μόνους. Με ρωτά «Θέλεις να σε κεράσω ένα γιαούρτι;». Μπήκαμε στη μεγάλη σκηνή των βασανιστών και καθήσαμε σε μια γωνία.

Με κοίταζε καλά-καλά και δεν μιλούσε. Τέλος φτάσανε τα γιαούρτια. Πριν προλάβω όμως να φάω μια κουταλιά, τον είδα ξαφνικά να αναστενάζει, να λέει «Δεν μπορώ άλλο» και να κλαίει.

Πήγα και τον αγκάλιασα λέγοντάς του «Μην κάνεις έτσι. Κάποτε θα περάσει…».

Σας διηγήθηκα μια ακραία περίπτωση που την έζησα για να δείξω ότι αυτή η πλύση εγκεφάλου, που δεν κατασκευάζει μόνο φανατικούς στρατιώτες αλλά και θηριώδεις βασανιστές, δεν ήταν ικανή να καταστρέψει τον άνθρωπο που έκλεινε ο καθείς μέσα του.

Γι΄ αυτό κι εγώ στα 1962, στο τέλος του «Νεκρού Αδελφού», βγάζω όλους τους σκοτωμένουςζωντανούς εχθρούς πιασμένους χέρι-χέρι να τραγουδούν «Ενωθείτε βράχια-βράχια, Ενωθείτε χέρια-χέρια», μιας και πιστεύω ακράδαντα ότι οι Έλληνες παραμείναμε στη συντριπτική μας πλειοψηφία ενωμένοι. Πάντοτε. Από τα 1940 έως σήμερα. Και όλα τα σύνορα που βάζουν κατά καιρούς ανάμεσά μας είναι φτιαχτά. Είναι πονηρά, δηλητηριώδη και κακόβουλα και εξυπηρετούν ξένους σκοπούς, ξένα συμφέροντα εχθρικά, εναντίον όλων των Ελλήνων, όλου του Λαού και της Πατρίδας.

Δεν είχαν τίποτα να μοιράσουν

Με άλλα λόγια, κάτω από την επιφάνεια των ιδεολογικών και των πολιτικών σκοπιμοτήτων υπήρχε η μάζα των αθώων παιδιών, τυλιγμένων στα γρανάζια του χειρότερου πολέμου, του Εμφυλίου, αναγκασμένων να σκοτώσουν για να μην σκοτωθούν, μιας και στην πραγματικότητα δεν είχαν τίποτα να μοιράσουν μεταξύ τους. Ούτε ταξικό μίσος ούτε καν μίσος, μιας και οι πιο πολλοί ζούσαν στα ίδια περίπου χωριά, στην ίδια μίζερη ζωή και όλοι κι απ΄ τις δυο πλευρές ονειρεύονταν μια καλύτερη ζωή με ειρήνη, ομόνοια, κοινωνική δικαιοσύνη και προκοπή για τον ίδιο λαό, τον ελληνικό.

Πηγή ‘Τα Νεα’

Η ιστορία ενός τυφλού μαραθωνοδρόμου και του συνοδού του

Ο Στέργιος Σιούτης μεγάλωσε μετρώντας αντίστροφα. Ήξερε ότι κάποτε θα έχανε την όρασή του. Μέχρι τα 18 ρουφούσε εικόνες. Έπειτα έβλεπε μόνο σκιές. Μια σπάνια πάθηση τον οδήγησε στην τύφλωση, αλλά δεν τον απομάκρυνε από την αγάπη του: το τρέξιμο. Απλά τώρα χρειαζόταν κάποιον να του δείξει τον δρόμο.

Τα προβλήματα όρασης άρχισαν όταν ο Στέργιος Σιούτης ήταν δύο ετών. Αρχικά δεν έβλεπε στο σκοτάδι. Αργότερα δυσκολευόταν να ξεχωρίσει τα γράμματα στο σχολείο ή να παίξει μπάλα με τα άλλα παιδιά. Στα 18 του τυφλώθηκε από μια πάθηση που το όνομά της μοιάζει με γλωσσοδέτη: μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια. Σήμερα η όρασή του είναι μικρότερη από 1%. Μπορεί να ξεχωρίσει μια ηλιόλουστη μέρα. Αλλά ό,τι είναι για τους άλλους πολύχρωμες εικόνες, γι΄ αυτόν είναι μονάχα σκιές. Ένας μαύρος, άγνωστος κόσμος. Ο κ. Σιούτης όμως ήθελε να δημιουργήσει το δικό του σύμπαν. Έναν κόσμο χτισμένο στη φαντασία του. Το κατάφερε αρχικά στον διάδρομο ενός γυμναστηρίου και αργότερα μετέχοντας σε δεκάδες μαραθωνίους.

«Όταν τρέχω, ονειρεύομαι», λέει ο κ. Σιούτης στα «ΝΕΑ». «Πλάθω εικόνες στο μυαλό μου. Και όταν αγωνίζομαι χτίζω τη διαδρομή με τις υπόλοιπες αισθήσεις μου. Τα χειροκροτήματα του κόσμου, οι αλλαγές της θερμοκρασίας, οι μυρωδιές της φύσης, όλα με βοηθούν να ξέρω πού βρίσκομαι».

19 μαραθώνιοι
Ο κ. Σιούτης άρχισε τον αθλητισμό το 1980, λίγα χρόνια μετά τη μετακόμισή του στην Αθήνα από το Νεοχωράκι Μαγνησίας. Στην αρχή τα βήματά του ήταν τόσο αργά που δεν ξεκολλούσαν από το έδαφος. Χρειάστηκε λίγος καιρός μέχρι να ξεπεράσει τον φόβο και την ανασφάλεια. Τον πρώτο του μαραθώνιο τον έτρεξε το 1995 στην κλασική διαδρομή. Σήμερα έχει φτάσει τους 19.

Συμμετείχε στους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 και σε πολλές διεθνείς συναντήσεις. Ποτέ δεν ήταν μόνος. Κάθε φορά έτρεχε πλάι του ένας άλλος άντρας. Ο Γιώργος Δούσης είναι ένας από τους βασικούς συνοδούς του τα τελευταία χρόνια. Τα «μάτια» του κ. Σιούτη σε κάθε κούρσα.

ΜΕ ΕΝΑ ΣΚΟΙΝΙ

Ο ένας είναι τα «μάτια», ο άλλος η «ψυχή». Δύο αθλητές «δεμένοι» με ένα σκοινί για 42 χιλιόμετρα

TA NEA on line

Δείτε το αφιέρωμα των «ΝΕΩΝ» στον Κλασικό Μαραθώνιο Αθηνών εδώ.

«Ο τυφλός πονάει το ίδιο»

ΣΗΜΕΡΑ, στο Αθλητικό Σωματείο Στίβου Τυφλών υπάρχουν οκτώ μαραθωνοδρόμοι. Από αυτούς οι δύο πρόκειται να τρέξουν φέτος στην κλασική διαδρομή, στις 8 Νοεμβρίου. Ο κ. Σιούτης θα λάβει μέρος στον αγώνα 5.000

μ. που διεξάγεται παράλληλα. Συνοδός του θα είναι ο 13χρονος γιος του Σπύρος, για πρώτη φορά. Ο κ. Σιούτης εργάζεται ως διοικητικός υπάλληλος στο υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και πριν από δύο χρόνια απέκτησε το διδακτορικό του στην Ψυχολογία από το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Από το 1995 διδάσκει στο Μαράσλειο δασκάλους που μετεκπαιδεύονται στην Ειδική Αγωγή. Αφού ξεμπερδέψει με τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις μοιράζει τον χρόνο του στην οικογένειά του και την προπόνηση. Τρέχει σχεδόν καθημερινά, τις περισσότερες φορές στον διάδρομο ενός γυμναστηρίου. Ο γυμναστής επιλέγει τον ρυθμό και ο κ. Σιούτης τρέχει για 50 λεπτά ή μία ώρα. Για μεγάλα συνεχόμενα επιλέγει τον Υμηττό ή το Ζάππειο και για διαλειμματικές προπονήσεις το στάδιο της Νέας Ιωνίας. Πάντα με την καθοδήγηση κάποιου συνοδού.

«Με τη φαντασία»
«Τρέχω με την ψυχή, το μυαλό και τη φαντασία», λέει ο κ. Σιούτης. «Αν αγαπάς κάτι πολύ, θα το πετύχεις. Ο προορισμός μας είναι το τρέξιμο, η κίνηση. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Δυστυχώς σήμερα ο κόσμος απογοητεύεται εύκολα, παραιτείται και χάνει το κουράγιο του. Αν και αρτιμελείς, παύουν να κυνηγάνε τη ζωή. Δεν πρέπει».

Με τους συνοδούς του έχει αναπτύξει δυνατές φιλίες. Έχει τρέξει τουλάχιστον με εννιά διαφορετικούς δρομείς στο πλάι του τα τελευταία 29 χρόνια.

«Είναι σαν να τρέχω μαζί με έναν φίλο μου», λέει ο κ. Δούσης. «Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι οι τυφλοί δεν είναι εξωτικά πουλιά, αλλά συνάνθρωποί μας. Απλά προπονήθηκαν σκληρά και ξεκλείδωσαν τις δυνάμεις τους. Έχουν κι αυτοί ιδιαιτερότητες, χαρίσματα και πάθη όπως όλοι οι άλλοι.

Στον Μαραθώνιο ο τυφλός πονάει το ίδιο με τους υπόλοιπους. Εγώ είμαι εκεί απλά για να του δείχνω τον δρόμο».

«Έπρεπε να βλέπω για δύο»

Ο ΣΥΝΟΔΟΣ και ο τυφλός αθλητής κρατούν ένα σκοινί και τρέχουν μαζί. Είναι μια σχέση που βασίζεται στον σεβασμό και την εμπιστοσύνη. Οι συνοδοί πρέπει να είναι καλύτεροι δρομείς για να αντέξουν στον ρυθμό του αθλητή. Απαγορεύεται να τους «σέρνουν» και πρέπει να προσέχουν διπλά και να προειδοποιούν για εμπόδια.

Πριν συνοδεύσει για πρώτη φορά έναν τυφλό δρομέα ο κ. Δούσης έκλεισε τα μάτια του και προσπάθησε να τρέξει. Ήθελε να νιώσει όπως ο αθλητής. Να μπει έστω και για λίγα μέτρα στη θέση του. «Ένιωσα περισσότερο υπεύθυνος έπειτα», λέει ο κ. Δούσης στα «ΝΕΑ». «Κατάλαβα τι βιώνουν αυτοί οι δρομείς. Ήξερα ότι έπρεπε τώρα να βλέπω για δύο και όχι για έναν».

Με τον κ. Σιούτη γνωρίστηκε πριν από οκτώ χρόνια. Τον ανέλαβε ως προπονητής του και τον συνόδευσε σχεδόν σε όλους τους αγώνες από το 2004 έως και σήμερα.

«Σαν αθλητής δεν έχει τρομερές δυνατότητες ή ταλέντο», λέει ο κ. Δούσης. «Ό,τι έχει καταφέρει οφείλεται στα ψυχικά του χαρίσματα. Έχει υπομονή, καρτερικότητα, πειθαρχία και τεράστια αγάπη για το τρέξιμο. Διδάσκομαι και εγώ από αυτόν».

Πηγή ‘Τα Νεα’

Mαθήματα θεατρικής ξιφασκίας και μεσαιωνικής σπαθασκίας

Παραδίδονται ιδιαίτερα μαθήματα θεατρικής ξιφασκίας και μεσαιωνικής σπαθασκίας.
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνήσουν στο mail:
altariondarkhelm@yahoo.gr

Siege of Mirkwood

H πολιορκία του Μιρκγουντ πλησιάζει…

Ορθοδοξία-Ρωμαιοκαθολικισμός: Από το σχίσμα μέχρι σήμερα

Ήταν Σάββατο απόγευμα της 16ης Ιουλίου του 1054. Οι χρονικογράφοι της εποχής περιγράφουν με ιδιαίτερα γλαφυρό ύφος τα γεγονότα εκείνης της ημέρας που σήμανε το Σχίσμα ανάμεσα στην Ορθόδοξη και την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Στο ναό της Αγίας Σοφίας ιερουργούσε ο Πατριάρχης Μιχαήλ Κηρουλάριος τελώντας τη λειτουργία του εσπερινού.

Η μυσταγωγία και η κατάνυξη της λειτουργίας διακόπτονται από την είσοδο ενός ευγενούς και της συνοδείας του, στο ναό. Ο Πατριάρχης Μιχαήλ και οι παρευρισκόμενοι σαστίζουν και μέχρι να συνέλθουν από την έκπληξη, ο απεσταλμένος του Πάπα της Ρώμης Λέοντα Θ’, καρδινάλιος Ουμβέρτος θέτει στην Αγία Τράπεζα μια περγαμηνή με την παπική σφραγίδα. Ο πατριάρχης ξετυλίγει το ρολό και διαβάζει το κείμενο.

Λέων ΙΧ

«Όστις αν τη πίστει και τη θυσία της Ρωμαϊκής και Αποστολικής Καθέδρας αντιλέγη ανάθεμα έστω και μήτε λεγέσθω Ορθόδοξος αλλά λεγέσθω προζυμίτης και νέος Αντίχριστος». Ο Πάπας Λέων Θ΄ χρησιμοποιώντας ιδιαίτερα βαριές εκφράσεις αναθεματίζει το Πατριάρχη Μιχαήλ και όσους τον ακολουθούν αποκαλώντας τους αιρετικούς με τον χαρακτηρισμό του «προζυμίτη», που έδιναν οι Ρωμαιοκαθολικοί στους Ορθοδόξους λόγω της χρήσης προζυμιού στον άρτο της Θείας Ευχαριστίας.

Μιχαήλ Κερουλάριος

Λίγες ημέρες αργότερα ο Πατριάρχης Μιχαήλ έχει ήδη έτοιμη την απάντησή του σε όσους τον αφόρισαν. Ανταποδίδει το αφορισμό στους συντάκτες του σημειώματος. Το μεγάλο σχίσμα είναι πλέον γεγονός και οι συνέπειές του θεολογικές, εκκλησιαστικές, πολιτικές και διπλωματικές ταλάνισαν μέχρι πολύ πρόσφατα τις σχέσεις Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας.

Η άρση των αναθεμάτων

Έπρεπε να περάσουν 910 χρόνια πριν ξεκινήσουν να εξομαλύνονται και πάλι οι σχέσεις της Ανατολικής και της Δυτικής Εκκλησίας. Η ελπίδα για την αποκατάσταση των σχέσεων της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας αναθερμαίνεται.

Ήταν το 1964. Οικουμενικός Πατριάρχης ήταν ο Αθηναγόρας Α’ και Πάπας ο Παύλος ο Στ’. Οι δυο προκαθήμενοι συνατώνται στο όρος των Ελαιών στην Ιερουσαλήμ, τον τόπο της τελευταίας προσευχής του Ιησού Χριστού πριν συλληφθεί και σταυρωθεί. Κάτω από τις υπεραιωνόβιες ελιές – στη ρίζα κάποιας από αυτές μπορεί και να είχε σταθεί ο Χριστός – Αθηναγόρας και Παύλος δίνουν τον ασπασμό της ειρήνης.

Ο πάγος ανάμεσα σε Ορθοδόξους και Ρωμαιοκαθολικούς αρχίζει προοδευτικά να σπάει. Τον επόμενο χρόνο η Σύνοδος του Βατικανού υιοθετεί κοινή δήλωση Πατριάρχη και Πάπα για την άρση των αναθεμάτων του 1054. Αθηναγόρας Α’ και πάπας Παύλος Στ’ θεωρούνται μέχρι και σήμερα οι θεμελιωτές του διμερούς θεολογικού διαλόγου Ορθόδοξων και Καθολικών.

Η ενθρόνηση του Καρλομάγνου απο τον πάπα.

Το έργο τους συνέχισαν διάδοχοί τους μέχρι σήμερα. Σαράντα χρόνια μετά τη συνάντηση Αθηναγόρα Α’ και Παύλου Στ’ στην Ιερουσαλήμ, τον Ιανουάριο του 2004 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος αποστέλλει στον γηραιό και ασθενή αλλά πνευματικά ακόμα και τότε ακμαίο πάπα Ιωάννη Παύλο Β’ επιστολή. «Τας ημέρας ταύτας» αναφέρει μεταξύ άλλων ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος «στρέφομεν την σκέψιν ημών εν ευγνωμοσύνη προς την ιεράν μνήμην των (σ.σ του Αθηναγόρα Α’ και του Παύλου Στ΄) και προς το όραμα της πλήρους εν τη κοινή πίστει και τοις μυστηρίοις ενώσεως των αδελφών Εκκλησιών ημών».

Τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος μεταβαίνει στη Ρώμη και συνεορτάζει με τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β’ την εορτή των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Φανάρι και Βατικανό κάνουν μικρά και σταθερά βήματα επαναπροσέγγισης. Το επόμενο βήμα καλής θέλησης είναι η επίσκεψη του ποντίφικα στην Κωνσταντινούπολη. Η εύθραυστη υγεία του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β’ τον καθηλώνει ουσιαστικά και η επικοινωνία μεταξύ Φαναρίου και Βατικανού πραγματοποιείται δι’ αλληλογραφίας.

Ο θάνατος του γηραιού ποντίφικα τον Απρίλιο του 2005 σηματοδοτεί το τέλος μιας σημαντικής περιόδου για τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Η ταφή όμως του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β’ δίπλα στους προκατόχους του στην κρύπτη της εκκλησίας του Αγίου Πέτρου δεν ενταφιάζει και το διμερή διάλογο Ορθοδόξων και Καθολικών. Ο διάδοχος του Ιωάννη Παύλου Β’, Βενέδικτος 16ος φαίνεται αποφασισμένος να συνεχίσει την επαναπροσέγγιση Ρωμαιοκαθολικών και Ορθοδόξων πραγματοποιώντας ένα γενναίο βήμα, να επισκεφθεί το Φανάρι και το Οικουμενικό Πατριαρχείο υπογράφοντας με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο κοινή δήλωση υπέρ της συνέχισης της προσπάθειας για διάλογο και προσέγγιση των δυο μερών.

Το Σχίσμα

Τα γεγονότα του Ιουλίου του 1054 η ανταλλαγή αναθεμάτων μεταξύ του Πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριου και του Πάπα Λέοντα Θ’ και το μεγάλο Σχίσμα της Ανατολικής και της Δυτικής Εκκλησίας υπήρξε το αποκορύφωμα της διαίρεσης του χριστιανικού κόσμου που είχε ξεκινήσει από τον 9ο αιώνα.

Τα Χριστούγεννα του 8οο μ.Χ στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου στο λόφο του Βατικανού ο Καρλομάγνος στέφθηκε από τον Πάπα Λέοντα Γ’ ως Ρωμαίος αυτοκράτορας, τίτλος που φερόταν από τον άνακτα της Κωνσταντινούπολης, όπου είχε μεταφερθεί η διοικητική έδρα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 330 μ.Χ.

Η πολιτική αυτή κίνηση ερμηνεύθηκε από την Κωνσταντινούπολη ως πρόκληση, ενώ για τον Πάπα ως κίνηση απεξάρτησης από τον πολιτικό έλεγχο της Κωνσταντινούπολης. Σταδιακά, τα επόμενα χρόνια οι διαφορές που ποτέ δεν έπαψαν να υφίστανται οδηγούσαν στην απομάκρυνση της Ανατολής και της Δύσης σε θεολογικό επίπεδο, όπως είχε συντελεστεί και η διοικητική απομάκρυνση των δυο μερών της άλλοτε Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Σε ιδεολογικά (πολιτιστικά), πολιτικά, θεολογικά (δογματικά) και εκκλησιαστικά (λειτουργικά και διοικητικά) διακρίνονται σήμερα τα αίτια που οδήγησαν την Ανατολική και τη Δυτική Εκκλησία στην οριστική ρήξη το 1054. Οι πολιτικές συνέπειες του Σχίσματος ήταν ολέθριες για την πολιτική ζωή και την ιστορική πορεία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Η απομάκρυνση των δυο Εκκλησιών οδήγησε στην αποξένωση του χριστιανικού ποιμνίου και καλλιέργησε το μίσος ανάμεσα στους πιστούς του Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης και του Πάπα. Σε διπλωματικό επίπεδο οι σχέσεις των φραγκικών κρατών της Ιταλίας και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μετά το οριστικό Σχίσμα δεν αποκαταστάθηκαν ποτέ. Τετρακόσια χρόνια μετά το Σχίσμα οι Βυζαντινοί υπό τη σκιά της Οθωμανικής απειλής και προσπαθώντας να αποσπάσουν την στρατιωτική βοήθεια Φράγκων και Ενετών δέχονται να προσέλθουν υπό τεράστια πίεση στο τραπέζι του θεολογικού διαλόγου για την επανένωση των δυο Εκκλησιών.

Προσπάθειες για την Ένωση

Στη Σύνοδο της Φερράρα το 1438 ο αυτοκράτορας Ιωάννης Η’ Παλαιολόγος προσέρχεται αποφασισμένος να συμφωνήσει την ένωση της Παπικής και της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης επιθυμώντας με τον τρόπο αυτό να αποσπάσει στρατό και στόλο από τον Πάπα Ευγένιο Δ’. Στη Σύνοδο η βυζαντινή αντιπροσωπεία εμφανίζεται διαιρεμένη.

Από τη μια πλευρά ο γηραιός Πατριάρχης Ιωσήφ πιεζόμενος από τον αυτοκράτορα συναίνεσε και από την άλλη πλευρά θεολόγοι, όπως ο μετέπειτα πρώτος Πατριάρχης μετά την Άλωση Γεώργιος Σχολάριος –Γεννάδιος και ο επίσκοπος Εφέσου Μάρκος Ευγενικός ηγήθηκαν του στρατοπέδου των ανθενωτικών. Τα αποτελέσματα της Συνόδου της Φερράρα ακυρώθηκαν μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, όταν στον πατριαρχικό θρόνο, που έλαβε και πολιτικά προνόμια πάνω στους ορθόδοξους πιστούς, ανέβηκε ο Γεώργιος Γεννάδιος.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο ακύρωσε την Ένωση επειδή η «εξαναγκαστική» υπογραφή της από τον αυτοκράτορα και η αναγνώριση της πρωτοκαθεδρίας της Ρώμης ήταν το αντάλλαγμα που ζήτησε η Δύση, για την βοήθεια και την στήριξη που θα του παρείχε, στην αντιμετώπιση των Τούρκων.

Με πάσα επιφύλαξη η Ορθόδοξη και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία περίπου είκοσι χρόνια μετά τον ασπασμό της ειρήνης μεταξύ του Αθηναγόρα Α’ και του Παύλου Στ’, το 1980 ξεκίνησαν τις συζητήσεις και το διάλογο για την ένωση. Πριν από 6 χρόνια όμως οι διαβουλεύσεις πάγωσαν οριστικά, μετά την έκδοση της εγκυκλίου του – τότε καρδιναλίου Ράτσιγκερ και σήμερα ποντίφικα- Ντόμινους Γιέζους. Δειλά δειλά αυτή την περίοδο οι συζητήσεις για το διάλογο επανέρχονται στο προσκήνιο.

Τα «αγκάθια»

Ανατολική και Δυτική Εκκλησία εδώ και 955 χρόνια, μετά το οριστικό Σχίσμα ακολουθούν διαφορετικούς θεολογικούς και εκκλησιαστικούς δρόμους. Δογματικές και λατρευτικές διαφορές είναι πλέον παγιωμένες. Έξι «αγκάθια» συνεχίσουν να χωρίζουν τα ποίμνια του Ορθόδοξου και του Ρωμαιοκαθολικού Χριστιανισμού. Filioque (φιλιόκβε), παπικό πρωτείο και αλάθητο, αγαμία των κληρικών, λατρευτικές διαφορές αλλά και η δράση της Ουνίας θέτουν προσκόμματα στο διάλογο για την Ένωση.

Filioque

Στο Σύμβολο της Πίστεως και το αυθεντικό του κείμενο, έτσι όπως διατυπώθηκε από την 1η και τη 2η Οικουμενική Σύνοδο αναφέρεται «Και εις το Πνεύμα το Άγιον, το Κύριον, το Ζωοποιόν, το εκ του Πατρός Εκπορευόμενον…». Στη φράση αυτή η Δυτική Εκκλησία προσέθεσε τη λατινική λέξη filioque που μεταφράζεται «και εκ του Υιού», δηλώνοντας ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται όχι μόνο εκ του Πατρός αλλά και εκ του Υιού. Η πρόσθεση αυτής της φράσης έγινε αρχικά στην Ισπανία τον 4ο και 5ο αιώνα.

Σταδιακά η χρήση της πέρασε στη Γερμανία και την υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη. Ο Πατριάρχης Φώτιος όταν πληροφορήθηκε αυτό το νεωτερισμό διαμαρτυρήθηκε στον Πάπα Ιωάννη Η’, ο οποίος απάντησε ότι από δογματικής άποψης δεν αποτελούσε αμάρτημα η προσθήκη του filioque. Μέχρι το Σχίσμα του 1054 το filioque παρέμεινε «θεολογούμενο ζήτημα», δηλαδή θέμα που θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο θεολογικού διαλόγου.

Παπικό Πρωτείο

Σύμφωνα με τη Δυτική Εκκλησία και με βάση τη φράση του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου που λέει «Εσύ είσαι ο Πέτρος και πάνω σε αυτή την πέτρα θα κτίσω την Εκκλησία μου», ο Πέτρος ήταν το θεμέλιο της Εκκλησίας.

Ορθόδοξοι θεολόγοι επισημαίνουν ότι αυτό δεν είναι ορθό. Εξάλλου, σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία, στην πρώτη αποστολική Σύνοδο το 49 μ.Χ στην Ιερουσαλήμ όλοι οι Απόστολοι ήταν ίσοι μεταξύ τους. Για τους Ρωμαιοκαθολικούς όμως, ο εκάστοτε επίσκοπος Ρώμης είναι και ο διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου, επομένως ο ποντίφικας θα πρέπει να χαίρει του Πρωτείου.

Ιστορικοί και Θεολόγοι τονίζουν ότι πρωτείο υπάρχει αλλά είναι μόνο Τιμής, καθώς χρονολογικά και μόνο η Εκκλησία της Ρώμης θεωρείται αρχαιότερη από αυτή της Κωνσταντινούπολης. Παράλληλα ο 28ος Κανονας της τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου του 451 μ.Χ αναφέρει ότι ο Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης αναγνωρίζεται ως έχων ίσα πρεσβεία τιμής με τον Επίσκοπο Ρώμης.

Αλάθητο

Οι Ρωμαιοκαθολικοί επιμένουν ότι το αλάθητο του Πάπα ισχύει για τις αποφάσεις που λαμβάνει επί δογματικών και μόνο θεμάτων. Η Ορθόδοξη Εκκλησία από τη δική της πλευρά δεν αναγνωρίζει το Αλάθητο του Πάπα αλλά μόνο το Αλάθητο των αποφάσεων των 7 Οικουμενικών Συνόδων.

Οι Δυτικοί υποστηρίζουν ότι ο Πάπας ως Ποιμένας της Εκκλησίας έχει το δικαίωμα να αποφασίζει επί δογματικών ζητημάτων χωρίς να χρειάζεται προς τούτο αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων. Αντίθετα, οι Ορθόδοξοι πιστεύουν στην δογματική ορθότητα των αποφάσεων μόνο των Οικουμενικών Συνόδων.

Ουνία

Αποτελεί το μεγαλύτερο αγκάθι στις σχέσεις της Ορθόδοξης με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Οι ρίζες της Ουνίας, που στα λατινικά σημαίνει ένωση, φθάνουν στην περίοδο που ακολούθησε την ανεπιτυχή Σύνοδο της Φερράρας για την ένωση των δυο Εκκλησιών.

Όσοι Ορθόδοξοι επίσκοποι αναγνώρισαν την αυθεντικότητα του κειμένου της Συνθήκης μνημονεύουν έκτοτε τον Πάπα ως τον προκαθήμενο της μίας Εκκλησίας που αναγνωρίζουν. Οι ουνίτες θεωρούνται Ρωμαιοκαθολικοί πιστοί στο δόγμα, διατηρούν ωστόσο το ορθόδοξο τυπικό στη λατρεία, χρησιμοποιώντας το βυζαντινό ρυθμό στα άμφια των ιερέων και στην αρχιτεκτονική των ιερών ναών τους.

Οι Ρωμαιοκαθολικοί αναγνωρίζουν την Ουνία ως ένα ιστορικό και εκκλησιολογικό πρόβλημα. Μέχρι και σήμερα η Ουνία δεν έχει καταδικαστεί επίσημα από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και η μόνη κίνηση «καλής θέλησης» στην οποία προέβη η Δυτική Εκκλησία ήταν η επίσημη ανακοίνωση στο Μπαλαμούντ του Λιβάνου το 1993-1994 πως «στη σύγχρονη εποχή η ενωτική κίνηση δεν εκφράζεται από την Ουνία».

Θεολογικές – Εκκλησιαστικές διαφορές

Μερικές ακόμα εκκλησιαστικές και λειτουργικές διαφορές συμπληρώνουν το ψηφιδωτό των προσκομμάτων ανάμεσα στην Ορθόδοξη και την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Η χρήση άζυμου άρτου και η μετάληψη μόνο του Σώματος του Χριστού από τους πιστούς είναι η ευχαριστιακή διαφορά Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις των τριών Ευαγγελιστών, του Μάρκου του Λουκά και του Ματθαίου, ο Μυστικός Δείπνος πραγματοποιήθηκε την ημέρα του Εβραϊκού Πάσχα, άρα ο άρτος που προσέφερε ο Χριστός ήταν άζυμος.

Ο Ιωάννης όμως λέει ότι ο Δείπνος πραγματοποιήθηκε την επομένη του Πάσχα, άρα ο άρτος ήταν κανονικός. Επίσης διαφορά παρατηρείται και στον τρόπο της Βάπτισης. Το Μυστήριο στην Ορθόδοξη Εκκλησία πραγματοποιείται δια της καταδύσεως στο νερό του βαπτιζομένου, ενώ στην Ρωμαιοκαθολική δια της ρίψεως νερού. Τέλος η αγαμία των κληρικών, την οποία υποστηρίζουν οι Ρωμαιοκαθολικοί σε όλες τις βαθμίδες του κλήρου, ενώ οι Ορθόδοξοι ευλογούν το γάμο μόνο των απλών κληρικών και όχι των αρχιερέων.
Πηγή ‘Αμήν’