Οι ‘Λέοντες΄ του Πειραιά στην πολιτιστική εκδήλωση ‘Ένα Πλοίο μια Ιστορία’ στον Δήμο Πεντέλης


 

Την Παρασκευή 13/7/2018 η Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Τεχνών ‘Λέοντες’ έλαβε μέρος με εννεαμελές αποστολή των μελών του συλλόγου στην πολιτιστική εκδήλωση ‘Ένα Πλοίο μια Ιστορία’ που διεξάχθηκε στο προαύλιο του Αθλητικού Ομίλου ΣΕΙΡΙΟΣ στον Δήμο Πεντέλης στη Δημοτική Κοινότητα Μελίσσίων.

Το θέμα της εκδήλωσης που είχε τίτλο ‘Ένα Πλοίο μια Ιστορία’ με κεντρικό θέμα η παρουσίαση ενός αρχαίου Ελληνικού εμπορικού πλοίου που ανακατασκευάστηκε για τις ανάγκες διεθνούς κινηματογραφικής παραγωγής όπου η σχολή μας έλαβε μέρος και εκτίθεται στις εγκαταστάσεις του Αθλητικού Ομίλου ΣΕΙΡΙΟΣ.

Οι καλεσμένοι παρακολούθησαν ένα ταξίδι στις πολεμικές τέχνες της Ελλάδας από την αρχαιότητα έως την ύστερη αναγέννηση με συνοδεία αυλωδίας και κρουστών.

Ήταν ένα ταξίδι στην ιστορία από τον Αθλητικό Όμιλο ΣΕΙΡΙΟΣ, τον Σύλλογο Ιστορικών Μελετών ‘Κορύβαντες’, την Olympian Team-Αθλητικός Γυμναστικός Σύλλογος Αγίας Βαρβάρας και την Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ‘Λέοντες’

Παρουσιάστηκαν:

Η Πολεμική Τέχνη του Παγκρατίου

Πάμμαχον : Βυζαντινή Οπλομαχία με παραμήριο & ασπίδιο

Πάμμαχον: Σκιαμαχία με Μακρύ Σπαθί
Όπλο που χρησιμοποιούσαν οι ιππότες της Εσπερίας που υπηρετούσαν την αυτοκρατορία αλλά και οι ανώτατοι αξιωματικοί του Βυζαντινού στρατού.

Επίδειξη μονομαχίας με Μακρύ Σπαθί

Σκιαμαχία με ξίφος
Όπλο που χρησιμοποιούσαν οι Επτανήσιοι και οι Βενετοί ξιφομάχοι.

Ευχαριστούμε τους διοργανωτές της εκδήλωσης με ιδιαίτερες ευχαριστίες στον κ. Αντώνιαο Αλιάδη και κ. Γεώργιο Γκάτσο από τον Σύλλογο Ιστορικών Μελετών ‘Κορύβαντες’ και τον κ. Αθανάσιο Μπάρκα του Αθλητικού Ομίλου ΣΕΙΡΙΟΣ για τη θερμή φιλοξενία.
Επίσης ευχαριστούμε εγκάρδια το μέλος της σχολής μας Μαρίνο Μεϊμαρη για τη βοήθεια του που σύμβαλε στην πραγματοποίησης της εκδήλωσης.

Ευχαριστούμε το κοινό για τη θερμή στήριξη του.

Συγχαρητήρια στην εννεαμελή αποστολή ποτ έλαβε μέρος στο δρώμενο με απόλυτη επιτυχία.

 

Παρουσίαση της Πολεμικής Τέχνης του Παγκρατίου
Παρουσίαση της Πολεμικής Τέχνης του Παγκρατίου

Παρουσίαση της Πολεμικής Τέχνης του Πάμμαχου : Βυζαντινή Οπλομαχία με παραμήριο & ασπίδιο ενάντια σε σπαθίον & ασπίδιο
Παρουσίαση της Πολεμικής Τέχνης του Πάμμαχου : Βυζαντινή Οπλομαχία με παραμήριο & ασπίδιο ενάντια σε σπαθίον & ασπίδιο
Παρουσίαση της Πολεμικής Τέχνης του Πάμμαχου : Βυζαντινή Οπλομαχία με παραμήριο & ασπίδιο ενάντια σε σπαθίον & ασπίδιο
Παρουσίαση της Πολεμικής Τέχνης του Πάμμαχου : Βυζαντινή Οπλομαχία με παραμήριο & ασπίδιο ενάντια σε σπαθίον & ασπίδιο
Ο εκπαιδευτής ιστορικής ξιφασκίας Γεώργιος Ε. Γεωργάς με τον κ. Αθανάσιο Μπάρκα εκπαιδευτή Πολεμικών Τεχνών και οικοδεσπότη της εκδήλωσης.
Ο εκπαιδευτής ιστορικής ξιφασκίας Γεώργιος Ε. Γεωργάς με τον κ. Αθανάσιο Μπάρκα εκπαιδευτή Πολεμικών Τεχνών και οικοδεσπότη της εκδήλωσης.

Πηγή : Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Τεχνών ‘Λέοντες’

Advertisements

Ιπποδάμειος Αγορά. Η αγορά των Δημοτών ως εμπορικό, πολιτικό και στρατιωτικό κέντρο του Πειραιά


του Στέφανου Μίλεση

«Ιπποδάμειος Αγορά» καλείτο η κεντρική αγορά της πόλης του Πειραιά, η οποία απευθυνόταν αποκλειστικά και μόνο στους κατοίκους της πόλης.

Ονομάστηκε έτσι προς τιμή του αρχιτέκτονα Ιππόδαμου του Μιλήσιου στον οποίο ο Πειραιάς χρωστούσε την τέλεια ρυμοτομία που διέθετε.

Η Ιπποδάμειος Αγορά δεν ήταν η μοναδική στην πόλη, καθώς υπήρχε επίσης κι άλλη στην περιοχή του λιμανιού η «εμπορική αγορά».

Σύμφωνα όμως με τη ρυμοτόμηση του Ιππόδαμου, η πόλη του Πειραιά χωριζόταν από τις περιοχές των τριών λιμένων (Κάνθαρου, Ζέας, Μουνιχίας) και η διαίρεση αυτή γινόταν με ειδικό περιφρακτικό τοίχο στον οποίο υπήρχαν μικρές πύλες (πυλίδες) που έλεγχαν την είσοδο – έξοδο προς και από την κύρια πόλη (Άστυ). Ανάλογοι περιφρακτικοί τοίχοι δεν υπήρχαν μόνο στην περιοχή του λιμανιού αλλά και στα τρία λιμάνια του Πειραιά.

Οι τοίχοι αυτοί μπορεί να μην είχαν το ίδιο μέγεθος κατασκευής με τα εξωτερικά τείχη της πόλης, χώριζαν όμως εμφανώς και προστάτευαν το Άστυ από τον κόσμο των λιμενικών εγκαταστάσεων. Εκτός αυτών των τειχών υπήρχαν και επεξηγηματικά ορόσημα (σε μαρμάρινες στήλες) που πληροφορούσαν πολίτες ή ξένους για το ποια περιοχή εγκατέλειπαν και σε ποια εισέρχονταν.

Έχουν βρεθεί ορόσημα να αναγράφουν «από εδώ και πέρα είναι η Μουνιχία», «περιοχή Άστεως», «περιοχή Αγοράς».

«Αγοράς όρος», το ορόσημο της Αγοράς

Ένα μοναδικό επίτευγμα του Ιππόδαμου ήταν συνεπώς η οριοθέτηση των λειτουργιών, των διαφόρων περιοχών της πόλης. Κι αυτό διότι η αποστολή του Πειραιά ως πόλη ήταν πολλαπλή. Ήταν μια πόλη λιμάνι, ναύσταθμος της Αθήνας, μεγάλος εμπορικός σταθμός της Ανατολικής Μεσογείου, ενώ δεν έπαυε εκ παραλλήλου να είναι και μια πόλη με ζωντανό ενεργό πληθυσμό, με ιερά, με δικές του πολιτιστικές δράσεις και συνήθειες. Υπήρχε συνεπώς διαστρωμάτωση πόλεων εντός μιας και μοναδικής πολιτείας!

Η Ιπποδάμειος αγορά ανήκε στον αστικό Πειραιά. Απευθυνόταν στους κατοίκους και μόνο, τους οποίους κρατούσε σε απόσταση από την καθημερινή επαφή με τους χιλιάδες ξένους που αποβιβάζονταν στον πειραϊκό λιμένα. Και αυτοί οι ξένοι δεν ήταν μόνο ναυτικοί, αλλά και έμποροι, όπως και επίσης κάθε είδους στοιχείο που σύχναζε και μέχρι σήμερα συναντά κάποιος στα μεγάλα λιμάνια. Έτσι αποφασίστηκε να υπάρχει άλλη αγορά για τους ανθρώπους του λιμανιού κι άλλη για τους Πειραιώτες. Η Ιπποδάμειος αγορά ήταν η «αγορά των δημοτών».

Διέρχονταν σε αυτήν ολομερής γυναίκες με τα παιδιά τους, οικογενειάρχες και ηλικιωμένοι, ιερείς, αξιωματούχοι, δικαστές και γενικά άνθρωποι που η πολιτεία προστάτευε από ανεπιθύμητες ενδεχομένως επαφές. Όπως γράφει ο Χρήστος Πανάγος στο βιβλίο του «Ο Πειραιεύς, οικονομική και ιστορική έρευνα από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του τέλους της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας», με τον διαχωρισμό των αγορών επιτυγχάνονταν η ελευθερία της κίνησης τόσων των ξένων και των ναυτών στη δική τους περιοχή (λιμένα), όπου μπορούσαν να επισκέπτονται τα σπίτια με τις «ελεύθερες» γυναίκες ή να πίνουν στις ταβέρνες χωρίς πρόβλημα άσχημης συμπεριφοράς, όσο και του πληθυσμού της πόλης που ήταν προστατευμένος όχι μόνο από τους ξένους αλλά και από τις ελεύθερες γυναίκες που σύχναζαν στην περιοχή του λιμανιού.

Οι γυναίκες των Πειραιωτών μπορούσαν να εξέλθουν στην αγορά χωρίς φόβο. Κατόπιν όλων αυτών καταλαβαίνουμε ότι η Ιπποδάμειος Αγορά ήταν εσωτερική, εντός δηλαδή του οικιστικού ιστού του Πειραιά και όχι παραθαλάσσια.

Αναπαράσταση αρχαίου Πειραιά,σε έργο του Τσαρούχη.

Η θέση της Ιπποδαμείου Αγοράς για πολλά χρόνια αποτελούσε αποτέλεσμα υπόθεσης των διάφορων μελετητών, που στήριζαν τις απόψεις τους στα γραπτά ιστορικά αρχεία που είχαν διασωθεί. Όπως συμβαίνει με τα περισσότερα σπουδαία αρχαιολογικά μνημεία στον Πειραιά, η ανακάλυψή τους δεν οφείλεται σε κάποια μεθοδευμένη έρευνα της αρχαιολογικής υπηρεσίας, αλλά σε τυχαίες ανακαλύψεις κατά τη διάρκεια εργασιών διάφορων δημοσίων-δημοτικών οργανισμών ή την εκσκαφή για την τοποθέτηση θεμελίων κάποιου σύγχρονου οικοδομήματος. Ο σχεδιασμός ενός χάρτη του αρχαίου Πειραιά, επετεύχθη στις περισσότερες περιπτώσεις στηριζόμενος στις περιστασιακές εκσκαφές συνεργείων για τους υπονόμους και τους σωλήνες ύδρευσης…

Η θέση της Ιπποδαμείου Αγοράς, μέχρι προσφάτως τοποθετείτο ανάλογα με τους ισχυρισμούς του και τις εκτιμήσεις του εκάστοτε μελετητή. Όλοι βεβαίως συμφωνούσαν με εκείνα που εύρισκαν καταγεγραμμένα σύμφωνα με τα οποία η αγορά αυτή βρισκόταν «πέρα του λιμένος» (Παυσανίας) και στις πλαγιές του υψώματος του λόφου της Μουνιχίας (Καστέλλας) (Ξενοφώντας).

Μέχρι που το 1988 συνέβη μια ανακάλυψη που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως τη σπουδαιότερη, ύστερα από την ανακάλυψη του Χάλκινων αγαλμάτων το 1959, επί της Λεωφόρου Βασιλέως Γεωργίου Α’. Και η ανακάλυψη αυτή είχε να κάνει με την τυχαία ανεύρεση των ερειπίων της Σκευοθήκης του Φίλωνος στην οδό Υψηλάντου. Τότε προσδιορίστηκε με ακρίβεια ότι η σκευοθήκη εκτεινόταν με παράλληλη κατεύθυνση με την οδό Υψηλάντου.

Ο προσδιορισμός της θέσεως της Σκευοθήκης προσέφερε τα μέγιστα και στη διαφώτιση της Ιπποδαμείου Αγοράς δεδομένου ότι ήταν γνωστό ότι η σκευοθήκη είχε αρχίσει να κατασκευάζεται στα όρια της Ιπποδαμείου Αγοράς.

Ο ίδιος ο Φίλωνας ήταν εκείνος που έδωσε τις προδιαγραφές σύμφωνα με τις οποίες η Σκευοθήκη άρχιζε στα όρια της Ιπποδαμείου Αγοράς. Συνεπώς η ανακάλυψη του κτηρίου της Σκευοθήκης προσδιορίζει για το πού βρισκόταν η Ιπποδάμειος Αγορά. Με βάση τα παραπάνω, σήμερα περισσότερο παρά ποτέ, είναι βέβαιο ότι η Ιπποδάμειος Αγορά βρισκόταν κοντά στο λόφο της Καστέλλας, στη δυτική πλευρά και προς οπωσδήποτε προς την πλευρά του λιμένα Ζέας, πίσω από τους νεώσοικους. Σε εκείνα ακριβώς τα όρια, στην πίσω πλευρά των νεώσοικων, υπήρχε περιφρακτικό τοίχος για να χωρίζει το πολεμικό λιμάνι από το Άστυ.

Η Ιπποδάμειος Αγορά βρισκόταν πάνω σε μια μεγάλη λεωφόρο της αρχαιότητας η οποία ξεκινούσε από την κορυφή του λόφου που σήμερα βρίσκεται ο Προφήτης Ηλίας και που τότε βρισκόταν το ιερό της Μουνιχίας Αρτέμιδος, κατέβαινε δίπλα από το αρχαίο θέατρο της Μουνιχίας (τίποτα από αυτό δεν έχει διασωθεί σήμερα), διερχόταν από το ναό των Διονυσιαστών (σημερινό Δημοτικό Θέατρο) και κατέληγε στο λιμάνι εκεί που βρισκόταν ο παλαιό Δημαρχείο της πόλης (Ωρολόγιο), διαδρομή που αντιστοιχεί στη σημερινή Λεωφόρο Γεωργίου Α’ ή στην παράλληλή της Σωτήρος Διός.

Στην Ιπποδάμειο Αγορά βρισκόταν και λειτουργούσε το Αγορανομείο το οποίο διενεργούσε ελέγχους ζύγισης των τροφίμων, καθόριζε τις τιμές των προϊόντων, και προστάτευε τον κόσμο από τα νοθευμένα τρόφιμα. Στο Αγορανομείο υπήρχαν πέντε Αγορανόμοι και άλλοι πέντε Μετρονόμοι για τον έλεγχο στα μέτρα και στα σταθμά.

Όπως συμβαίνει με όλες τις αγορές του κόσμου, έτσι και τότε η Ιπποδάμειος ήταν στην ουσία το καθημερινό κέντρο που σύχναζαν οι Πειραιώτες, αφού όλοι είχαν την ανάγκη να την επισκέπτονται καθημερινώς μεριμνώντας για την τροφοδοσία του οίκου τους. Αυτή η συγκέντρωση των Πειραιωτών έδινε την ευκαιρία στις αρχές της πόλης, να τη χρησιμοποιούν για τις διάφορες ανακοινώσεις τους, να κοινοποιούν τις αποφάσεις τους και τα μέτρα που λάμβαναν.

Σε αυτή συγκεντρώνονταν οι πολίτες για να διαμαρτυρηθούν ή να εκφράσουν τις απόψεις τους. Συνεπώς η Ιπποδάμειος Αγορά πέρα του εμπορικού χαρακτήρα που είχε, αποτελούσε κέντρο διακίνησης ιδεών και φυσικά ειδήσεων. Θέλοντας και μη αποτελούσε όχι μόνο το εμπορικό αλλά και το πολιτικό κέντρο της πόλης.

Σε περιπτώσεις ανάγκης γινόταν όμως και το στρατιωτικό κέντρο, αφού στο μεγάλο ξέφωτό της συγκεντρώνονταν στις περιπτώσεις ανάγκης τα στρατιωτικά τμήματα και πληρώματα που στη συνέχεια θα επιβιβάζονταν στα πλοία του διπλανού πολεμικού ναυστάθμου (Ζέας). Πάνω στην πλατεία υπήρχαν ορόσημα, που υπεδείκνυαν τη συγκέντρωση των πληρωμάτων κατά ομάδες (τριττύες) σε συγκεκριμένα σημεία της αγοράς. Από την ταχύτητα σχηματισμού των πληρωμάτων συγκεκριμένων πλοίων (τριττυών), εξαρτάτο η ταχύτητα μεταφοράς των εξαρτημάτων που ήταν αναρτημένα στη διπλανή Σκευοθήκη, ο εξοπλισμός των πλοίων, η ρίψη στη θάλασσα και η επάνδρωση προς αναχώρηση και αντιμετώπιση του εχθρού.

Κάθε δέκα νεώσοικοι (με τις τριήρεις που στεγάζονταν εντός αυτών) αποτελούσε ένα σύνολο διαχειρίσιμο από μια τέτοια ομάδα. Δεν ήταν διόλου τυχαίο λοιπόν, που το λαμπρό οικοδόμημα της Σκευοθήκης του Φίλωνος επιλέχθηκε να ανορθωθεί στα όρια της Ιπποδαμείου Αγοράς. Ήταν μέρος ενός οργανωμένου συστήματος με βάση το οποίο σε κατάσταση πολεμικής έγερσης έμπαινε σε λειτουργία ένα σχέδιο ναυτικής αμύνης.

Κοντά στην Ιπποδάμειο Αγορά υπήρχαν λέσχες. Λέσχη ήταν ένα είδος εντευκτηρίου στο οποίο συγκεντρώνονταν το πλήρωμα μιας τριήρους. Κάθε τριήρης συνεπώς σχημάτιζε και από μια λέσχη. Γενικώς στον Πειραιά έχουν βρεθεί και καταμετρηθεί μέχρι σήμερα 360 λέσχες που αντιστοιχούν περίπου στον αριθμό των τριηρών που διέθετε η πόλη.

Εκτός όμως από αυτό ένας τελείως διαφορετικός σκοπός που επιτελούσε η Σκευοθήκη δίπλα στην Ιπποδάμειο Αγορά, ήταν ο εντυπωσιασμός των πολιτών με την επίδειξη της ναυτικής ισχύς της πόλης, ισχύ που ήταν ορατή από τα εκτιθέμενα εξαρτήματα και όπλα των πλοίων. Το πλήθος που συγκεντρωνόταν καθημερινά στην Ιπποδάμειο Αγορά έβρισκε την ευκαιρία να περπατήσει στη διπλανή Σκευοθήκη και να δει από κοντά τα εξαρτήματα 400 περίπου πλοίων!

Καταλαβαίνουμε το δέος που προκαλούσε η θέαση και μόνο μιας τέτοιας ποσότητας εφοδίων για τον πολίτη που περπατούσε βλέποντας μπροστά του τα αποτελέσματα της φορολόγησής του αλλά και η εργασία που παρήγαγαν οι αρχές της πόλης!

Σε αυτήν βρισκόταν και το πλούσιο σπίτι του Τιμόθεου, του γιου του Κόνωνα, καταδεικνύοντας έτσι το γεγονός ότι επί της Ιπποδάμειας αγοράς διέθεταν μέγαρα οι επιφανείς άνδρες.

Ο εντυπωσιακός οικοδομικός χαρακτήρας της ωστόσο, οφειλόταν και στα αυξημένα έσοδα που προσπόριζε η πολιτεία από την ύπαρξή της. Και αυτό διότι σε αυτήν τα εμπορεύματα φορολογούνταν σε αντίθεση με την αγορά του λιμανιού. (Τι ομοιότητα τότε και τώρα! Μέχρι και σήμερα στα διεθνή αεροδρόμια υπάρχουν καταστήματα αφορολογήτων ειδών).

Εάν επιχειρούσαμε με βάση τα παραπάνω να σχηματοποιήσουμε τις διαστάσεις της Ιπποδάμειας αγοράς και να την προσδιορίσουμε επί της σημερινής πόλεως θα λέγαμε ότι καταλάμβανε μια τεράστια έκταση που ξεκινούσε πίσω από τη Πλατεία Κανάρη κι έφτανε μέχρι πάνω στην οδό Τσαμαδού.

Φυσικά δεν θα πρέπει να συγχέουμε τη σημερινή Πλατεία Ιπποδαμείας που σε καμία περίπτωση δεν έχει σχέση με την αρχαία αγορά, όχι μόνο ως προς την τοποθεσία αλλά και ως προς την επωνυμία, καθώς θα έπρεπε να λέγεται εις το ορθόν «Ιπποδάμεια Πλατεία» ή έστω «Πλατεία Ιππόδαμου» και όχι «Πλατεία Ιπποδαμείας» όπως καλείται λανθασμένα σήμερα.

Πηγές:

Γ. Σταϊνχάουερ «Πειραιεύς: Κέντρο ναυτιλίας και πολιτισμού» εκδόσεις Έφεσος.

Χ. Πανάγου «Ο Πειραιεύς» (Οικονομική και ιστορική έρευνα από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του τέλους της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας)

Μ. Τσάμης «Αρχαιογνωστικά του Πειραιά»

Εφημερίδα «Σφαίρα» φ. 575 του 1882.

34ο Σύνταγμα Πεζικού (Το Σύνταγμα των Πειραιωτών)


34 σύνταγμα πεζικούΤου Στέφανου Μίλεση

Το 34ο Πεζικό Σύνταγμα, ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1918 από συνενώσεις κάποιων τμημάτων του 1ου και 7ου Συντάγματος. Έλαβε μέρος στην περίφημο μάχη του Τουλού Μπουνάρ στην οποία θριάμβευσαν τα ελληνικά όπλα, στην μάχη της Άγκυρας, ενώ στην εποποιία του Σαγγαρίου και του Εσκήρ Σεχίρ βρέθηκε στην πρώτη γραμμή. Το όνομά του όμως συνδέθηκε με τις θρυλικές μάχες που έδωσε στην Χερσώνα της Ρωσίας, όταν συμμετείχε παρά το πλευρό των «Λευκών» (Τσαρικών στρατευμάτων) κατά των Ερυθρών.

Συνδέθηκε άρρηκτα με την ιστορία του Πειραιώς, καθώς σε αυτό τα παλαιότερα χρόνια κατατάσσονταν εκείνοι που είχαν γεννηθεί στον Πειραιά και στις Κυκλάδες (οι Αθηναίοι κατατάσσονταν στο 1ο Σύνταγμα).

Προς τιμή των πεσόντων Πειραιωτών που υπηρέτησαν στο 34ο Σύνταγμα πεζικού, το 1953 ο Δήμος Πειραιά, μετονόμασε την οδό Ντενί Κοσέν σε «34ου Συντάγματος Πεζικού».

Η έδρα του βρίσκονταν στα παλιά παραπήγματα στο Κουτσικάρι, στον σημερινό δηλαδή Κορυδαλλό, που τότε ανήκε στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιώς. Εκεί παρέμεινε μέχρι και τo μέσο της δεκαετίας του ’30, όπου ανεγέρθηκαν οι νέοι στρατώνες του Συντάγματος στο Γουδί. Έκτοτε έδρευε στις νέες του εγκαταστάσεις στο Γουδί, συνέχιζε όμως να τροφοδοτείται από κατατάξεις Πειραιωτών.

Η ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΧΕΡΣΩΝΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

(Γνωστή και ως Εκστρατεία στην Μεσημβρινή Ρωσία, ή Εκστρατεία στην Ουκρανία ή Εκστρατεία στην Κριμαία)

34 ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΟΔΗΣΣΟΆνδρες του 34ου Συντάγματος αναχωρούν για την Οδησσό.

Από τις 21 Ιανουαρίου του 1919 οι πρώτοι Έλληνες στρατιώτες που πάτησαν το πόδι τους στην Ουκρανία ήταν οι άνδρες του 34ου Συντάγματος. Κατά τις αρχές Μαρτίου του 1919, το πρώτο Τάγμα του, ευρισκόμενο υπό την Διοίκηση του Ταγματάρχη Κωνσταντίνου Βλάχου (τέως Διοικητού Μεραρχίας Ηπείρου), αποκλείσθηκε στην Χερσώνα από 10.000 Ερυθρούς Στρατιώτες αρχηγός των οποίων ήταν ο Γρηγόριεφ (ένας πρώην υπασπιστής του Τσαρικού Στρατού).

34 ΣΥΝΤΑΓΜΑ 1929Οι Αξιωματικοί του 1ου Τάγματος του 34ου Συντάγματος Πεζικού λίγο πριν επιβιβαστούν σε πλοίο προκειμένου να αναχωρήσουν στην Ουκρανία.

Επί μια ολόκληρη εβδομάδα το ελληνικό Τάγμα του 34ου Συντάγματος αποτελούμενο από 23 Αξιωματικούς και 853 στρατιώτες, παρέμενε αποκλεισμένο, πιεζόμενο διαρκώς από τους εξαγριωμένους επαναστάτες, που επιζητούσαν τη θανάτωση των εισβολέων, άνευ όρων και με την εντολή να μην συλλάβουν αιχμαλώτους. Στο μεταξύ και ενώ οι τροφές είχαν τελειώσει και οι καιρικές συνθήκες ήταν δυσμενέστατες, η αντοχή και ο ηρωισμός των ανδρών προξενούσε αιματηρές απώλειες στους Ερυθρούς, τόσο μεγάλες ώστε ο αρχηγός τους Γρηγόριεφ, δέχθηκε να αποτραβήξει τον στρατό του, προκειμένου οι Έλληνες να αποχωρήσουν με τα όπλα τους και χωρίς να τους ενοχλήσει κανείς!

Ο Γρηγόριεφ για να δικαιολογήσει την πράξη του, την παρουσίασε ως πράξη θαυμασμού που του προξένησε ο ηρωισμός του Τάγματος, ενώ στην ουσία αδυνατούσε να κάμψει την αντίστασή τους.

Και εκεί που όλοι πίστευαν πως ο Έλληνας Διοικητής Βλάχος, θα δεχόταν την δελεαστική πρόταση του Γρηγόριεφ, διασώζοντας τους άνδρες του, εκείνος αρνήθηκε λέγοντας «για τους Έλληνες Στρατιώτες που είναι απόγονοι του Λεωνίδα, είναι ανάξιο να εγκαταλείπουν τις θέσεις τους».

κενοτάφιο 34ουΚατάθεση στεφάνου στο κενοτάφιο του 34ου Συντάγματος Πεζικού, που δέσποζε στο κέντρο του στρατοπέδου.

Έτσι οι επιθέσεις των Ρώσων επαναλήφθηκαν με μεγαλύτερη ορμή και ένταση, τόσες σε αριθμό που οι λιγοστοί άνδρες του Τάγματος επιδόθηκαν σε έναν απελπισμένο αγώνα εκ του συστάδην, ο οποίος έστρωσε με πτώματα τους δρόμους της Χερσώνας! Αφού έμειναν άπαντες από πολεμοφόδια ο Κωνσταντίνος Βλάχος, εξέδωσε διαταγή σύμφωνα με την οποία «πάντες μέχρι του τελευταίου, θ΄ αποθάνωσιν αμυνόμενοι και επιτιθέμενοι δια της λόγχης». Η σωτηρία έφθασε την τελευταία στιγμή πριν την ολοκληρωτική εξόντωση, όταν οι επιτιθέμενοι Ερυθροί δέχθηκαν την επίθεση από το 1ο Πεζικό Σύνταγμα και αναγκάσθηκαν καθώς βρέθηκαν σε διασταυρούμενα πυρά, να ανοίξουν δίοδο από όπου διέφυγαν όσοι επέζησαν.

Το πολεμικό αυτό επεισόδιο αποτέλεσε μια από τις λαμπρότερες σελίδες δόξας του Ελληνικού Στρατού, που δεν έλαβε όμως την θέση που του αξίζει, καθώς επρόκειτο για ανάμειξη Ελλήνων σε ξένες υποθέσεις καθώς γενικότερα η Εκστρατεία στην Ουκρανία είχε επικριθεί από πολλούς.

λάβδας 34ουΈνας από τους Διοικητές του 34ου, ο Συνταγματάρχης Λάβδας σε σκίτσο Ε. Τερζόπουλου το 1934.

34 ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΠΕΖΙΚΟΥ 1937 21937 – Άνδρες του 34ου Συντάγματος Πεζικού, με έδρα πλέον το Γουδί.

Η δράση στο Τουλού Μπουνάρ

τουλου μπουνάρΟι σφοδρές μάχες του 34ου Συντάγματος Πεζικού, στο Τουλου Μπουνάρ, έγιναν αιτία να αναγραφεί και στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.

Τμήμα του 34ου Συντάγματος Πεζικού, υπό τις διαταγές του Συνταγματάρχη Δημοσθένη Διαλέτη (γιαυτό και έμεινε γνωστό ως απόσπασμα Διαλέτη) αντιμετώπισε ηρωικά την επίθεση τριών Τουρκικών Μεραρχιών Πεζικού και εντός Τάγματος.

Η κρισιμότερη ημέρα της μάχης ήταν η 27η Μαρτίου 1921 όταν και εδώ αποφασίζεται η δια λόγχης επίθεση, σε δυνάμεις υπέρτερες. Αποτέλεσμα της έλλειψης δύναμης ήταν ο Συνταγματάρχης Διαλέτης να ενεργήσει την τελική κρίσιμη αντεπίθεση χρησιμοποιώντας τους ιπποκόμους και τους μαγείρους!

Τιθέμενος ο ίδιος μπροστά κρατώντας ένα κομμάτι ξύλου καθώς το περίστροφό του στερείτο φυσιγγίων και ακολουθούμενος από τον ιερέα του Συντάγματος Αρχιμανδρίτη Βαλανιδιώτη που σημειωτέον έφερε τα άμφιά του και την σημαία του Συντάγματος, αναγκάζει τους Τούρκους σε υποχώρηση.

Έκτοτε κάθε 27 Μαρτίου το 34ο Σύνταγμα Πεζικού τιμούσε την μάχη του Τουλού Μπουνάρ, με κατάθεση στεφάνου σε Μνημείο που δέσποζε στο κέντρο του Στρατοπέδου.

34 ΣΥΝΤ27 Μαρτίου 1937. Το 34ο Σύνταγμα τιμά τους νεκρούς του Τουλού Μπουνάρ.

34 ΣΥΝΤΑΓΜΑΤο 34ο Σύνταγμα Πεζικού αποδίδει τιμές στο Κενοτάφιο στο κέντρο του στρατοπέδου.
Ημέρα μνήμης στους πεσόντες στο Τουλού Μπουνάρ (27η Μαρτίου).

Κάθε φορά λοιπόν εμείς οι Πειραιώτες, όταν βρισκόμαστε στην οδό 34ου Συντάγματος Πεζικού, μπορούμε έστω με μια σκέψη μας μόνο να τιμούμε εκείνους που έπεσαν, τιμώντας την Ελλάδα, το 34ο Σύνταγμα Πεζικού αλλά και την πόλη καταγωγής τους. Μια πόλη που δυστυχώς δεν διαθέτει ούτε ένα μνημείο για το 34ο Σύνταγμα Πεζικού στο οποίο να μπορεί κάποιος να καταθέτει στεφάνι κάθε 27 Μαρτίου.

Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος και οι αιρετικοί μονοφυσίτες


Αποτέλεσμα εικόνας για δ οικουμενική σύνοδος κανονες

Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος συγκλήθηκε από τον Αυτοκράτορα Μαρκιανό και τη σύζυγό του, Αυγούστα Πουλχερία το 451 στη Χαλκηδόνα. Αποτελούνταν από 650 επισκόπους και καταπολέμησε τη διδασκαλία του Μονοφυσιτισμού, η οποία, με πρωτεργάτη τον αρχιμανδρίτη Ευτυχή, δίδασκε ότι η θεία φύση του Χριστού απορρόφησε πλήρως την ανθρώπινη.

Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος μετά από μια ταραχώδη περίοδο ήρθε ως το αναγκαίο επιστέγασμα της διασφάλισης της καθολικής πλειοψηφίας του σώματος των μελών της εκκλησίας ως προς την απόρριψη κάθε μονοφυσιτικής ή ακραίας δυοφυσιτικής ορολογίας, την επικύρωση στην πίστη του συμβόλου της Πίστεως τόσο της Νίκαιας, όσο και της Νίκαιας-Κωνσταντινούπολης, τη θέσπιση του διοικητικού καταστατικού κανόνα της ορθοδόξου εκκλησίας σύμφωνα με το λεγόμενο μητροπολιτικό σύστημα και την οριστική επίλυση του χριστολογικού ζητήματος, το οποίο για περισσότερο από 80 έτη βρέθηκε στο προσκήνιο της θεολογικής διαμάχης στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

 

Μεγάλο μέρος των επισκόπων της Εκκλησίας της Ελλάδας συμμετείχαν στις εργασίες της. Ο Θεσσαλονίκης Αναστάσιος αντιπροσωπεύθηκε και πάλι από τον Κβιντίλλιο Ηράκλειας. Παρέστησαν από τη Μακεδονία ο Φίλιππων Σώζων με τους Δοβήρου Ευσέβιο, Σερρών Μαξιμιανό, Νικόλαο Στοβών, Δαρδάνιο Βαργάλων και Ιωάννη Παρθικουπόλεως, οι οποίοι υπέγραψαν δια του πρεσβυτέρου Κυριακού. Ο μητροπολίτης Λαρίσης Ανδρέας παρέστη συνοδευόμενος από τους επισκόπους Κωνσταντίνο Δημητριάδος και Πέτρο Εχίνου. Αυτοπροσώπως παρέστη από την Αχαΐα ο Πέτρος Κορίνθου με τους επισκόπους Δομνίνο Πλαταιών, Αθανάσιο Οπούντος, Ειρηναίο Ναυπάκτου, Ωφέλιμο Τεγέας, Ονήσιμο Αργους, Θεόφιλο Ωρεού (Ιστιαίας), Νικία Μεγάρων, Ιωάννη Μεσσήνης και Ιωάννη Πατρών. Από την Κρήτη συμμετείχαν ο Μαρτύριος Γορτύνης με τους επισκόπους Γεννάδιο Κνωσού, Ευσέβιο Απολλωνίας, Δημήτριο Λάμπης, Κύριλλο Σουβρίτου, Ευφράτα Ελευθέρνας και Παύλο Καντανίας. Από την Παλαιά Ηπειρο ο Νικοπόλεως Αττικός συνοδευόταν από τους επισκόπους Μάρκο Ευροίας, Φιλόθεο Δωδώνης, Ιωάννη Φωτικής, Κλαύδιο Αγχησμού, Περεγρίνο Φοινίκης και Σωτήριχο Κερκύρας. Από τη Νέα Ήπειρο έλαβαν μέρος Λουκάς Δυρραχίου με τον Αντώνιο Λυχνιδού, από τη Δακία ο Εύανδρος Διοκλείας, από δε τα νησιά οι επίσκοποι Δήλου Σαβίνος, Τενέδου Φλωρέντιος, Κω Ιουλιανός, Ρόδου Ιωάννης, Χίου Τρύφων και Θάσου Ονοράτος.

 

Από την ανωτέρω αναγραφή των επισκόπων, οι οποίοι μετείχαν στην Δ΄ Οικουμενική σύνοδο, υποδηλώνεται πόσο ευρέως είχε ήδη εξαπλωθεί ο Χριστιανισμός στην Ελλάδα,αλλά δυστυχώς στερούμεθα ειδήσεων περί της εσωτερικής αναπτύξεως της Εκκλησίας της. Είναι μόνο γνωστό ότι υπήρχε κάποια πνευματική κίνηση, διότι περί τα μέσα του Ε΄ αιώνα ήκμασε ο επίσκοπος Φωτικής Διάδοχος, ο οποίος έγραψε εκατό κεφάλαια ασκητικά και ετιμήθη ως άγιος. Το εν λόγω σύγγραμμα του Διαδόχου απέβλεπε στη μοναχική τελείωση.

 

Η Δ΄ Οικουμενική σύνοδος καταδίκασε οριστικά τον Μονοφυσιτισμό, ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΣ ΟΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΟΣ ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΤΑ ΜΕΝ ΤΗΝ ΘΕΪΚΗ ΤΟΥ ΦΥΣΙΝ ΕΓΕΝΝΗΘΗ ΕΚ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΚΑΤΑ ΔΕ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΝ ΕΓΕΝΝΗΘΗ ΕΚ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΤΗΣ Θ Ε Ο Τ Ο Κ Ο Υ. <<εν δύο φύσεσιν ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως γνωριζόμενον>>.

Φυσικά η Δ ΄ Οικουμ. Σύνοδος, δεν έφερε κάτι το καινούργιο που δεν υπήρχε μέχρι τότε στο χώρο της Εκκλησίας μας. Αυτό που ήδη υφίστατο και το βίωνε το σώμα των πιστών, οι Πατέρες το διευκρίνισαν το οριοθέτησαν, και έτσι βοηθήθηκαν και βοηθούμαστε οι πιστοί στο να γνωρίζουμε ποια ακριβώς είναι η πίστη μας. Ποιοι οι όροι αυτής της πίστεως με τις τόσες υπαρξιακές προεκτάσεις στη ζωή μας.

 

Κατά την ανωτέρω Σύνοδον οι Όρθόδοξοι Πατέρες συνέταξαν Τόμον, ο οποίος περιείχε την πίστιν την αληθή, την οποίαν πάντοτε επίστευε και εκήρυττεν η Έκκλησία τσυ Χριστού. Επίσης οι αιρετικοί Μονοφυσίται συνέταξαν ίδιον τόμον, που περιείχε τας πλάνας των. Τότε ομοφώνως ορθόδοξοι και αιρετικοί απεφάσισαν να τεθούν και τα δύο κείμενα επί του στήθους της Αγίας Ευφημίας και ανοίξαντες την λειψανοθήκην έπραξαν ούτως και εσφράγισαν πάλιν ταύτην. Ότε δε μετά οκτώ ημέρας ήνοιξαν την θήκην, εύρον τον Τόμον των Ορθοδόξωv εις τας χείρας αυτής και των αιρετικών Μονοφυσιτών το κείμενον εις τους πόδας αυτής.

Έτσι η Μεγαλομάρτυς Ευφημία με το έξαίσιον αυτό θαύμα επεκύρωσε και υπέγραψε τον ορθόδοξον Τόμον και διεσάλπισε το Χριστολογικόν δόγμα περί των δύο φύσεων του Χριστού μας εις τα πέρατα της οικουμένης και απέδειξε την διδασκαλίαν του Ευτυχούς και των οπαδών του Μονοφυσιτών ως σατανικήν πλάνην.

ΕΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΑΝΥΨΩΣΕΝ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΩΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΕΙΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ ΚΑΙ ΑΠΕΝΕΙΜΕΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΙΣΑ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΤΙΜΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΝΟΜΙΑ ΜΕ ΤΑ ΤΟΥ ΡΩΜΗΣ. ΤΕΛΟΣ ΕΞΕΔΩΣΕΝ ΤΡΙΑΝΤΑ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ

Δυστυχώς όμως η αίρεση αυτή συμπαρέσυρε τους ιθαγενείς πληθυσμούς της Αιγύπτου και της Συρίας και προκάλεσε πολύ μεγάλη ανωμαλία τότε στο κράτος και στην εκκλησία, (δημιουργώντας νέες εκκλησίες όπως την Αρμενική, την Ιακωβιτική στη Συρία, τη Κοπτική στην Αίγυπτο).

 

πηγή: Ι. Μονή Πετράκη

ὉἍγιος Βλαδίµηρος ὁἸσαπόστολος, βασιλιὰς τῶν Ρώσων


Σχετική εικόνα

Γεννήθηκε τὸ ἔτος 949 µ.Χ. Ἡ µητέρα του ὀνοµαζόταν Μαλοῦσα καὶ ἦταν πρῶτα ὑπηρέτρια τῆς µητέρας τοῦ συζύγου της, δηλαδὴ τῆς Ἁγίας βασίλισσας Ὄλγας, ποὺ ἦταν ἡ πρώτη ποὺ ἔγινε χριστιανὴ στὴ Ρωσία καὶ ὁδήγησε πολλοὺς στὴν εὐσέβεια. Ὅταν ὁ Βλαδίµηρος κατέλαβε τὸν θρόνο τοῦ Κιέβου, στὴν ἀρχὴ ἦταν εἰδωλολάτρης καὶ ἔτσι ἐνεργοῦσε. Πῆρε πολλὲς συζύγους καὶ ἀπόκτησε 12 γιοὺς καὶ 11 θυγατέρες. Κατόπιν ὅµως, µὲ τὶς θερµὲς προσευχὲς τῆς ἁγίας γιαγιᾶς του καὶ τὴν θεία φώτιση – πολλὰ σηµεῖα λέγονται γιὰ τὴν προσέλευσή του στὸν χριστιανισµὸ – πίστεψε στὸν Χριστὸ καὶ βαπτίστηκε στὸ Κίεβο τὸἔτος 897. Παντρεύτηκε τὴν ἀδελφὴ τοῦ αὐτοκράτορα τοῦ Βυζαντίου Βασιλείου Β΄ τοῦ Βουλγαροκτόνου Ἄννα καὶ γκρέµισε ὅλα τὰ εἴδωλα ποὺ ὑπῆρχαν στὴ χώρα. Βάπτισε τοὺς περισσότερους Ρώσους χριστιανοὺς καὶ ἔκτισε δυὸ ὡραῖες ἐκκλησίες στὸ Κίεβο.Ἡ ζωή του ἄλλαξε ριζικὰ καὶ ἔγινε ἀληθινὸς Χριστιανὸς καὶ βοήθησε πάρα πολὺ γιὰ τὴν ἐξάπλωση τοῦ Χριστιανισµοῦ. Ἀπεβίωσε εἰρηνικὰ στὶς 15 Ἰουλίου τοῦ ἔτους 1015.

Άγιοι Κήρυκος και Ιουλίττα: ένα αγοράκι τριών χρονών και η μητέρα του


Η εκκλησία μας τίμα την ήμερα αύτη ένα νήπιο τριών χρονών! Ναί, έναν άγιο, πού αγίασε στην νηπιακή ηλικία του . Πρόκειται για τον “Αγιο Μάρτυρα Κήρυκον, πού συνεορτάζεται με την επίσης Αγία Μητέρα του Ίουλίττα.

«Δευτε και θεάσασθε άπαντες ξένον θέαμα και παράδοξον. Τις έώρακε νήπιον, τριετή όντα, τύραννον αίσχύναντα;».Αυτή εΐναι ή αρχή από το Δοξαστικόν (του Εσπερινού) για τον “Αγιον Κήρυκο και σε σύγχρονη γλώσσα θέλει νά πή:
«Ελατέ να δήτε ένα παράδοξο καΐ ασυνήθιστο θέαμα. Ποιος είδε ένα νήπιο τριών χρονών να ντροπιάζη τύραννο;».
Και είναι αλήθεια ότι το μικρό νήπιο μπόρεσε να ντροπιάση τον Ρωμαίο Τύραννο της Ταρσού με την πίστη του στον Χριστό. Καλύτερα όμως να δοϋμε τι γράφει το Συναξάρι του αγιασμένου αύτοΰ ζευγαριού — μητέρας και παιδιού — :

Γράφει λοιπόν το Συναξάρι (βιογραφία) ότι ή Αγία Ίουλίττα καταγόταν από το Ικόνιο της Μικράς “Ασίας και έζησε στην εποχή του αυτοκράτορας Διοκλητιανου, πού ήταν μεγάλος διώκτης των Χριστιανών, γύρω στο τέλος του τρίτου αιώνος. Επειδή όμως γίνονταν φοβεροί διωγμοί εναντίον εκείνων, πού πίστευαν στον Κύριο μας Ιησού Χριστό, πήρε το γιο της Κήρυκο, πού ήταν τότε τριών χρονών και πήγε για περισσότερη ασφάλεια στην πόλι Σελεύκεια. “Αλλά κι’ έκεί τα ίδια και χειρότερα γίνονταν είς βάρος των πιστών. Φυλακίσεις, βασανιστήρια, θανατώσεις τρομερές, κατασχέσεις και άλλα φρικτά και απαίσια. Οι Χριστιανοί αναγκάζονταν να κρύβωνται και να συναντιούνται μυστικά, για να τελέσουν την θεία Λειτουργία (ενώ σήμερα, πού γίνεται ελεύθερα παντού, πολλοί Χριστιανοί αδιαφορούν και δεν πηγαίνουν να προσευχηθούν μαζί και να κοινωνήσουν τα θεια και άχραντα Μυστήρια…). “Ετσι αναγκάστηκε να φυγή κι από κεί και να πάη στην Ταρσό της Κιλικίας, πού βρίσκεται και αυτή στην Μ. Ασία.

Την πόλι εκείνη την διοικούσε τότε ενας πολύ σκληρός και άγριος ηγεμόνας, πού τον έλεγαν Αλέξανδρο. Και ήταν φοβερός και μαυρόψυχος για τους Χριστιανούς, πού τους κυνηγούσε μέρα και νύχτα και τους δίκαζε ό ίδιος με αυστηρότητα και μεγάλη εχθρότητα. Τους βασάνιζε με μύριους τρόπους και προσπαθούσε να τους άναγκάση να αρνηθούν τον Χριστό.
Μια μέρα οί στρατιώτες του συνέλαβαν, μαζί με άλλους χριστιανούς και την Ιουλίττα με τον μικρό γιο στην αγκαλιά και τους παρουσίασαν στον Αλέξανδρο. Εκείνος διέταξε αμέσως να τους ρίξουν όλους στα υπόγεια των φυλακών και να τους βασανίσουν, μέχρι πού ν’ αρνηθούν τον Κύριο και να προσκυνήσουν τα είδωλα. Καθώς κοίταγε όμως τους αλυσοδεμένους Χριστιανούς, του έκανε έντύπωσι ή νεαρή Ιουλίττα, με τον Κήρυκο στην αγκαλιά. Γι’ αυτό και την άλλη μέρα, πού  κάθισε στον δικαστικό θρόνο για να κρίνη τους συλληφθέντες, θέλησε να έκμεταλλευθή την μητρική άγάπη της Ίουλίττας.
agioi-kirikos-kai-ioulitta— Φέρτε μου αυτήν με το παιδί, διέταξε.Αμέσως έτρεξαν οι φρουροί και ώδήγησαν μπροστά του την πιστή Ίουλίττα, πού κρατούσε πάντα τον Κήρυκο στην αγκαλιά της. Ηταν άγρυπνη, ταλαιπωρημένη, κουρελιασμένη καϊ αίματωμένη από τους ξυλοδαρμούς και τα αλλά βασανιστήρια. Το θάρρος της όμως παρέμενε άκμαίο και ή πίστη της φλογερή και αδάμαστη.
Ό τύραννος της μίλησε φιλικά και ήρεμα, για νά-τήν καλοπιάση και να της άλλάξη την γνώμη. Να την συγκίνηση και να την κάνη να λυπηθή το παιδί της και να θυσιάση στα είδωλα.

— Είναι κρίμα να χαθήτε και οι δυο σας, είπε. Γιατί,αν δεν προσκυνήσετε τον αυτοκράτορα και τα είδωλα,σας περιμένουν πολλά βασανιστήρια και φοβερός θάνατος.

— Δεν είναι κρίμα, καθώς λες Αρχοντα της Ταρσου,.να ύποφέρη κανείς και να θανατώνεται για την αγάπη,του αληθινού Θεού, που είναι ό Χριστός και όχι τα άψυχα είδωλα σας. Αντίθετα είναι τιμή μεγάλη και ευτυχία αιώνια. Μη προσπαθής να μου άλλάξης την γνώμη. Ή πίστις μου αξίζει πιο πολύ απ όλα και από την ίδια την ζωή.

Ό “Αλέξανδρος θαύμασε το θάρρος της βασανισμένης Ίουλίττας, αλλά και θύμωσε ταυτόχρονα για την άρνησή της. “Εμεινε για μια στιγμή συλλογισμένος και υστέρα πήρε ξαφνικά στην αγκαλιά του τον μικρό Κήρυκο, με σκοπό να τον -προσέλκυση με το μέρος του και με τον τρόπο αυτό να λυγίση την αποφασιστικότητα της μητέρας του.
— Και καλά εσύ, είπε πάλι με συγκρατημένη οργή ό Αλέξανδρος, μπορεί να θέλης να βασανισθής και να πεθάνης. Το αθώο αυτό παιδί, ό γιος σου ό μονάκριβος,γιατί να χαθή άδικα; “Ε; Τί λες κι’ εσύ μικρέ μου; θέλεις να πεθάνης για τον Χριστό;
Ό Κήρυκος όλη αυτήν την ώρα, πού τον κρατούσε στα χέρια του ό ηγεμόνας, του είχε γυρίσει το πρόσωπο και κοίταζε συνεχώς την μητέρα του, ψιθυρίζοντας αδιάκοπα το όνομα του Χρίστου.
— Χριστέ μου, έλέησον! Χριστέ μου, έλέησον!
Γιατί ή πιστή μητέρα του, σαν όλες τις αληθινές Χριστιανές, είχε συμβουλέψει τον μικρό Κήρυκο ν’ αγαπά με όλη του την καρδιά τον Κύριο και ποτέ, μα ποτέ, να μη τον άρνηθή. Ακόμα τον είχε διδάξει σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής του να προσεύχεται θερμά καϊ να επικαλείται το όνομα του Κυρίου Ίησου Χρίστου. (Αύτη είναι ή παντοδύναμη έπίκλησι «Κύριε Ίησου Χριστέ, Υιέ του θεού, έλέησον με», ή γνωστή με το όνομα «νοερά η καρδιακή προσευχή», πού γίνεται με την καρδιά κι όχι με το στόμα και είναι από τα πιο ισχυρά πνευματικά όπλα του Χριστιανού).
— Λοιπόν; Δεν μιλάς, μικρέ; ξαναρώτησε ό Αλέξανδρος.
normal_agioi_martyrekyrikos_kai_ioulita

Και τότε, ό τρίχρονος Κήρυκος, πού καταλάβαινε ολην αυτήν την δραματική σύγκρουση για την πίστη, ανάμεσα στα δαιμόνια των ειδώλων και την χάρη του Κυρίου, έσφιξε τις μικρές γροθιές του και με όλη του την δύναμι κλώτσησε στην κοιλιά τον ηγεμόνα, για να του δείξη ποιά ήταν ή άπάντηση του. Εκείνος όργίσθηκε φοβερά, εξαγριώθηκε κι’ όπως κρατούσε τον μικρό Κήρυκο στα χέρια τον πέταξε με μανία πάνω στα μαρμαρένια σκαλιά του θρόνου του. Τόσο ισχυρή ήταν ή πτώση, πού το κρανίο του παιδιού τσακίστηκε κι έβαψε με το αίμα του τα σκαλιά του τυράννου, ενώ την ίδια στιγμή οί άγγελοι επήραν την άγια ψυχή του και την οδήγησαν στον Κύριο των Δυνάμεων, από τον όποιον έλαβε και τον δοξασμένο στέφανο του Αγίου Μάρτυρος της Πίστεως.— Δόξα σε Σένα, Κύριε, φώναξε με άγαλλίαση ή Ίουλίττα. Σ’ ευχαριστώ πού πήρες το παιδί μου κοντά Σου!
Αξίωσε με να ‘ρθώ κι’ εγώ στην αιώνια βασιλεία Σου!
Ή καλή μητέρα δεν κλονίστηκε από την τραγική αύτη σκηνή, πού είδε με τα μάτια της και ήταν ευχαριστημένη και υπερήφανη, πού το παιδί της δεν αρνήθηκε τον Χριστό, άλλα κέρδισε την αιώνια ευτυχία. Αντίθετα ό ,Αλέξανδρος ταράχτηκε πολύ και ένοιωσε ταπεινωμένος και ντροπιασμένος, πού ένα νήπιο τριών χρονών τον περιφρόνησε τόσο και αυτόν και την εξουσία του. Διέταξε λοιπόν να πάρουν την Ίουλίττα στις φυλακές και να την βασανίσουν και πάλι, χωρίς κανένα έλεος.
— Πάρτε την! Βασανίστε την! ούρλιαξε ό ηγεμόνας.
Κι1 όπως την έσερναν οι φρουροί, εκείνη φώναζε δυνατά:
— Χριστιανή είμαι! Χριστιανή ! Και ποτέ δεν θ’ αρνηθώ τον Κύριο μου Ίησου Χριστό, τον αληθινό Θεό!
Της έκαναν πολλά βασανιστήρια και μαρτύρια οι δήμιοι των φυλακών. Εκείνη όμως έμεινε πιστή «άχρι θανάτου» και ούτε μια φορά δεν λύγισε. Στό τέλος, με διαταγή του Αλεξάνδρου, την αποκεφάλισαν καϊ ή μαρτυρική και Άγια μητέρα του Αγίου Κηρύκου παρέδωσε την ψυχή της στον ΘΕΟ, που την στεφάνωσε κι’ εκείνη με το αμάραντο στεφάνι της Άγιας Μάρτυρος. Η-αν το έτος 269, μήνας Ιούλιος, ακριβώς ή δεκάτη πέμπτη ημέρα του μηνός.
images (22)
Πηγή το βιβλίο του Π.Μ.Σωτήρχου ”ΠΑΙΔΟΜΑΡΤΥΡΕΣ”
Εκδόσεις ”Ορθοδόξου Τύπου”πηγή

Έτσι Παρέδωσαν το Όνομα της Μακεδονίας στα Σκόπια. ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ ΚΡΙΣ ΣΠΥΡΟΥ ΓΙΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ.


 Ομιλία Κρις (Χρήστου) Σπύρου

Πρώην Πρόεδρου του Δημοκρατικού Κόμματος της Πολιτείας Νιού Χαμσάιρ ΗΠΑ, για το Σκοπιανικό, στην εκδήλωση της «Ένωσης των Αποφοίτων Αμερικανικών Πανεπιστημίων»

15 Δεκεμβρίου 2004 Αθήνα

“Γνώρισα την Μακεδονία από τα λίγα χρόνια που πήγα σχολείο στην Ελλάδα. Έφυγα για την Αμερική 13 ετών πριν από 48 χρόνια.

Έμαθα για την Μακεδονία από τον παππού μου τον Θανάση Σπύρου, ο οποίος άφησε την γυναίκα του έγκυο το 1910, με τον πατέρα μου στην κοιλιά της, και έφυγε για την Αμερική. Πήρε τρία παιδιά μαζί του και άφησε πίσω στο χωριό άλλα4 παιδιά με τη γιαγιά μου την Ελένη.

Έμαθα για την Μακεδονία από αυτόν τον παππού, που δύο χρόνια μετά την άφιξή του στην Αμερική ξαναγύρισε στην Ελλάδα να πολεμήσει για την απελευθέρωση της Μακεδονίας και των άλλων κατεχομένων εδαφών από τους Τούρκους. Έξι (6) ολόκληρα χρόνια πολέμησε και δεν ξαναείδε ποτέ τα τρία παιδιά του που άφησε στην Αμερική.

Ξέρω τους Μακεδόνες από τον πατέρα μου τον Κώστα που πολέμησε στην Μακεδονία, στο Ιταλικό μέτωπο και τραυματίας μας διηγιόταν χρόνια μετά για «τα μεγάλα νταούλια» που παίζανε οι Μακεδόνες όταν αυτός έπαιζε το μαντολίνο του στο μέτωπο. Με καμάρι μας έδειχνε φωτογραφίες και μας έλεγε για την φιλοξενία που τους προσέφεραν οι Έλληνες της Μακεδονίας.

Το Μακεδονικό το έμαθα από το Νίκο Μάρτη, τον Βαγγέλη Κωφό, και τον Στέλιο Παπαθεμελή, τρεις έξοχους Έλληνες Μακεδόνες που έχουν κάνει αγώνες για την Μακεδονία.

Από τα ντοκουμέντα που θα δείξω απόψε θα δείτε πως για πρώτη φορά μετά το 1993 απεφάσισα να μιλήσω δημόσια για όσα ξέρω για το Μακεδονικό και δέχτηκα την πρόσκληση των Αποφοίτων Αμερικανικών Πανεπιστημίων να συμμετέχω στην αποψινή συζήτηση.

Δέχτηκα την πρόσκληση γιατί ακούω δεξιά και αριστερά να με ρωτούν γιατί εμείς οι Ελληνοαμερικανοί αφήσαμε τον σημερινό Πρόεδρο Τζορτζ Μπους να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως “Μακεδονία”.

Δεν άντεξα πια…Είπα στον εαυτό μου, η αλήθεια και η πραγματικότητα πρέπει να ειπωθεί και να αναδειχθεί.

Το πρώτο βάπτισμα του πυρός για το Μακεδονικό το πήρα πριν διαλυθεί η Γιουγκοσλαβία, όταν το 1986 έμαθα από τον πρώην Έλληνα υπουργό Νίκο Μάρτη, ότι το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ είχε εκδώσει εγκυκλοπαίδεια με τίτλο «Εγκυκλοπαίδεια του Χάρβαρντ για τις Αμερικανικές Εθνότητες».

Στην εγκυκλοπαίδεια αυτή ο Καθηγητής και συγγραφέας Στέφαν Θέρνστρομ υποστηρίζει ότι υπάρχει “Μακεδονική μειονότητα” στις ΗΠΑ πέραν των Ελλήνων μεταναστών της Μακεδονίας. Γράφει συγκεκριμένα η εγκυκλοπαίδεια του Χάρβαρντ ότι “ενώ στο παρελθόν μερικοί Μακεδόνες μετανάστες, έλεγαν ότι έχουν Ελληνική καταγωγή, σήμερα οι περισσότεροι νιώθουν ελεύθεροι να αυτοαποκαλούνται “Μακεδόνες” χωρίς τον φόβο ύπαρξης αντιποίνων από την Ελληνική κυβέρνηση”.

Έγιναν μεγάλοι αγώνες ν’ αλλάξουμε το κείμενο της εγκυκλοπαίδειας χωρίς καμιά βοήθεια από την επίσημη Ελληνική πολιτεία.

Το 1992 προέκυψε πια το Μακεδονικό όπως το ξέρουμε σήμερα.

Μετά το δημοψήφισμα της Νοτιοσλαβίας (των Σκοπίων), στις 7 Σεπτεμβρίου 1991, για κήρυξη ανεξάρτητου Κράτους με την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας», συνέβησαν τα ακόλουθα.

Στις 16 Δεκεμβρίου 1991, το Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών της Ευρώπης ψήφισε ομόφωνα ότι δεν θα αναγνωρίσουν όνομα για τη Νοτιοσλαβία που μπορεί να έχει «εδαφικές διεκδικήσεις στο μέλλον» (σ.σ. οι τρείς όροι).

Στις 2 Φεβρουαρίου 1992, οι Υπουργοί εξωτερικών της ΕΟΚ ανέθεσαν στον τότε Υπουργό Εξωτερικών της Πορτογαλίας João de Deus Pinheiro να προτείνει λύση για το αίτημα αναγνώρισης της Νοτιοσλαβίας. Μετά από μερικούς μήνες διαπραγματεύσεων ο κύριος Πινεϊρο πρότεινε το όνομα “Nova Macedonia”. Η πρότασις Πινεϊρο απορρίφθηκε από το Συμβούλιο Αρχηγών της Ευρώπης (ΕΟΚ) γιατί περιείχε το όνομα “Μακεδονία”.

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ

Στις 13 Απριλίου 1992, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής κάλεσε σε σύσκεψη το Συμβούλιο των Ελλήνων Πολιτικών Αρχηγών να πάρει θέση για την ονομασία και την αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας ως νέου κράτους.

Μετά την συνάντηση των Αρχηγών ο Πρέσβης παρά τω Προέδρω Πέτρος Μολυβιάτης, ο σημερινός Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος, διάβασε για τις τηλεοράσεις και τα άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης το ακόλουθο ανακοινωθέν.

«Η Ελλάδα θα αναγνωρίσει ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων μόνον εάν τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η ΕΟΚ στις 16 Δεκεμβρίου ‘91 με την αυτονόητη διευκρίνιση ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη “Μακεδονία”»!

Στις 27 Ιουνίου 1992 οι ηγέτες της Ενωμένης Ευρώπης ψήφισαν ομόφωνα και συμφώνησαν με την Ελληνική θέση ότι θα αναγνωρίσουν τα Σκόπια ως ανεξάρτητο κράτος «μόνον εάν η ονομασία δεν περιέχει τη λέξη “Μακεδονία”».

Στις 7 Ιουνίου 1992, ο Αμερικανός ιστορικός και αρθρογράφος Johann Fink δημοσίευσε άρθρο στην αλυσίδα 300 και πλέον εφημερίδων του “Scripps Howard News Service” στο οποίο άρθρο έλεγε και τα εξής:

«Η “Μακεδονία”, η φτωχότερη από τις πρώην δημοκρατίες της Γιουγκοσλαβίας, που βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της, είναι και πάλι ελεύθερη έπειτα από είκοσι δύο αιώνες κατοχής από ξένους. Τώρα υπάρχει ανησυχία ότι η πατρίδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, επί πολλά χρόνια εκρηκτική ύλη σε πυριτιδαποθήκη, είναι πιθανόν να αποτελέσει και πάλι το μήλον της έριδος ανάμεσα στις γείτονες χώρες, τη Βουλγαρία, την Ελλάδα, την Αλβανία και τη Σερβία.

Η σημαντικότερη αμφισβήτηση της εθνικής της κυριαρχίας προέρχεται από την Ελλάδα. Η Αθήνα, που περιγράφει υποτιμητικά τη “Μακεδονία” ως “ψευτο-δημοκρατία”, αντιτίθεται στη χρήση του ονόματος “Μακεδονία” ως εθνικού ονόματος για τη νεοσύστατη δημοκρατία, επισημαίνοντας ότι η ονομασία αυτή είναι ταυτόσημη με την ονομασία της διοικητικής περιφέρειας που βρίσκεται στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας και αποτελούσε τμήμα της ιστορικής Μακεδονίας μέχρι το 1913. Ως μέλος διαφόρων διεθνών οργανισμών, η Αθήνα έχει τελικά απομονώσει τη “Μακεδονία” από τη διεθνή κοινότητα».

Κυρίες και κύριοι, έχετε ξανακούσει τέτοιες ηλιθιότητες να λέγονται από ιστορικούς; Αυτός ο κύριος ισχυρίζεται ότι εδώ και δύο χιλιάδες διακόσια χρόνια υπήρχε κράτος Μακεδονία, οι κάτοικοί του οποίου ήταν Σλάβοι, όπως και ο ένδοξος βασιλεύς του ο Μέγας Αλέξανδρος. Τι κακό πράγμα η άγνοια!

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΜΠΙΛ ΚΛΙΝΤΟΝ

ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»

Στις 2 Οκτωβρίου 1992 ο τότε υποψήφιος για την Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κυβερνήτης Μπιλ Κλίντον (Bill Clinton) έκανε την επίσημη γραπτή δήλωση με τίτλο:

“ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΚΛΙΝΤΟΝ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΕΙΔΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ”

Είπε ο κ. Κλίντον: «Στηρίζω την πρόσφατη απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σύμφωνα με την οποία η νοτιότερη πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητο κράτος υπό τον όρο να μην περιλαμβάνεται στην ονομασία της η λέξη «Μακεδονία». Πολλοί Αμερικανοί δυσκολεύονται να κατανοήσουν το πρόβλημα που προκύπτει από τη χρήση του ονόματος «Μακεδονία». Περί τα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η χρήση αυτού του ονόματος για το νότιο τμήμα της Γιουγκοσλαβίας χαρακτηρίστηκε από τον τότε υπουργό Εξωτερικών της χώρας μας «ως προκάλυμμα για επιθετικές ενέργειες εναντίον της Ελλάδας» ενώ θα μπορούσε, επίσης, να αποτελέσει και πάλι πηγή αποσταθεροποίησης και διαμάχης.

Η θέση των Ηνωμένων Πολιτειών πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Εάν το νέο αυτό κράτος επιθυμεί την αναγνώριση της Αμερικής, θα πρέπει κατ΄ αρχάς να δεχθεί τις αρχές της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι, να ικανοποιήσει τις γείτονες χώρες και την παγκόσμια κοινότητα όσον αφορά τις προθέσεις του, ότι δηλαδή είναι ειρηνικές και σύμφωνες με την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία απορρίπτει τη χρήση του ονόματος Μακεδονία. Η Κυβέρνηση Κλίντον θα υπερασπιστεί αυτές τις αρχές και θα διασφαλίσει την ικανοποίηση των νόμιμων συμφερόντων της Ελλάδας»!!!

Την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου του 1992 ο Μπιλ Κλίντον εκλέχτηκε Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής κερδίζοντας τις εκλογές από τον Πρόεδρο Τζορτζ Μπούς.

Λίγες μέρες μετά άρχισε ένας μαραθώνιος αγώνας να αποτραπεί η έντονη και πιεστική προσπάθεια της απερχόμενης κυβέρνησης Τζορτζ Μπους να αναγνωρίσει τη Νοτιοσλαβία (τα Σκόπια) ως “Δημοκρατία της Μακεδονίας”.

Τί έγινε τότε… Μετά την ήττα των εκλογών από τον Μπιλ Κλίντον ο Τζορτζ Μπούς έστειλε τον Υπουργό Eξωτερικών των ΗΠΑ Λόρενς Ήγκελμπέργκερ (Lawrence Eagleburger) στην Ευρώπη προκειμένου να πείσει τις Ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις να αλλάξουν θέση που ομόφωνα είχαν πάρει στις 27 Ιουνίου 1992 και να αναγνωρίσουν μαζί με τις ΗΠΑ το νέο κράτος των Σκοπίων ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Φαίνεται ότι ο Πρόεδρος Μπους προσπάθησε να εκπληρώσει την προεκλογική του υπόσχεση στους Σκοπιανούς των ΗΠΑ, οι οποίοι συνέβαλαν σημαντικά στην αποτυχημένη προεκλογική του προσπάθεια.

Επιστρατεύτηκα από την τότε Ελληνική Κυβέρνηση να βοηθήσω σαν ένας από τους «παράγοντες της Ελληνοαμερικανικής κοινότητας».

Εκείνη την εποχή είχα την ιδιότητα του Προέδρου του Δημοκρατικού κόμματος στην Πολιτεία του Νιού Χαμσάϊρ, την πιο σημαντική πολιτεία της Αμερικής όσον αφορά στις Προεδρικές Εκλογές, και μόλις είχα εκλεγεί Πρόεδρος των Εκλεκτόρων του Μπίλ Κλίντον στην ίδια πολιτεία.

Στόχος ήταν να μην μπορέσει η Αμερικανική Κυβέρνηση πριν τη λήξη της θητείας της στις 20 Ιανουαρίου 1993 να πείσει τους Ευρωπαίους και ιδιαίτερα το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών να αναγνωρίσουν το νέο αυτό κράτος ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Αυθαίρετη αναγνώριση από την κυβέρνηση της Αμερικής θα ήταν άσχετη εφόσον η κυβέρνηση Μπους ήταν πλέον μεταβατική.

Στην Αθήνα συναντήθηκα στο Γραφείο του Έλληνα Πρωθυπουργού με τον κ. Πέτρο Παπαγεωργίου, πολιτικό σύμβουλο του Πρωθυπουργού και μερικές μέρες αργότερα με τον κ. Λουκά Τσίλα, τότε σύμβουλο του Πρωθυπουργού για θέματα ασφαλείας. Λίγους μήνες αργότερα ο κ. Τσίλας διορίστηκε Πρέσβης της Ελλάδος στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Ελληνική Κυβέρνηση. Επίσης για το ίδιο θέμα συναντήθηκα και με την κα. Ντόρα Μπακογιάννη, τότε Υπουργό Πολιτισμού.

Ο κ. Παπαγεωργίου, ο κ. Τσίλας και η κα. Μπακογιάννη τόνισαν την σπουδαιότητα του να αποτραπεί η προσπάθεια της απερχόμενης Κυβέρνησης Μπούς να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Ζήτησαν από μένα να βοηθήσω και με τους συμβούλους και συνεργάτες του Μπιλ Κλίντον, αλλά και με την ηγεσία της Ελληνοαμερικανικής Κοινότητας και ιδιαίτερα τα στελέχη του Δημοκρατικού κόμματος που συνέβαλαν στην εκλογή του νέου Προέδρου Μπιλ Κλίντον.

Δέχτηκα να βοηθήσω και πραγματικά μετά από μια σκληρή προσπάθεια και με την βοήθεια του Μάϊκλ Δουκάκη και πολλών άλλων συναδέλφων στην Αμερική κατορθώσαμε να αποτρέψουμε την προσπάθεια του Τζορτζ Μπούς.

Στην Αμερική συναντήθηκα με τον Μάϊκλ Δουκάκη έναν από τους πιο στενούς πολιτικούς φίλους και υποστηρικτές του Μπιλ Κλίντον. Ενημέρωσα τον Μάϊκλ Δουκάκη για το σημαντικό θέμα της αναγνώρισης της Νοτιοσλαβίας από τις ΗΠΑ με ονομασία που περιείχε το όνομα «Μακεδονία» και του ζήτησα να συμμετάσχει στην προσπάθεια να σταματήσουμε την Κυβέρνηση Μπους.

Ο Μάϊκλ Δουκάκης συμφώνησε να έρθει σε επαφή με τον Άντονυ Λέικ (Anthony Lake) και την Μαντλίν Ολμπραϊτ (Madeleine Albright). Ο Λέϊκ και η Ολμπράϊτ ήταν κορυφαίοι σύμβουλοι του Μπιλ Κλίντον για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Εθνικής Ασφάλειας στην Προεδρική του εκστρατεία του 1992. Ο Άντονυ Λέϊκ διορίστηκε Σύμβουλος Ασφαλείας του Προέδρου Κλίντον στο Λευκό Οίκο και η Μαντλίν Ολμπραϊτ έγινε Πρέσβης της Κυβέρνησης Κλίντον στα Ηνωμένα Έθνη και αργότερα Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ.

Ενημέρωσα επίσης πολλούς ακόμη επιφανείς Ελληνοαμερικανούς πολιτικούς ηγέτες, όπως τον Φιλ Αγγελίδη, τότε Πρόεδρο του ισχυρού Δημοκρατικού κόμματος της Καλιφόρνιας με περισσότερα από έξι (6) εκατομμύρια δημοκρατικά Λόρενς Ηγκλεμπέργκερμέλη όπως και τον Μάϊκ Πάνος, Πρόεδρο του Δημοκρατικού κόμματος της Πολιτείας Ιντιάνα. Όλοι τους συμφώνησαν να βοηθήσουν.

Με σκληρή επιμονή και με τη βοήθεια πολλών άλλων Ελληνοαμερικανών οι οποίοι ήταν κοντά στον Μπιλ Κλίντον καταφέραμε να σταματήσουμε την προσπάθεια της Κυβέρνησης Μπους να φέρει το θέμα της αναγνώρισης στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για ψήφισμα, παρότι ο Ήγκελμπέργκερ προσπάθησε να το κάνει ακόμη και στις 19 Ιανουαρίου 1993, μια μέρα πριν από την ορκωμοσία του Μπιλ Κλίντον!

Πρέπει να προσθέσω εδώ ότι στη χρονική αυτή διάρκεια συναντήθηκα αρκετές φορές με τους Συμβούλους του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού (σ.σ. Μητσοτάκη) και πέρασα και τα Χριστούγεννα του ’92 και την Πρωτοχρονιά του 1993 στην Αθήνα. Συνέβαλα επίσης και στην προετοιμασία του τότε Έλληνα Υφυπουργού Εξωτερικών Ανδρέα Ανδριανόπουλου, ο οποίος ταξίδευε στη Νότιο Αμερική σε μια αποστολή να ζητήσει υποστήριξη από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και από την Ελληνοαμερικανική ηγεσία ενάντια στην προσπάθεια της Κυβέρνησης Μπους. Στο υπόμνημά μου προς τον κ. Τσίλα με ημερομηνία 31/12/1992 πρότεινα στις Ηνωμένες Πολιτείες ο κ. Ανδριανόπουλος να έρθει σε επαφή με τους Μάϊκλ Δουκάκη, Πόλ Τσόγκα, Φίλ Αγγελίδη, Μάϊκ Πάνο, Άγγελο Τσακόπουλο, Νίκ Μητρόπουλο και Τζόρτζ Στεφανόπουλο. Στο υπόμνημά μου συμπεριέλαβα τα τηλέφωνα σπιτιού και τα προσωπικά τηλέφωνα του καθενός τους.

ΤΟ ΔΙΠΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

Όπως αργότερα αποδείχτηκε δεν ξέραμε πολλά για το τι ακριβώς συνέβαινε με το Μακεδονικό θέμα. Είναι τώρα όμως ξεκάθαρο ότι η τότε Ελληνική Κυβέρνηση εργαζόταν με αντιφατικές στρατηγικές. Δημόσια και επίσημα η Ελληνική Κυβέρνηση εργαζόταν να αποτρέψει την Κυβέρνηση Μπους να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Παρασκηνιακά όμως η Ελληνική Κυβέρνηση συζητούσε ένα σύνθετο όνομα που θα ήταν κάπως παραδεκτό και θα είχε λιγότερο πολιτικό κόστος.

Είναι τώρα προφανές ότι αυτή η στρατηγική εφαρμόστηκε παρασκηνιακά για αρκετό χρονικό διάστημα από τον τότε Έλληνα Πρωθυπουργό. Ακούστε τι είπε σε μια πρόσφατη δήλωσή του ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος Αντώνης Σαμαράς, στην εκπομπή «Οι φάκελοι» του Αλέξη Παπαχελά στο τηλεοπτικό κανάλι “MEGA” στις 16/11/2004:

«Εκείνη την στιγμή στη σύσκεψη αυτή (6 Μαρτίου) ενόψει του γεγονότος ότι εγώ έπρεπε σε τρεις ημέρες να πάω στις Βρυξέλες να συζητήσω με Μπέικερ και Υπουργούς των Εξωτερικών, ο Μητσοτάκης λέει πρέπει να έχουμε μια δεύτερη γραμμή άμυνας. Τι θα γίνει εάν οι Αμερικανοί δεν θελήσουν να αναγνωρίσουν αυτό το οποίο έχουν αναγνωρίσει οι Ευρωπαίοι, τους τρεις όρους;

Μα δεν υπάρχει περίπτωση να μην το δεχθούν παρά εάν εμείς δεν δώσουμε την μάχη. Μου λέει δεν σου κρύβω, παρουσία των άλλων, ότι εγώ το θέμα του ονόματος δεν το θεωρώ σημαντικό. Λέω τότε κύριε Πρόεδρε, μου λέτε αυτό που έχετε πει στον Ελληνικό λαό, αυτό που έχει αποφασίσει το Συμβούλιο των πολιτικών Αρχηγών, αυτό το οποίο λέτε εσείς προς τον Ελληνικό λαό, άλλο τι μας λέτε εδώ, να βγω εγώ και να πω τα αντίθετα στο εξωτερικό; Πώς θα το κάνω; Πηγαίνω έξω και, κύριε Παπαχελά, ποτέ δεν έχω αισθανθεί τόσο άσχημα και δεν θα ήθελα ποτέ άλλος Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών να αισθανθεί το ίδιο άσχημα. Έγινα περίγελος. Με ρωτούσε ο κύριος Ντελόρ με υπονοούμενα, με ρωτούσε ο κύριος Πόστ του Λουξεμβούργου, με ρωτούσε ο Γκένσερ, με ρωτούσε ο κύριος Κόλλινς της Ιρλανδίας και μου λέγανε, καλά Αντώνη, εδώ μας λες άλλα και μαθαίνουμε από το κέντρο ότι άλλη είναι η γραμμή. Είχανε ήδη αρχίσει οι διαρροές ότι μην ακούτε τον Σαμαρά, αυτός έχει την θέση όνομα, εμάς δεν μας νοιάζει».

ΠΩΣ ΠΡΟΕΚΥΨΕ ΤΟ ΣΥΝΘΕΤΟ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ FYRO«M»

Φαίνεται λοιπόν πια ξεκάθαρα ότι όταν εμείς αγωνιζόμασταν να αποτρέψουμε την Κυβέρνηση Μπους, η Ελληνική Κυβέρνηση συζητούσε με άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να βρουν τρόπο να αποφύγουν αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας σαν νέο κράτος από την Ενωμένη Ευρώπη. Ο μόνος άλλος φορέας ήταν τα Ηνωμένα Έθνη! Έτσι και έγινε.

Στις 22 Ιανουαρίου 1993, δύο μέρες μετά την ορκωμοσία του Μπιλ Κλίντον και πριν τελειώσουν οι τελετές ορκωμοσίας στην Ουάσιγκτον η κυβέρνηση των Σκοπίων έκανε επίσημη αίτηση στα Ηνωμένα Έθνη να αναγνωριστεί η Νοτιοσλαβία ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Πώς και γιατί αποφάσισε η κυβέρνηση των Σκοπίων να παρακάμψει την Ενωμένη Ευρώπη;

Δύο μέρες αργότερα στις 24 Ιανουαρίου 1993 τρεις μεγάλες χώρες της Ενωμένης Ευρώπης η Αγγλία, η Γαλλία και η Ισπανία με τη σύμφωνη γνώμη της Ελληνικής Κυβέρνησης πρότειναν αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας από τα Ηνωμένα Έθνη με μια δήθεν συμβιβαστική ονομασία. Πρότειναν αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας με το όνομα «Πρώην-Γιουγκοσλαβική-Δημοκρατία-της Μακεδονίας» FYROM.

Πώς και γιατί αποφάσισαν οι τρεις αυτές κυβερνήσεις να κάνουν την επίσημη αυτή «συμβιβαστική» πρόταση στα Ηνωμένα Έθνη; Μήπως είχαν ψηφίσει οι ηγέτες της Ευρώπης να αλλάξουν στάση και να αναγνωρίσουν τα Σκόπια με όνομα που περιείχε την λέξη Μακεδονία; Ασφαλώς όχι. Το κάνανε εν ονόματι της Ενωμένης Ευρώπης; Ασφαλώς όχι!!

Φαίνεται ότι όλα είχαν προσυμφωνηθεί παρασκηνιακά. Η Ελληνική Κυβέρνηση, η Κυβέρνηση των Σκοπίων και οι Ευρωπαίοι τα είχαν βρει για μια σύνθετη ονομασία η οποία περιέχει τη λέξη «Μακεδονία» . Αυτό που παρέμεινε σε εκκρεμότητα ήταν η θέση του Μπιλ Κλίντον.

ΠΩΣ ΞΕΓΕΛΑΣΑΝ ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΜΠΙΛ ΚΛΙΝΤΟΝ

Τι έγινε όμως με την ομόφωνη απόφαση των πολιτικών ηγετών της Ελλάδος; Τί έγινε η περίφημη δήλωση του Πέτρου Μολυβιάτη εν ονόματι του Συμβουλίου των Ελλήνων πολιτικών Αρχηγών ότι η Ελλάδα δεν θα αναγνωρίσει τα Σκόπια εάν η ονομασία περιέχει την λέξη «Μακεδονία»; Είχαν αλλάξει στάση οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες; Ασφαλώς όχι!!

Το θέμα Κλίντον όμως ήταν το πιο σοβαρό. Ο Μπιλ Κλίντον είχε δεσμευτεί στους Ελληνοαμερικανούς υποστηρικτές του και ο Κλίντον θα τηρούσε την δέσμευσή του. Γι’ αυτό είμαι απόλυτα σίγουρος. Επομένως οι αρχιτέκτονες της συμβιβαστικής λύσης ρισκάρανε το βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας από την Κυβέρνηση Κλίντον εάν προτείνανε αναγνώριση των Σκοπίων με ονομασία που περιείχε την λέξη «Μακεδονία». Μόνον οι Ελληνοαμερικανοί ηγέτες μπορούσαν να αποδεσμεύσουν τον Μπιλ Κλίντον. Εξάλλου αυτοί τον δέσμευσαν στις 3 Οκτωβρίου 1992.

Έτσι κατασκευάσθηκε προσεκτικά ένας σύγχρονος «Δούρειος Ίππος»!

Ιδού τι έγινε.

Δεν ξέρω ακριβώς πόσες ώρες μετά την ορκωμοσία του Μπιλ Κλίντον στο αξίωμα του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών είχαν περάσει όταν οι μισθωτοί αντιπρόσωποι της Ελλάδος (paid lobbyists) στην Ουάσιγκτον κ.κ. «Manatos & Manatos” δημιούργησαν μια «προσωρινή ειδική» επιτροπή με την ονομασία «Ad hoc American Hellenic Leadership Committee”.

Ποιά ήταν τα μέλη αυτής της «προσωρινής επιτροπής» δεν έμαθα ποτέ. Αυτό που ξέρω είναι το εξής: Εκ μέρους αυτής της πρόχειρης επιτροπής η εταιρεία «Μάνατος και Μάνατος» ζήτησε από εκλεγμένους πολιτικούς, επιχειρηματίες και Δημοτικούς άρχοντες όλους επιφανείς Ελληνοαμερικανούς να συνυπογράψουν μια επιστολή που απευθυνόταν στον Πρόεδρο Κλίντον και του ζητούσε να υποστηρίξει την «νέα θέση» της Ελληνικής Κυβέρνησης για μια «συμβιβαστική λύση» στο ζήτημα της αναγνώρισης του ονόματος της Νοτιοσλαβίας. Η επιστολή είχε συνταχθεί και είχε διατυπωθεί τόσο προσεκτικά που μπροστά της ο «Δούρειος Ίππος» έμοιαζε σαν μια ερασιτεχνική εφεύρεση!

Παρόλα αυτά το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο. Ο Μπιλ Κλίντον θα έπρεπε να υποστηρίξει την νέα θέση της Ελληνικής Κυβέρνησης στην ονομασία του νέου κράτους της Νοτιοσλαβίας, παρότι η συμβιβαστική λύση περιείχε τη λέξη «Μακεδονία».

Η προτεινόμενη επιστολή προς τον Πρόεδρο Κλίντον είχε την ημερομηνία 26 Ιανουαρίου 1993 έξι μέρες μετά την ορκωμοσία του. Είναι τόσο ωραία γραμμένη και τόσο υπέροχα εθνικοποιημένη που αν δεν είσαι γνώστης των πραγμάτων και «γάτα» στα πολιτικά υπονοούμενα ποτέ δεν θα καταλάβεις ότι με την συνυπογραφή σου συμβάλλεις σε μια Κολοσσιαία εθνική προδοσία! Και όμως ακριβώς αυτό ήταν.

Όταν εγώ έλαβα το προτεινόμενο γράμμα προς τον Πρόεδρο Κλίντον και μου ζητήθηκε να το υπογράψω οι συγγραφείς του είχαν ήδη εξασφαλίσει την υπογραφή των: Phil Angelides (Φίλ Αγγελλίδης), Πρόεδρο του Δημοκρατικού κόμματος της Καλιφόρνιας. Art Agnos (Αρτ Άγκνος), πρώην Δήμαρχο του Σαν Φρανσίσκο, Andrew Athens (Άντριου Άθενς), Προέδρου του Ηνωμένου ΑμερικανοΕλληνικού Κογκρέσου, John Casimatidis (Τζων Κατσιματίδης), Πρόεδρο του “Red Apple Groups”. Philip Christopher (Φίλιπ Κρίστοφερ), Προέδρου PSEKA, dr. Gus Konstantine (Γκάς Κονσταντίν), Supreme President of AHEPA, δρ. Takey Crist (Τάκη Κρίστ), Προέδρου American Hellenic Institute, Public Affairs Committee. Michael Dukakis (Μιχάλης Δουκάκης), πρώην Κυβερνήτης της Πολιτείας της Μασαχουσέτης, Nicholas Gage (Νίκολας Γκέιτς), συγγραφέας, Fotis Gerasopoulos (Φώτης Γερασόπουλος), αντιπρόεδρο Hellenic American National Council. Dr. Christos Ioannides (Χρήστος Ιωαννίδης), Καθηγητής Greek and Middle Eastern Affairs, Michael Zaharis (Μιχάλης Ζαχαρής), Chairman KOS Pharmaceutical INC, Sotiris Kolokotronis (Σωτήρης Κολοκοτρώνης), President SKK Enterprises, Andrew Manatos (Άντριου Μάνατος), Special Counsel United Hellenic American Congress, John Nathenas (Τζων Ναθήνας) President Hellenic American National Council. Peter J. Pappas (Πήτερ Πάππας), President P.J. Mechanical Corporation, Jim Regas (Τζιμ Ρήγας) Esq. Senior Courses Regas, Freratos & Harp, Eugene Rossides (Ευγένιος Ροσίδης), Esq. Chairman American Hellenic Institute, Angelo Tsakopoulos (Άγγελος Τσακόπουλος), Former National Chairman Greek American for Clinton and Professor Spiros Vreonis jr.(Σπύρος Βρυώνης), New York University.

Ασφαλώς έγινε κοινοποίηση της επιστολής στον Warren Christopher (Γούορεν Κρίστοφερ) Υπουργό Εξωτερικών ΗΠΑ, Anthony Lake (Άντονυ Λέικ), Σύμβουλο Ασφαλείας του Λευκού Οίκου και dr. Madeleine Albright (Μαντλίν Ολμπράϊτ), Πρέσβη των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη.

Διάβασα προσεκτικά την προτεινόμενη επιστολή που μου ζητούσαν να συνυπογράψω και είπα μέσα μου «Ώρα καλή Μακεδονία μας». Ασφαλώς δεν δέχτηκα να την συνυπογράψω και η επιστολή εστάλη στον Πρόεδρο Κλίντον. Κατάλαβα ότι εάν τα Ηνωμένα Έθνη αναγνώριζαν το νέο κράτος των Σκοπίων με ένα όνομα που περιείχε τη λέξη «Μακεδονία» θα γεννιόταν για πρώτη φορά στην ιστορία μια νέα χώρα με την ονομασία «Μακεδονία» και δεν θα ήταν Ελληνική. Με άλλα λόγια η νοτιότερη περιοχή της Γιουγκοσλαβίας θα αναγνωριζόταν από τα Ηνωμένα Έθνη σαν χώρα με το όνομα «Μακεδονία» και η Ελληνική περιοχή της Μακεδονίας θα ήταν πια απλώς μια διοικητική περιφέρεια όπως την αποκάλεσε ο προαναφερθείς ιστορικός κ. Johann Fink. Μια διοικητική περιφέρεια η οποία στο μέλλον θα διεκδικείται από το νεοσύστατο κράτος!

Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι οι περισσότεροι αν όχι όλοι που πρόσφεραν την υπογραφή τους δεν είχαν τον απαραίτητο χρόνο για να μελετήσουν το ακριβές κείμενο της επιστολής και υπέγραψαν καλή τη πίστει νομίζοντας ότι υπογράφουν για το συμφέρον της Ελλάδας. Άλλωστε η υπογραφή ζητήθηκε και δόθηκε τηλεφωνικά!!

Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα δίμηνο γεμάτο παραπληροφόρηση και αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης. Για περισσότερο από δύο μήνες οι συζητήσεις και οι «αγώνες» περιστρέφονταν γύρω από δευτερεύοντα και τριτεύοντα θέματα. Σημαίες, σύμβολα, παλικαρισμοί, Τουρκικές παρενοχλήσεις οτιδήποτε άλλο παρά το όνομα Μακεδονία απασχολούσαν την κοινή γνώμη.

ΤΟ ΕΚΓΛΗΜΑ ΤΗΣ 7ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1993

Τελικά η μάσκα έπεσε. Στις 7 Απριλίου 1993 επίσημα πια με επιστολή προς το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών εν ονόματι της Ελληνικής Κυβέρνησης ο τότε Υπουργός Εξωτερικών κ. Μιχάλης Παπακωνσταντίνου ανήγγειλε ότι η Ελληνική κυβέρνηση αποδέχεται την συμβιβαστική πρόταση με την οποία τα Ηνωμένα Έθνη θα αναγνωρίσουν το νοτιότερο τμήμα της πρώην Γιουγκοσλαβίας ως νέο κράτος με την ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Την ίδια μέρα, στις 7 Απριλίου 1993 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ψήφισε την αναγνώριση του νέου κράτους και φυσικά έτσι ψήφισε και η Ελλάδα!

Εκείνη την ημέρα ένα κομμάτι από την Ελληνικότητά μου πέθανε.

Έτσι λοιπόν εάν σας ρωτήσει κανείς πότε αναγνωρίστηκε (γεννήθηκε) το πρώτο και μόνο μη Ελληνικό κράτος με το όνομα «Μακεδονία» να του πείτε στις 7 Απριλίου 1993.

Αν σας ρωτήσει ποιά ήταν η θέση της Ελλάδος, να πείτε ότι ψήφισε υπέρ!

Αν σας ρωτήσει πώς ψήφισε η Αμερική να του πείτε και αυτή ψήφισε υπέρ.

Αν σας ρωτήσει γιατί οι Ελληνοαμερικανοί φίλοι του Μπίλ Κλίντον του ζήτησαν να αλλάξει την θέση που είχε πάρει στις 3 Οκτωβρίου 1992 να του πείτε γιατί η Ελληνική κυβέρνηση τους ζήτησε να το κάνουν!

ΑΣΡΑΠΙΑΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

Ακούστε προσεκτικά παρακαλώ, κυρίες και κύριοι, τι είπε ο τότε πανίσχυρος Αμερικανός βουλευτής και Πρόεδρος της Επιτροπής των Εξωτερικών Υποθέσεων του Αμερικανικού Κογκρέσου κ. Lee Hamilton (Λι Χάμιλτον) όπως είχε γραφεί στην ανταπόκριση του δημοσιογράφου Μιχάλη Ιγνατίου στην ημερήσια εφημερίδα «Πρωϊνή» της Νέας Υόρκης λίγες μέρες μετά την επίσημη αναγνώριση από τα Ηνωμένα Έθνη.

Είπε ο κύριος Χάμιλτον:

«ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗΚΑΤΕ ΑΣΤΡΑΠΙΑΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΜΕ ΝΑ ΣΑΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ.

ΜΑΣ ΑΦΗΣΑΤΕ ΣΥΞΥΛΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΣΑΣ»

Η ανταπόκριση του Μιχάλη Ιγνατίου στην Πρωϊνή:

«ΗΝΩΜΕΝΑ ΕΘΝΗ. Η Ελληνική κυβέρνηση έχασε μοναδική ευκαιρία να κερδίσει σημαντικά πλεονεκτήματα στη μάχη των Σκοπίων, όταν λόγω ασυνεννοησίας με την Ουάσιγκτον και ερασιτεχνικών χειρισμών δέχθηκε τον «έντιμο συμβιβασμό» χωρίς να περιμένει τη δημοσιοποίηση της θέσης της νέας αμερικανικής κυβέρνησης.

Λι ΧάμιλτονΟ Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, Λι Χάμιλτον, δήλωσε στη διάρκεια εκδήλωσης Ελληνοαμερικανών στο Λος Άντζελες, ότι ο ίδιος αλλά και στελέχη της κυβέρνησης Κλίντον εξεπλάγησαν από την απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη να μην επιμένει στη γνωστή θέση της για την ονομασία και αντίθετα να αποδεχθεί τη διαδικασία της διαιτησίας και της όποιας απόφασης των μεσολαβητών Σάιρους Βάνς και Λόρδου Όουεν.

Ο Αμερικανός βουλευτής, που θεωρείται ένας από τους λίγους πολιτικούς που γνωρίζουν τα ελληνικά εθνικά θέματα, ιδιαίτερα το Κυπριακό και το πρόβλημα που δημιουργούν τα Σκόπια, είπε ότι η πλειοψηφία των βουλευτών και των γερουσιαστών «είχαν πειστεί για τις δίκαιες θέσεις της Ελλάδας» και τις υποστήριξαν μάλιστα εγγράφως, υπογράφοντας κείμενο επιστολής προς τον Πρόεδρο Τζορτζ Μπους.

Όπως εξήγησε ο κ. Χάμιλτον, «το Κογκρέσο ενημερώθηκε σωστά από την Ελληνοαμερικανική κοινότητα», τα μέλη της οποίας πίεσαν με διάφορους τρόπους τους βουλευτές και τους γερουσιαστές, οι οποίοι πείστηκαν ότι το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων ήταν στην πραγματικότητα η κλοπή του ονόματος της Μακεδονίας.

Ο Αμερικανός βουλευτής βλέπει «διαφωνία μεταξύ των θέσεων της Αθήνας και της Ομογένειας» αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι μόνοι που απέμειναν να επιμένουν για μη χρησιμοποίηση του ονόματος της Μακεδονίας είναι οι Ελληνοαμερικανοί.

Ο κ. Χάμιλτον κατέληξε λέγοντας ότι ακριβώς λόγω της αποδοχής από την Αθήνα συμβιβαστικής λύσης, ούτε το Κογκρέσο, ούτε η Κυβέρνηση Κλίντον μπορούν πια να βοηθήσουν, υπονοώντας ότι δεν ισχύουν οι προεκλογικές υποσχέσεις του Αμερικανού Προέδρου»!!!

Στις 22 Φεβρουαρίου 1994 ο παλαίμαχος στρατηγός του Ελληνικού στρατού εν αποστρατεία Ελευθέριος Παπαγιαννάκης με επιστολή του προς τον Πρέσβη της Αυστραλίας στην Αθήνα αναρωτήθηκε πως η Αυστραλία αναγνώρισε τα Σκόπια ως Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Στις 28 Μαρτίου 1994 ο Αυστραλός Πρέσβης C.A. Edwards απάντησε στο στρατηγό Παπαγιαννάκη ως εξής:

«Στρατηγέ μου,

Το γράμμα σας με ημερομηνία 22 Φεβρουαρίου με εντυπωσίασε με την ειλικρίνεια με την οποία εκφράσατε τα αισθήματά σας προς την Αυστραλία και τους Αυστραλούς που έπεσαν μαχόμενοι για την ελευθερία της Ελλάδος.

Είναι μεγάλο κρίμα που άνθρωποι όπως εσείς που έχουν τόσο δυνατά αισθήματα για τη χώρα μου αισθάνεται ότι κατά κάποιο τρόπο η πρόσφατη απόφαση της Αυστραλίας να αναγνωρίσει την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (FYROM) αποτελεί με οποιοδήποτε κτύπημα κατά της Ελλάδος. Από την πλευρά της η Κυβέρνηση της Αυστραλίας δεν αισθάνεται ότι η απόφασή της ήταν με οποιοδήποτε τρόπο κατά των συμφερόντων της Ελλάδας. Στην πραγματικότητα παίρνοντας την απόφασή της η κυβέρνηση κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια να ανταποκριθεί στις επιθυμίες της Ελλάδας. Καθώς πιθανώς προσέξατε το όνομα με το οποίο αναγνωρίσαμε τη χώρα ήταν το ίδιο όνομα με εκείνο που χρησιμοποίησε η ίδια η Ελλάδα στην δική της αναγνώριση και σε όλες τις άλλες δοσοληψίες που έχει με αυτή τη χώρα».

Μετά από όλα αυτά κυρίες και κύριοι τώρα πια ξέρετε:

Τι κάνανε οι Ελληνοαμερικανοί
Ξέρετε τι κάνανε οι Αμερικανοί
Ξέρετε τι κάνανε οι Ευρωπαίοι
Ξέρετε τι κάνανε οι Σκοπιανοί και

ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΚΑΝΑΝΕ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ ΟΙ ΝΤΟΠΙΑΝΟΙ*”!!!

* Παρόμοια αποκαλυπτική ομιλία έγινε και στις 5 Δεκεμβρίου του 2007, όταν ο κ. Κρις Σπύρου Ιδρυτής και Πρόεδρος πια του Free Agia Sophia Council of America http://www.freeagiasophia.org, μίλησε σε εκδήλωση των Συλλόγων Θεσσαλών Παπάγου, της Πανελλήνιας Οργάνωσης Οικογένειας και Νεότητας, της Πανελλήνιας Οργάνωσης Ελληνική Εστία και της Λέσχης Γυναικών, Αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων Γυμνασίων Λυκείων Παπάγου με θέμα «Η Ονομασία των Σκοπίων»

Πηγές:

diadrastika.com

noiazomai.net

Heritage Imaging Manchester

Heritage Imaging at The John Rylands Library

Shaolingreece

Ομάδα μελέτης ιστορικών πολεμικών τεχνών

Αντέχουμε...

για την Ορθοδοξία και την Ελλάδα μας!

ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

ΘΡΑΚΗ

Μυθολογικά, Ἀρχαιολογικά, Ἱστορικὰ & Λαογραφικὰ γιὰ τὴν Θράκη.

A Reader's Guide to Orthodox Icons

Feeble words about powerful images

The History of Byzantium

A podcast telling the story of the Roman Empire from 476 AD to 1453

Χείλων

Ιστολόγιο Κλασσικών & Φυσικών Επιστημών

Hans Talhoffer

A Historical Martial Arts blog by Jens P. Kleinau

Photografia

A slice of life.

Forgotten Films

A look at the movies forgotten by time

mediaevalmusings

1,000 years of history in blog-sized bites.

Delving into History ® _ Periklis Deligiannis

Περικλής Δεληγιάννης - Ιστορικές Αναδιφήσεις®

Chelsea Pierce

museology and the arts

Cultural Life

Life, culture, travel, books, movies, linguistics...

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών

Εκπαίδευση στη χρήση αρχαίας, μεσαιωνικής και αναγεννησιακής σπαθασκίας, καθώς και εκπαίδευση στο μοντέρνο άθλημα της ξιφασκίας.