Δεν υφίσταται Ιερός Ναός επ’ ονόματι “Αγίας Τριάδος και Παναγίας Ελευθερώτριας» στη δικαιοδοσία της Ι.Α.Α.


arxiepiskopi

Ανακοίνωση για τον Ναό Αγίας Τριάδος – Παναγίας Ελευθερώτριας που γκρεμίστηκε στο Βοτανικό εξέδωσε σήμερα η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών.

»Δεν υφίσταται Ιερός Ναός επ’ ονόματι “Αγίας Τριάδος και Παναγίας Ελευθερώτριας» στη δικαιοδοσία της Ι.Α.Α.» αναφέρει μεταξύ άλλων η ανακοίνωση.

Από το Γραφείο Τύπου, Ενημερώσεως και Επικοινωνίας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών ανακοινώνονται τα ακόλουθα: «Προς ενημέρωση του ποιμνίου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών σημειώνεται ότι δεν υφίσταται Ιερός Ναός επ’ ονόματι «Αγίας Τριάδος και Παναγίας Ελευθερώτριας», ο οποίος υπάγεται στη δικαιοδοσία είτε της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών ή νομικού προσώπου Αυτής, είτε της Εκκλησίας της Ελλάδος ή νομικού προσώπου Αυτής. Σε κάθε περίπτωση για οποιαδήποτε κατασκευή υφίσταται σε στρατιωτική έκταση αρμόδια είναι, σύμφωνα με το Νόμο, η αντίστοιχη στρατιωτική υπηρεσία».

Advertisements

Οι θυσίες της Αφρικής στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο


Ένα εκατομμύριο άνθρωποι σκοτώθηκαν στην Ανατολική Αφρική κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Πολλοί Αφρικανοί πολέμησαν επίσης στην Ευρώπη υπερασπιζόμενοι τα συμφέροντα των αποικιοκρατών τους. Σήμερα, η θυσία τους τείνει να ξεθωριάσει στην μνήμη.

Έτσι, για τα 100 χρόνια από την έναρξη του Α’ Π.Π. εκδηλώσεις μνήμης θα πραγματοποιηθούν στην Νότια Αφρική και στην Ναμίμπια, ενώ ένα νέο μνημείο αποκαλύφθηκε στην Φλάνδρα, στο Βέλγιο.

Όμως, το πιο εντυπωσιακό μνημείο για τα θύματα της Αφρικής στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, που κράτησε από το 1914-1918, δεν θα το βρει κανείς στην Αφρική αλλά στην Γαλλία. Στην μάχη του Ντελβιλ το 1916, το 1ο Τάγμα Πεζικού της Νοτίου Αφρικής έφερε τα περισσότερα πλήγματα.

Ο Τζον Ντελ Μόντε, που πολέμησε στο Ντέλβιλ, και είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Συμμαχίας Βετεράνων Νοτίου Αφρικής, μαζί με συνεργάτες του από τα κράτη της Κοινοπολιτείας, έχει αφιερώσει την ζωή του στο να κρατήσει ζωντανή την μνήμη όσων πολέμησαν για το βρετανικό Στέμμα.

Περίπου 10.000 Νοτιοαφρικανοί στρατιώτες σκοτώθηκαν στο Βέλγιο, την Γαλλία, το Πακιστάν, την Νότιο Αφρική και σε άλλες πρώην γερμανικές αποικίες στην Αφρική. Η Συμμαχίας Βετεράνων Νοτίου Αφρικής είναι μια από τις λίγες ενώσεις που τιμά την μνήμη τους και την θυσία τους.

Οι Αφρικανοί της μαύρης Αφρικής έχουν ελλιπή γνώση γύρω από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, γράφει η Deutsche Welle. Κατά την διάρκειά του, περίπου 2 εκατομμύρια άνθρωποι από όλη την Αφρική συμμετείχαν ενεργά στις στρατιωτικές συγκρούσεις είτε ως στρατιώτες είτε ως κουβαλητές, στα πεδία της μάχης στην ήπειρό τους αλλά και στην Ευρώπη.

Στην αρχή του πολέμου, κάποιοι Αφρικανοί είχαν καταταγεί εθελοντικά παίρνοντας θάρρος από τον μισθό που θα απολάμβαναν. Από το 1915, όμως, οι Ευρωπαίοι ξεκίνησαν να στρατολογούν χιλιάδες Αφρικανούς. Μόνο οι Γάλλοι έστειλαν 450.000 Αφρικανούς στρατιώτες από τις αποικίες τους στην Βόρεια και Νότια Αφρική στο μέτωπο ενάντια στην Γερμανία στην Ευρώπη.

Η μνήμη σβήνει

Όταν ξέσπασε ο Πόλεμος στην Ευρώπη το 1914, οι Άγγλοι και οι Γάλλοι προετοίμασαν τα στρατεύματά τους για να καταλάβουν τις γερμανικές αποικίες στην Αφρική – την Γερμανική Ανατολική Αφρική, την Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική, το Τόγκολαντ και το Καμερούν.

Οι μάχες ήταν ιδιαίτερα βίαιες στην Γερμανική Ανατολική Αφρική, όπου ο Γερμανός Στρατηγός Λέτοβ-Βόρμπεκ υιοθέτησε μια στρατηγική ανταρτοπολέμου εμπλέκοντας όλο και περισσότερες περιοχές στον πόλεμο. Περισσότεροι από 200.000 κουβαλητές μετέφεραν όπλα, πυρομαχικά και τροφή στους στρατιώτες. Ο μύθος του «πιστού Ασκάρι» (σ.σ.: Ασκάρι στα Σουαχίλι σημαίνει «στρατιώτης») ακόμη αναφέρεται στα γερμανικά βιβλία ιστορίας σύμφωνα με την DW.

Στην πραγματικότητα, όμως, αυτοί οι άνθρωποι είχαν απομακρυνθεί από τις ρίζες τους και οι τοπικές κοινωνίες τους κοίταζαν αφ’ υψηλού. Πίσω στις πατρίδες τους, είχαν χαθεί στα χωράφια. Οι καλλιέργειες είχαν καταστραφεί από τα στρατεύματα που περνούσαν με σκοπό να διασφαλίσουν ότι δεν θα αφήσουν πίσω τους τροφή για όσους τους κυνηγούσαν.

Δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία για το πόσοι πέθαναν από την πείνα. Η αποικιακή κυβέρνηση της Ντοντόμα (αυτό που σήμερα είναι η Τανζανία) έχασε το 20% του πληθυσμού της την περίοδο 1917-1918, και αυτό δίνει ένα στίγμα του τι πραγματικά συνέβη.

Οι ιστορικοί εκτιμούν ότι περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι έχασαν την ζωή τους στην Ανατολική Αφρική ως άμεσο αποτέλεσμα του πολέμου. Η ισπανική γρίπη, που ξέσπασε μετά τον πόλεμο, και χτύπησε τον αδύνατο πληθυσμό προκάλεσε τον θάνατο ακόμη 50.000 με 80.000 ανθρώπων.

«Ο πόλεμος άλλαξε κάποιες περιοχές σε τέτοιο βαθμό που χρειάστηκε δεκαετίες για να επανέλθουν – αν ποτέ τα κατάφεραν», δήλωσε ο Γιούργκεν Ζιμερερ, καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

Στην σημερινή Τανζανία, που αποτελεί μέρος της αποικίας της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής, ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν υπάρχει ως γνώση στην δημόσια συνείδηση. Το Εθνικό Μουσείο της χώρας ανακοίνωσε ότι δεν σχεδιάζει καμία εκδήλωση μνήμης. Το ίδιο θα συμβεί και στο Καμερούν, επίσης πρώην γερμανική αποικία, όπου χιλιάδες μαύροι στρατιώτες και κουβαλητές έχασαν την ζωή τους.

Ο Ζαν Εμανουέλ Ποντί, επικεφαλής του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων στο Γιαούντε, την πρωτεύουσα, δήλωσε στην DW ότι «ο Α’ Π.Π. εμφανίζεται όλο και λιγότερο στα σχολικά βιβλία. Είναι μια ιστορία που διαρκώς χάνεται. Οι πρωταγωνιστές έχουν πεθάνει εδώ και καιρό. Ήταν οι προπαππούδες μας!»

Νέα αφεντικά

Η ήττα της Γερμανίας στον πόλεμο σήμαινε ταυτόχρονα την απώλεια των αποικιών. Όμως αυτές δεν απελευθερώθηκαν. Απλά άλλαξαν χέρια, και αποτέλεσαν στο εξής αποικίες των Βρετανών και των Γάλλων.

Όταν οι νικήτριες δυνάμεις υπέγραψαν την Συνθήκη των Βερσαλλιών για να επισφραγίσουν το τέλος του πολέμου, ασχολήθηκαν πολύ με το δικαίωμα των ανθρώπων στον αυτοπροσδιορισμό.

Αυτό όμως δεν συνέβη με την περίπτωση της Αφρικής. Η αντιπροσωπεία του Νοτιοαφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου ταξίδεψαν ειδικά αποκλειστικά για αυτό τον σκοπό στις Βερσαλλίες αλλά δεν έγιναν δεκτοί.

Οι αλλαγές στην Αφρική έγιναν πολύ αργότερα. Κατά τον Ζιμερερ «η πραγματική κατάρρευση των αποικιακών αυτοκρατοριών συνδέεται με το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου». Η σταδιακή απελευθέρωση και ανεξαρτητοποίηση της Αφρικής άρχισε την δεκαετία του 1950 και σήμανε την πραγματική αλλαγή που πλέον γιορτάζεται σε εθνικές επετείους.

Ένας ακόμη λόγος που ο Α’ Π.Π. έπαιξε μικρό ή κανένα ρόλο στην διαμόρφωση της αντίληψης της ιστορίας στην Αφρική είναι γιατί θεωρείται ένα ακόμη επεισόδιο στο κεφάλαιο της αποικιοκρατίας και των πράξεων βίας κατά των Αφρικανών.

Κατά τα 75 χρόνια που το Βέλγιο κρατούσε το Κονγκό, σχεδόν 10 εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώθηκαν. «Ήταν ένας ακόμη πόλεμος. Η αποικιοκρατία ήταν τόσο βίαιη που ένας αριθμός της τάξης του ενός εκατομμυρίου δεν τραβά την προσοχή που απαιτεί ή θα είχε σε ευρωπαϊκό έδαφος», σχολιάζει ο Ζιμερερ.

Η Ευρώπη επιλέγει να βλέπει τα πράγματα όπως οι Αφρικανοί και να αγνοεί τα όσα υπέστησαν εκείνοι στον Α’ Π.Π. Όπως το έθεσε και ο Ζιμερερ, «ο πόλεμος στην Αφρική αντιμετωπίζεται εν γένει ως μια μικρή διαμάχη στην οποία κανείς δεν τραυματίστηκε».

Αρχή της Ινδίκτου


Ἴνδικτον ἡμῖν εὐλόγει νέου Χρόνου,
Ὦ καὶ Παλαιέ, καὶ δι᾿ ἀνθρώπους Νέε.

Βιογραφία
Σήμερα η Εκκλησία μας εορτάζει την Αρχή της Ινδίκτου, δηλαδή αρχή του νέου Εκκλησιαστικού έτους. Για την περίπτωση αυτή, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει στον Συναξαριστή του:

«Πρέπει να ηξεύρωμεν, αδελφοί, ότι η του Θεού αγία Eκκλησία εορτάζει σήμερον την Iνδικτιώνα, διά τρία αίτια. Πρώτον, επειδή και αυτή είναι αρχή του χρόνου. Διά τούτο και κοντά εις τους παλαιούς Pωμάνους πολλά ετιμάτο αυτή εξ αρχαίων χρόνων. Iνδικτιών δε κατά την ρωμαϊκήν, ήτοι λατινικήν γλώσσαν, θέλει να ειπή ορισμός. Kαι δεύτερον εορτάζει ταύτην η Eκκλησία, επειδή και κατά την σημερινήν ημέραν, επήγεν ο Kύριος ημών Iησούς Xριστός μέσα εις την Συναγωγήν των Iουδαίων, και εδόθη εις αυτόν το Bιβλίον του Προφήτου Hσαΐου, καθώς γράφει ο Eυαγγελιστής Λουκάς (Λουκ. δ΄). Tο οποίον Bιβλίον ανοίξας ο Kύριος, ω του θαύματος! ευθύς εύρε τον τόπον εκείνον, ήτοι την αρχήν του εξηκοστού πρώτου κεφαλαίου του Hσαΐου, εις το οποίον είναι γεγραμμένον διά λόγου του τα λόγια ταύτα: «Πνεύμα Kυρίου επ’ εμέ, ου ένεκεν έχρισέ με, ευαγγελίσασθαι πτωχοίς απέσταλκέ με, ιάσασθαι τους συντετριμμένους την καρδίαν, κηρύξαι αιχμαλώτοις άφεσιν και τυφλοίς ανάβλεψιν, αποστείλαι τεθραυσμένους εν αφέσει, κηρύξαι ενιαυτόν Kυρίου δεκτόν». Aφ’ ου δε ανέγνωσεν ο Kύριος τα περί αυτού λόγια ταύτα, εσφάλισε το Bιβλίον και το έδωκεν εις τον υπηρέτην. Έπειτα καθίσας, είπεν εις τον λαόν «ότι σήμερον ετελειώθησαν οι λόγοι της Προφητείας ταύτης εις τα εδικά σας αυτία». Όθεν ο λαός ταύτα ακούων, εθαύμαζε διά τα χαριτωμένα λόγια, οπού εύγαινον εκ του στόματός του, ως τούτο γράφει ο αυτός Eυαγγελιστής Λουκάς (αυτόθι).

Eίναι δε και τρίτη αιτία, διά την οποίαν η Eκκλησία του Xριστού κάμνει σήμερον ενθύμησιν της Iνδίκτου, και εορτάζει την αρχήν του νέου χρόνου: ήγουν, ίνα διά μέσου της υμνωδίας και ικεσίας, οπού προσφέρομεν εις τον Θεόν εν τη εορτή ταύτη, γένη ο Θεός ίλεως εις ημάς, και ευλογήση τον νέον χρόνον, και χαρίση τούτον εις ημάς ευτυχή και γεμάτον από όλα τα σωματικά αγαθά. Kαι ίνα φωτίση τας διανοίας μας, εις το να περάσωμεν όλον τον χρόνον καθαρώς και με αγαθήν συνείδησιν, και εις το να ευαρεστήσωμεν τω Θεώ, με την φύλαξιν των εντολών του. Kαι ούτω να τύχωμεν των εν Oυρανοίς αιωνίων αγαθών».

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος β’.
Ὁ πάσης δημιουργὸς τῆς κτίσεως, ὁ καιροὺς καὶ χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσία θέμενος, εὐλόγησον τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός σου Κύριε, φυλάττων ἐν εἰρήνῃ τοὺς Βασιλεῖς καὶ τὴν πόλιν σου, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, καὶ σῶσον ἡμᾶς.

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Ὁ ἀρρήτῳ σύμπαντα, δημιουργήσας σοφίᾳ, καὶ καιροὺς ὁ θέμενος, ἐν τῇ αὐτοῦ ἐξουσίᾳ, δώρησαι, τῷ φιλοχρίστῳ λαῷ σου νίκας· ἔτους δέ, τάς τε εἰσόδους καὶ τάς ἐξόδους, εὐλογήσαις κατευθύνων, ἡμῶν τὰ ἔργα πρὸς θεῖόν σου θέλημα.
(Ποιηθὲν τῶ 1813 ἔτει ὑπὸ τοῦ ἀοιδίμου Πατριάρχου Κωνσταντινοπόλεως, Κυρίλλου ς´).

Κάθισμα
Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον.
Ὁ καιροὺς καρποφόρους καὶ ὑετούς, οὐρανόθεν παρέχων τοῖς ἐπὶ γῆς, καὶ νῦν προσδεχόμενος, τὰς αἰτήσεις τῶν δούλων σου, ἀπὸ πάσης λύτρωσαι, ἀνάγκης τὴν πόλιν σου, οἱ οἰκτιρμοὶ καὶ γάρ σου, εἰς πάντα τὰ ἔργα σου. Ὅθεν τὰς εἰσόδους, εὐλογῶν καὶ ἐξόδους, τὰ ἔργα κατεύθυνον ἐφ᾿ ἡμᾶς τῶν χειρῶν ἡμῶν, καὶ πταισμάτων τὴν ἄφεσιν, δώρησαι ἡμῖν ὁ Θεός· σὺ γὰρ ἐξ οὐκ ὄντων τὰ σύμπαντα, ὡς δυνατὸς εἰς τὸ εἶναι παρήγαγες.

Μεγαλυνάριον
Ἄναρχε τρσήλιε Βασιλεῦ, ὁ καιρῶν καὶ χρόνων, τὰς ἑλίξεις περισκοπῶν, εὐλόγησον τὸν κύκλον, τῆς νέας περιόδου, τὰς ἀγαθάς σου δόσεις πᾶσι δωρούμενος.

Το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος της Κυριακής, 2 Σεπτεμβρίου 2018


Αποτέλεσμα εικόνας για Ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασι­λεῖ, ὅστις ἐποίησε γάμους

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 2 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2018

ΙΔ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: Ματθ. κβ’ 2-14

2 Ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασι­λεῖ, ὅστις ἐποίησε γάμους τῷ υἱῷ αὐτοῦ. 3 καὶ ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὐτοῦ καλέσαι τοὺς κεκλημένους εἰς τοὺς γάμους, καὶ οὐκ ἤθελον ἐλθεῖν. 4 πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους λέγων· εἴπατε τοῖς κεκλημένοις· ἰδοὺ τὸ ἄ­­­ρι­στόν μου ἡτοίμασα, οἱ ταῦ­­ροί μου καὶ τὰ σιτιστὰ τεθυμένα, καὶ πάντα ἕτοιμα· δεῦτε εἰς τοὺς γάμους. 5 οἱ δὲ ἀμελήσαντες ἀπῆλθον, ὁ μὲν εἰς τὸν ἴδιον ἀγρόν, ὁ δὲ εἰς τὴν ἐμπορίαν αὐτοῦ· 6 οἱ δὲ λοιποὶ κρατήσαντες τοὺς δούλους αὐτοῦ ὕβρι­σαν καὶ ἀπέκτειναν. 7 ἀκούσας δὲ ὁ βασιλεὺς ἐ­­­­κεῖνος ὠργίσθη, καὶ πέμψας τὰ στρατεύματα αὐτοῦ ἀπώλεσε τοὺς φονεῖς ἐκείνους καὶ τὴν πόλιν αὐτῶν ἐνέπρησε. 8 τότε λέγει τοῖς δούλοις αὐ­­τοῦ· ὁ μὲν γάμος ἕτοιμός ἐστιν, οἱ δὲ κεκλημένοι οὐκ ἦσαν ἄξιοι· 9 πορεύεσθε οὖν ἐπὶ τὰς διεξόδους τῶν ὁδῶν, καὶ ὅ­­­σουςἐὰν εὕρητε καλέσατε εἰς τοὺς γάμους. 10 καὶ ἐξελθόντες οἱ δοῦλοι ἐκεῖνοι εἰς τὰς ὁδοὺς συνήγαγον πάντας ὅσους εὗρον, πονηρούς τε καὶ ἀγαθούς· καὶ ἐπλήσθη ὁ γάμος ἀνακειμένων. 11 εἰσελθὼν δὲ ὁ βασιλεὺς θεάσασθαι τοὺς ἀνακειμένους εἶδεν ἐκεῖ ἄνθρωπον οὐκ ἐνδεδυμένον ἔνδυμα γά­­μου, 12 καὶ λέγει αὐτῷ· ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μὴ ἔχων ἔνδυμα γάμου; ὁ δὲ ἐφιμώ­θη. 13 τότε εἶπεν ὁ βασιλεὺς τοῖς διακόνοις· δήσαντες αὐτοῦ πόδας καὶ χεῖρας ἄρα­­τε αὐτὸν καὶ ἐκβάλετε εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐ­κεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. 14 πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί.

 

ΘΕΙΑ ΔΙΚΗ

Ποιά δίκη; Ἡ σημερινή καταδίκη. Ἡ δίκη καί καταδίκη τῶν προσκεκλημένων τῆς παραβολῆς τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ βασιλιάς τῆς παραβολῆς τούς κάλεσε στούς γάμους τοῦ υἱοῦ του. Ἦταν ὑψίστη γι’ αὐτούς ἡ τιμή, μεγίστη ἡ εὐτυχία. Καί ἔπρεπε νά σπεύσουν∙ νά ἑτοιμασθοῦν καί νά σπεύσουν∙ λαμπροφορεμένοι νά σπεύσουν∙ νά σπεύσουν στούς γάμους καί νά χαροῦν, νά εὐφρανθοῦν, νά φάγουν, νά χορεύσουν. Καί αὐτοί ὅμως ἔκαναν τό πᾶν, γιά νά ἀποφύγουν∙ νά ἀποφύγουν καί νά κακουργήσουν. Ἄλλοι ἀμέλησαν, λέγει ή παραβολή. Ἄλλοι τράβηξαν στίς δουλειές τους. Καί κάποιοι —τί φοβερό! — ἔπιασαν τούς ἀπεσταλμένους του βασιλιά καί τούς κατέσφαξαν. Τί νά κάνει καί ὁ βασιλιάς; Ἀμετανόητοι ἔμειναν, καί τούς τιμώρησε. «Ἀκούσας», λέγει ή παραβολή, « ὁ βασιλεὺς ἐκεῖνος ὠργίσθη, καὶ πέμψας τὰ στρατεύματα αὐτοῦ ἀπώλεσε τοὺς φονεῖς ἐκείνους καὶ τὴν πόλιν αὐτῶν ἐνέπρησε». Φόνευσε αύτούς, καί κατέκαψε τήν πόλη τους. Σκληρή καταδίκη. Ἀλλά  ὅπως τούς ἄξιζε. Καί τόν ἄλλον ὅμως πού πήγε ἀτημέλητος, χωρίς ἔνδυμα γάμου καί αὐτόν τόν κατεδίκασε. «Εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον» τόν ἔριξε καί αὐτόν. Ἐπαναλαμβάνουμε. Δίκαιη καταδίκη. Θεία δίκη. Καί ποιοί περνοῦν ἀπό τήν δίκη αὐτή; Ποιοί ὑφίστανται τήν φοβερή καταδίκη;

 

1. Οἱ ἄθεοι καί ἀρνητές τῆς πίστεως

Καί δέν εἶναι λίγοι αὐτοί. Εἶναι πολλοί∙ πλῆθος μέγα καί δυσμέτρητο ἀπίστων καί ἀθέων. Προσφέρει καί σ’ αὐτούς τήν ἀλήθεια του ὁ Θεός, καλεῖ καί τούτους στήν Ἐπουράνιο Βασιλεία του. Πλάσματά του δέν εἶναι καί αὐτοί; Τούς συμπαθεῖ καί αὐτούς καί τούς ἀγαπᾶ καί τούς καλεῖ τώρα στήν ἁγία του Ἐκκλησία, ὅπου ἡ ἀλήθεια, ἡ ἁγιότητα καί ἡ πίστη, κι ἔπειτα στήν αἰώνια βασιλεία, ὅπου ἡ ἀτελεύτητη δόξα καί χαρά. Τούς καλεῖ, τούς φέρνει περιστάσεις νά μετανοήσουν, τούς δημιουργεῖ εὐκαιρίες νά γνωρίσουν τήν ἀλήθεια καί νά πιστεύσουν∙ τούς γνωρίζει μέ ἀνθρώπους πιστούς, μέ κήρυκες τοῦ θείου λόγου, γιά νά βροῦν καθοδήγηση, νά ἀκούσουν ἀπό τό στόμα τους τήν δική Του ἐ- ξόχως τιμητική πρόσκληση: «δεῦτε εἰς τοὺς γάμους». Ἕτοιμα τά πάντα, ἕτοιμοι καί οἱ γάμοι. Ἐλᾶτε λοιπόν. Ἐλᾶτε νά μετανοήσετε, ἀλλάζοντας τρόπο ζωῆς. Ἐλᾶτε νά πιστεύσετε. Ἐλᾶτε νά χαρεῖτε μέσα στό φῶς τῆς θείας ἀλήθειας. Πόσοι δέν ἀκούουν τό κήρυγμα αὐτο ἤ τό διαβάζουν στά χριστιανικά ἔντυπα καί βιβλία; Δυστυχῶς ὅμως ἀρνοῦνται νά πιστεύσουν καί νά σωθοῦν. Βαπτίσθηκαν κάποτε, καί κόβουν ἔπειτα τόν δεσμόν τους μέ τήν Ἐκκλησία. Κυριεύονται ἀπό τήν ὕλη καί τήν σάρκα. Παραδίδονται στήν λατρεία τοῦ μαμμωνᾶ. Καί καταντοῦν ἄπιστοι ὑλιστές καί σαρκολάτρες, καταντοῦν ἀρνητές. Δέν θέλουμε τόν Θεό, λέγουν, δέν τόν ἔχουμε ἀνάγκη! Βαπτισθήκαμε Χριστιανοί, ἀλλά δέν ἐχουμε καιρό γιά ἐκκλησία καί κοινωνία καί προσευχή. Ἄλλωστε δέν τά πιστεύουμε αὐτά καί γι’ αὐτό δέν τά ἄκολουθοϋμε. Αὐτοί εἶναι οἱ πρώτοι. Οἱ ἄθεοι κι ἀδιάφοροι στήν κλήση τοῦ Θεοῦ.

 

2. Οἱ ἐχθροί καί διώκτες

Χειρότεροι ἀπό τούς πρώτους αὐτοι. Λαμβάνουν καί αὐτοί τήν πρόσκληση τοῦ Θεοῦ, ὅπως καί ἐκεῖνοι. Ἀκούουν καί αὐτοί ἀπό τό στόμα τῶν ἀπεσταλμένων τοῦ Θεοῦ τό «δεῦτε εἰς τοὺς γάμους». Ἀλλά θρασύτεροι τῶν πρώτων προχωροῦν ἀπό τήν ἀπιστία  στήν ἀσέβεια καί ἀπό τήν ἄρνηση στήν κακουργία. Φαῦλοι στόν βίο καί παράνομοι, ἀκόλαστοι καί πονηροί στήν διάθεση καί τήν καρδιά, μυκτηρίζουν τήν κλήση, ἐμπαίζουν τά θεῖα, καταπατοῦν τά ὅσια, τά ἱερά. Μόνον αὐτά; Αὐτοί ψεύδονται ἀναιδῶς κατά τῶν κηρύκων τοῦ Εὐαγγελίου. Αὐτοί διαβάλλουν, διώκουν, συκοφαντοῦν. Αὐτοι ὁπλισμένοι μέ ἄσβεστο πάθος καί μέ μίσος ἄσπονδο κατά τοῦ Θεοῦ καί τῆς ἁγίας του Ἐκκλησίας, διώκουν ὕπουλα, καταγγέλλουν μέ ἐμπάθεια, στιγματίζουν μέ δόλο, ἐκτοπίζουν καί φυλακίζουν καί κάνουν τό πᾶν γιά νά ἐξοντώσουν κάθε τίμιο καί πιστό Χριστιανό πού τούς ὑπενθυμίζει τήν κλήση καί ἀποστολή τους, κάθε διδάσκαλο τῆς Ἐκκλησίας πού τούς ἐλέγχει τόν ἄνομο βίο καί τούς καλεῖ ἐν ὀνόματι τοῦ ἁγίου Θεοῦ σέ μετάνοια καί ἅγιο βίο καί σωτηρία. Τά ἔκαναν τότε οἱ ἀπιστοῦντες Ἰουδαῖοι φυλακίζοντας καί θανατώνοντας καί σταυρώνοντας προφήτες καί ἀποστόλους. Συνέχισαν ἔπειτα οἱ διῶκτες τοῦ Χριστιανισμοῦ σύροντας σέ φυλακές καί ὅλων τῶν εἰδῶν τά μαρτύρια τούς ὁμολογητές τῆς πίστεως καί κήρυκες τοῦ Εὐαγγελίου. Συνεχίζουν σήμερα ὅλοι οἱ ἄνομοι καί πονηροί πού κατέχουν δύναμη καί ἐξουσία καί ἰσχύ. Τί νά τούς κάνει αὐτούς ὁ Θεός; Καθώς είναι σκληροκάρδιοι, μένουν ἀμετανόητοι. Νά τούς πάρει στήν Βασιλεία Του; Ἀνάξιοι εἶναι. Ἀνάξιοι τῆς Βασιλείας καί ἄξιοι κολάσεως αἰώνιου. Ἐκεῖ θά καταλήξουν.

 

3. Οἱ πιστοί τῶν ἐξωτερικῶν τύπων καί τῆς θεωρίας

Ἄλλη κατηγορία αὐτοί. Πιστεύουν, ἀλλά δέν μετανοοῦν, δέν ἀλλάζουν βίο, δέν διορθώνονται. Ἐκκλησιάζονται, ἀλλά δέν μεταβάλλονται. Κοινωνοῦν, χωρίς ὅμως νά ἐξομολογηθοῦν. Νηστεύουν. Ἀλλά καί κλέβουν. Βοηθοῦν, ἀλλά καί ἀδικοῦν. Μελετοῦν τήν Γραφή. Δέν συγκινοῦνται ὅμως ἀπό αὐτή. Διαβάζουν βιβλία θεολογικά ἀλλά ἡ ζωή τους παραμένει ἄγευστη θείας χάριτος. Γνωρίζουν τοῦ Θεοῦ τίς ἐντολές. Δέν ἐκτελοῦν ὅμως τίποτε ἀπό αὐτές. Εἶναι οἱ Χριστιανοί τῆς θεωρίας, ὄχι τῆς ἐργασίας. Οἱ ἄνθρωποι τῶν λόγων, ὄχι τῶν ἔργων. Τυπολάτρες καί ὄχι Χριστολάτρες. Ἀκοῦν καί δέν ἐφαρμόζουν. Μένουν κατ’ οὐσίαν ξένοι πρός τόν Χριστό, ξένοι πρός τήν Ἐκκλησία, ξένοι πρός τήν θεία Χάρη, ἀμετανόητοι, ἀδιόρθωτοι, ἄκαταρτιστοι, χωρίς ἀγάπη, χωρίς ἀρετή, χωρίς ἁγιότητα, χωρίς πράξεις καί ἔργα χριστιανικῆς ζωῆς. Ἔτσι ζοῦν καί ἔτσι ἀποθνήσκουν. Ζοῦν χωρίς ἀρετή καί ἀποθνήσκουν χωρίς ἔνδυμα γάμου. Τούς τό προσέφερε σ’ ὅλη τους τήν ζωή ὁ Θεός καί αὐτοί ἀρνοῦνταν νά τό δεχθοῦν. Φεύγουν, λοιπόν, γυμνοί, ἔρημοι ἀπό ἀρετή, ἐλεεινοί. Πῶς νά εἰσέλθουν στήν αἴθουσα τῶν γάμων; Γι’ αὐτό καί ἐπετίμησε ὁ βασιλιάς τῆς παραβολῆς αὐτόν πού δέν εἶχε τό ἔνδυμα τοῦ γάμου. Τόν ἤλεγξε καί τόν ἔριξε «εἰς τό σκότος τό ἐξώτερον». Τί τρομερή καταδίκη!

Χριστιανοί, νά φοβηθοῦμε τήν θείαν δίκη, καί οὔτε ἄπιστοι, οὔτε ἐχθροί, οὔτε ἁπλῶς τῶν τύπων Χριστιανοί νά καταντήσουμε. Ἀλλά πιστοί∙ πιστοί καί θερμοί∙ πιστοί καί στόν Χριστόν μας τελείως ἀφοσιωμένοι. Τοῦτο θά μᾶς σώσει καί θά μᾶς ὁδηγήσει στούς βασιλικούς γάμους τῆς οὐρανίου Βασιλείας.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αποτέλεσμα εικόνας για Ὁ δὲ βεβαιῶν ἡμᾶς σὺν ὑμῖν εἰς Χριστὸν καὶ χρίσας ἡμᾶς Θεός, 22 ὁ καὶ σφραγισάμενος ἡμᾶς καὶ δοὺς τὸν ἀρρα­βῶνα τοῦ Πνεύματος

 

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 2 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2018

ΙΔ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: Α’ Κορ. α’ 21- β΄ 4

21 Ὁ δὲ βεβαιῶν ἡμᾶς σὺν ὑμῖν εἰς Χριστὸν καὶ χρίσας ἡμᾶς Θεός, 22 ὁ καὶ σφραγισάμενος ἡμᾶς καὶ δοὺς τὸν ἀρρα­βῶνα τοῦ Πνεύματος ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν. 23 Ἐγὼ δὲ μάρτυρα τὸν Θεὸν ἐπικαλοῦμαι ἐπὶ τὴν ἐμὴν ψυχήν, ὅτι φειδόμενος ὑμῶν οὐκέτι ἦλθον εἰς Κόρινθον. 24 οὐχ ὅτι κυριεύομεν ὑμῶν τῆς πίστεως, ἀλλὰ συνεργοί ἐσμεν τῆς χαρᾶς ὑμῶν· τῇ γὰρ πίστει ἑστήκατε. Εκρινα δὲ ἐμαυτῷ τοῦτο, τὸ μὴ πάλιν ἐν λύπῃ ἐλθεῖν πρὸς ὑμᾶς. 2 εἰ γὰρ ἐγὼ λυπῶ ὑμᾶς, καὶ τίς ἐστιν ὁ εὐφραίνων με εἰ μὴ ὁ λυπούμενος ἐξ ἐμοῦ; 3 καὶ ἔγραψα ὑμῖν τοῦτο αὐτό, ἵνα μὴ ἐλθὼν λύπην ἔχω ἀφ᾿ ὧν ἔδει με χαίρειν, πεποιθὼς ἐπὶ πάντας ὑμᾶς ὅτι ἡ ἐμὴ χαρὰ πάντων ὑμῶν ἐστιν. 4 ἐκ γὰρ πολλῆς θλίψεως καὶ συνοχῆς καρδίας ἔγρα­ψα ὑμῖν διὰ πολλῶν δακρύ­ων, οὐχ ἵνα λυπηθῆτε, ἀλ­λὰ τὴν ἀγάπην ἵνα γνῶτε ἣν ἔχω περισσοτέρως εἰς ὑ­μᾶς.

 

 ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΔ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

1. Γιά ὅλα τά ζητήματα τῆς ζωῆς του, ἰδιαιτέρως δέ γιά τό μέγιστον ὅλων, τό ζήτημα τῆς ψυχικῆς του σωτηρίας, τίποτε τό ἀξιόλογο δέν μπορεῖ μόνος του νά ἐπιτύχει ὁ ἄνθρωπος, παρά μέ τήν βοήθεια τοῦ παντοδυνάμου Θεοῦ. Εἰδικά γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς χρειάζεται ὁ θεῖος φωτισμός, ἡ θεία χάρις καί νεῦση καί δύναμη. Τότε μόνο μπορεῖ νά ἑλκυσθεῖ ὁ ἄνθρωπος στήν πίστη, νά δείξει μετάνοια καί, νά προχωρήσει στήν ζωή τῆς ἁγιότητος, γιά τήν ὁποία εἶναι προορισμένος.

Οἱ ἀνθρώπινες δυνάμεις εἶναι μηδαμινές. Ἄν μάλιστα λάβουμε ὑπ’ ὄψιν μας, ὅτι οἱ δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου, ψυχικές καί σωματικές, εἶναι μολυσμένες καί αὐτές ἀπό τό μόλυσμα τῆς ἁμαρτίας, τότε ἀντιλαμβανόμαστε, ὅτι, ὄχι δυνάμεις πρός ἀρετή δέν ἔχoυμε, ἀλλ’ ἀντιθέτως κυριαρχοῦν μέσα μας δυνάμεις πού ἀνά πάσα στιγμή μᾶς ἐξωθοῦν πρός τήν ἁμαρτία. Ὁ Θεός μᾶς ἑλκύει στήν πίστη, ὁ Θεός μᾶς στηρίζει, ὁ Θεός μᾶς χαριτώνει μέ τό Ἅγιόν του Πνεῦμα.

Αὐτό ἀκριβῶς θέλει νά χαράξει στίς ψυχές μας μέ ὅσα μᾶς λέγει σήμερα στό Ἀποστολικό του ἀνάγνωσμα ὁ θεῖος Παῦλος. «Ἀδελφοί, ὁ βεβαιῶν ἡμᾶς σὺν ὑμῖν εἰς Χριστὸν καὶ χρίσας ἡμᾶς Θεός ὁ καὶ σφραγισάμενος ἡμᾶς καὶ δοὺς τὸν ἀρραβῶνα τοῦ Πνεύματος ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν». Ἐκεῖνος πού δίνει τή βεβαιότητα καί σέ μᾶς καί σέ σᾶς, καί μᾶς στηρίζει νά μένουμε πιστοί καί ἀσάλευτοι στό Χριστό καί πού μᾶς ἔχρισε μέ τή χάρη τοῦ Πνεύματός του, εἶναι ὁ Θεός. Αὐτός μᾶς σφράγισε ὡς δικούς του καί ἔδωσε στίς καρδιές μας τό Πνεῦμα του ὡς ἀρραβώνα καί ἀσφαλή ἐγγύηση γιά τό ὅτι θά ἐκπληρώσει ὅλες τίς ὑποσχέσεις πού μᾶς δίνει μέ τό Εὐαγγέλιό του.

2. Στό σημερινόν του ἀνάγνωσμα ὁ Ἀπόστολος ἀναφέρεται σέ κάποιο ταξίδι πού εἶχε ἀποφασίσει νά κάνει στήν Κόρινθο. Τό ταξίδι αὐτό ἦταν πολύ θλιβερό, διότι ἡ αἰτία πού τό προκαλοῦσε ἦταν ἡ ἀδιαφορία τῶν Κορινθίων πρός βαρύτατο ἁμάρτημα ἕνος Χριστιανοῦ συμπολίτη τους. Τό ἁμάρτημα, στό ὁποῖο ἔπεσε, ἦταν τόσο βαρύ, ὥστε ἔπρεπε νά φρίξουν, νά τρομοκρατηθοῦν, νά θλιβοῦν βαθύτατα καί νά κλαύσουν πολύ οἱ Κορίνθιοι, γιά νά συνέλθει ἐκεῖνος πού τό ἔκανε, νά μετανοήσει, γιά νά σωθεῖ. Αὐτό ἔπρεπε νά κάμουν. Ἀλλ’ ἀντί τοῦ πένθους αὐτοῦ καί τῆς θλίψεως καί τοῦ πόνου γιά τήν τρομερή πτώση τοῦ ἀδελφοῦ, αὐτοί καί ἀδιαφορία ἔδειξαν καί ἀσύγγνωστη ἀμέλεια γιά τήν μετάνοια του. Ἐξακολουθοῦσαν νά τοῦ φέρονται ὅπως καί πρῶτα καί μέ τήν συμπεριφορά τους νά τοῦ δείχνουν, ὅτι δέν τούς κόστισε τό μέγα του ἁμάρτημα. Αὐτός ἦταν κυρίως ὁ λόγος τοῦ ταξιδιοῦ τοῦ Παύλου. Θά ἀναχωροῦσε ἀπό τήν Ἔφεσο τῆς Μ. Ἀσίας, θά περνοῦσε ἀπό τήν Μακεδονία, θά κατέβαινε στήν Κόρινθο γιά νά ἐλέγξει τούς Κορινθίους γιά τήν ἀδιαφορία τους αὐτή. Θά τούς μάλωνε αὐστηρά, θά τούς ἐπέπληττε μέ τά πύρινα λόγια του, γιά νά μετανοήσουν αὐτοί πρῶτοι καί νά ἑλκύσουν καί τόν ἁμαρτήσαντα σέ μετάνοια. Ἀλλά τούς λυπήθηκε καί ἀνέβαλε τό ταξίδι του. Τούς τό βεβαιώνει τώρα, γιά νά δώσουν σημασίαν: «Ἐγὼ δὲ μάρτυρα τὸν Θεὸν ἐπικαλοῦμαι ἐπὶ τὴν ἐμὴν ψυχήν, ὅτι φειδόμενος ὑμῶν οὐκέτι ἦλθον εἰς Κόρινθον».

3. Τό γεγονός αὐτό, τό ὅτι δηλαδή ταξίδι ὁλόκληρο καί μάλιστα μακρό καί δύσκολο, ὅπως ἦταν τά ταξίδια τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, θά ἔκανε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, γιά νά ἐλέγξει τούς Κορινθίους πού ἀδιαφόρησαν στό ἁμάρτημα τοῦ ἀδελφοῦ τους, μᾶς δίνει νά καταλάβουμε πώς ποτέ δέν πρέπει νά μένουμε ἀδιάφοροι στίς πτώσεις τῶν ἀδελφῶν μας. Τί κάνει αὐτός, ὁ φίλος μας, ὁ ἀδελφός μας, ὁ γνωστός μας; Ἁμαρτάνει χωρίς ἴχνος ντροπῆς; Ἀδικεῖ, βλασφημεῖ, ψεύδεται, ἀσωτεύει, ἐγκληματεῖ καί παραμένει ἀμετανόητος; Καί δέν σέ νοιάζει, δέν σοῦ κοστίζει, δέν σού φέρει πόνο καί θλίψη στήν ψυχή, ἡ ἁμαρτία του, ἡ πτώση του; Ἀδιαφορεῖς καί μέ τήν ἀδιαφορία σου τόν ἀμνηστεύεις καί δείχνεις σ’ αὐτόν πώς δέν εἶναι τίποτε αὐτό πού ἔκανε; Μά τότε τόν ἀποκοιμίζεις καί δέν τό βοηθᾶς νά συνέλθει, νά μετανοήσει καί νά σωθεῖ. Καί αὐτό εἶναι δεύτερο ἔγκλημα δικό σου. Εἶναι μέγα τό κακό πού κάνεις. Λοιπόν, Χριστιανέ, πόνεσε τόν ἀδελφό σου πού ἁμαρτάνει. Πένθησέ τον, κλάψε τόν, θρήνησέ τον, θρήνησε τήν ἁμαρτία του, τήν ψυχή του, τήν πτώση του, τήν συμφορά του. Δεῖξε του μέ τό πένθος καί τήν θλίψη σου πώς ἔπεσε, πώς πρέπει νά μετανοήσει, πώς εἶναι ἀνάγκη νά ζητήσει τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, γιά νά σωθεῖ. Καί πέσ’ του καθαρά νά μετανοήσει. Παράστησέ του τό κακό πού ἔκανε, γιά νά συνέλθει. Θά τόν λυπήσουν ἴσως οἱ λόγοι σου, θά τόν πικράνουν. θά τόν στενοχωρήσουν. Ναί, ἄλλα καί θά τόν σώσουν. Καί αὐτό καί γιά σένα θά εἶναι χαρά καί εὐφροσύνη: Ἔτσι τό αἰσθανόταν καί ὁ Ἀπόστολος. Τό γράφει: «εἰ ἐγὼ λυπῶ ὑμᾶς, καὶ τίς ἐστιν ὁ εὐφραίνων με εἰ μὴ ὁ λυπούμενος ἐξ ἐμοῦ;». Ἐάν ἐγώ μέ τούς ἐλέγχους μου προκαλῶ λύπη μετανοίας σέ σᾶς, ποιός ἄλλος μέ εὐφραίνει παρά ἐκεῖνος πού δέχεται τούς ἐλέγχους μου καί λυπᾶται ἀπό τίς δικές μου ἐπιτιμήσεις; Σᾶς μάλωσα καί λυπηθήκατε. Δείξατε μετάνοια καί σωθήκατε. Αὐτή εἶναι ἡ μεγάλη χαρά μου.

4. Βέβαια, τό θέμα τοῦ ἐλέγχου χρειάζεται πολλή προσοχή. Ὅταν ἐλέγχει κανείς ἕνα παρεκτραπέντα, πρέπει μέ πόνο νά ἀσκεῖ τό ἔργο τοῦ ἐλέγχου. Δηλαδή ἀπό ἀγάπη νά κινεῖται καί μέ ἀγάπη νά ἐλέγχει. Τότε πιάνει ὁ ἔλεγχος καί καρποφορεῖ. Ὅταν ἐλέγχει καί πονεῖ ὁ ἴδιος, καί κλαίει καί πενθεῖ. Αὐτό συνέβαινε μέ τόν Ἀπόστολο Παῦλο καί μᾶς τό λέγει στή σημερινή περικοπή: «ἐκ γὰρ πολλῆς θλίψεως καὶ συνοχῆς καρδίας ἔγραψα ὑμῖν διὰ πολλῶν δακρύων, οὐχ ἵνα λυπηθῆτε, ἀλλὰ τὴν ἀγάπην ἵνα γνῶτε ἣν ἔχω περισσοτέρως εἰς ὑμᾶς». Τούς εἶχε γράψει προηγουμένως ἄλλη ἐπιστολή ποὺ εἶχε μέσα τούς ἔλεγχούς της. Καί τήν ἔγραψε μέ πόνο καί μέ δάκρυα πολλά. Δέν τήν ἔγραψε γιά νά τούς πληγώσει καί νά τούς λυπήσει. Τούς τήν ἔγραψε καί τούς ἤλεγξε γιά νά δοῦν καί νά αἰσθανθοῦν τήν μεγάλη ἀγάπη πού τούς εἶχε, νά συγκινηθοῦν, νά διδαχθοῦν ἀπό τήν ἀγάπη του καί νά μετανοήσουν. Καί, ἔτσι πάντοτε πρέπει νά γίνεται ὁ ἔλεγχος εἴτε προφορικῶς εἴτε γραπτῶς γίνεται. Μέ ἀγάπη, μέ πόνο, μέ λύπη γιά τό παράπτωμα τοῦ ἄλλου. Τότε θά γίνεται καί μέ τρόπο καλό, ἀδελφικό, οἰκοδομητικό. Τότε διδάσκεται, τότε συγκινεῖται, τότε συνέρχεται ὁ ἁμαρτήσας καί μετανοεῖ καί ἐπιστρέφει καί διορθώνεται καί γίνεται ἡ μετάνοιά του πρόξενος μεγάλης, γενικῆς χαρᾶς καί εὐφροσύνης. Ἔτσι νά κάνουμε κι ἐμεῖς τόν ἔλεγχο, ὅταν ἡ ἀνάγκη τό ἐπιβάλλει, καί ἡ χαρά μας θά εἶναι μεγάλη.

 

πηγή: ο Σωτήρ

Το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1η Σεπτεμβρίου 1939)


.

Dr. Ειρήνης Αρτέμη
Θεόλογος-Φιλόλογος
Μphil & PhD Θεολογίας

Η Γερμανία του Χίτλερ ζητά από την Πολωνία να της εκχωρήσει το διάδρομο του Ντάντσιχ. Η άρνηση της Πολωνίας αποτελεί την αφορμή της εισβολής του Χίτλερ στη χώρα αυτή την 1η  Σεπτεμβρίου 1939. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα ο Χίτλερ καταλαμβάνει την Πολωνία13.

Στα τέλη του Σεπτεμβρίου οι  Γερμανοί και οι Σοβιετικοί διαμοίρασαν την Πολωνία. Συγχρόνως στις 3 Σεπτεμβρίου οι Άγγλοι και οι Γάλλοι κήρυξαν τον πόλεμο στη Γερμανία. Ο Χίτλερ ζητά από τη Γαλλία και την Αγγλία τη σύναψη της ειρήνης, αλλά οι προσπάθειές του πέφτουν στο κενό.

Το Μάιο του 1940, οι Γερμανοί εισέβαλλαν στην Ολλανδία και το Βέλγιο, αν και είχαν δηλώσει ουδετερότητα και είχαν λάβει την υπόσχεση του Χίτλερ ότι η ουδετερότητά τους θα γινόταν σεβαστή. Οι Ολλανδοί και οι Βέλγοι παραδίδονται ενώ η Γαλλία κατακτήθηκε από τους Γερμανούς αμαχητί. Στις 14 Ιουνίου 1940 οι Γερμανοί κατέλαβαν το Παρίσι και υπογράφεται ανακωχή μεταξύ Γάλλων και Γερμανών. Ο Χίτλερ στράφηκε εναντίον της Αγγλίας αλλά προσωρινά δεν κατάφερε κάτι. Έτσι έστρεψε το ενδιαφέρον του προς τα Βαλκάνια.

Τη χρονιά του 1939 ο Μεταξάς παρακολουθούσε ανήσυχος τις εξελίξεις στην Ευρώπη. Η ανησυχία του για ενδεχόμενη πολεμική εμπλοκή της Ελλάδας άρχισε να γίνεται βεβαιότητα όταν στις 7 Απριλίου 1939 η Αλβανία χωρίς να προβάλει αντίσταση καταλήφθηκε από την Ιταλία14. Η Ελλάδα μπήκε σε επιφυλακή για να αποτρέψει πιθανή ιταλική εισβολή. Στις 12 Ιουλίου στον κόλπο της Γραμβούσας, το αντιτορπιλικό «Ύδρα» βομβαρδίστηκα από τρία ιταλικά αεροπλάνα.

Στις 30 του ίδιου μήνα οι Ιταλοί βομβάρδισαν τα αντιτορπιλικά «Βασιλεύς Γεώργιος» και «Βασίλισσα Όλγα» και στη συνέχεια επιτέθηκαν εναντίον δύο ελληνικών υποβρυχίων που βρίσκονταν στη Ναύπακτο15. Στις 7 Αυγούστου ο Μεταξάς κάλεσε τον Ιταλό πρόξενο Εμανουέλε Γκράτσι και του διαμαρτυρήθηκε για την όλη κατάσταση αλλά και για τη συμπεριφορά του Ιταλού υπουργού Εξωτερικών της Ιταλίας Τσιάνο απέναντι στον Έλληνα Πρόξενο Ιωάννη Πολίτη. Ο Γκράτσι τον διαβεβαίωσε ότι δεν είχε ιδέα για όλα αυτά. Προσπάθησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις και εξέφρασε την πεποίθηση ότι ο Μουσολίνι ήταν φιλικός διακείμενος προς την Ελλάδα.

Στις 10 Αυγούστου οι Ιταλοί κατηγόρησαν τους Έλληνες για τη δήθεν δολοφονία του Αλβανού «πατριώτη» Νταούτ Χότζα. Αντί για πατριώτης ο Νταούτ ήταν ένας καταζητούμενος ληστής Αλβανός, επικηρυγμένος που τον σκότωσαν πάνω σε ένα καβγά δύο άλλοι Αλβανοί16.

Στις 15 Αυγούστου 1940 τορπιλίζεται μέσα στο Λιμάνι της Τήνου το θωρακισμένο αντιτορπιλικό «΄Ελλη». Η κυβέρνηση Μεταξά προσπάθησε να μην οξύνει τις σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας. Έτσι ανακοίνωσε ότι άγνωστης εθνικότητας υποβρύχιο βομβάρδισε το «Έλλη». Οι Έλληνες μυρίστηκαν τον κίνδυνο και ενώθηκαν περισσότερο ανεξάρτητα από τα πολιτικά τους φρονήματα.

Στις 28 Οκτωβρίου 1940 τα ξημερώματα ο Ιταλός Πρέσβης Γκράτσι επισκέφτηκε το σπίτι του Μεταξά μαζί με τον Αλβανό Ντεσάντο. Ο Γκράτσι συνομίλησε με το Μεταξά στα γαλλικά και του ζήτησε να αφήσει τους Ιταλούς να περάσουν ανενόχλητοι στο ελληνικό έδαφος. Τότε ο Μεταξάς του απάντησε ο ιστορικό «ΟΧΙ». Μία τόση μικρή λέξη που έκρυβε τόση δύναμη και υπερηφάνεια. Ο Καρχηδόνιος στρατηγός Αννίβας έλεγε ότι «το όχι είναι μια μικρή λέξη που λίγοι όμως έχουν το θάρρος να την προσφέρουν». Και ο Μεταξάς επέδειξε αυτό το θάρρος.

Στις 28 Οκτωβρίου 1940 στις 6 η ώρα το πρωί η Ελλάδα μπήκε στον πόλεμο.

***

13 ΔΟΜΗ 22, Αθήνα 2005, σ. 502.
14 Κ. Μπορδόκα, «70 χρόνια –ΟΧΙ-, 28η Οκτωβρίου 1940», Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής, Κυριακή 24 Οκτωβρίου 2010, σ. 31.
15 Κ. Μπρούσαλη, «Οι 178 μέρες που δόξασαν την Ελλάδα», Ιστορία του Έθνους – Έθνος της Κυριακής, 20 (2010), 6.
16 Αυτόθι, σ. 10

Αντιγραφή Μέλια από το pdf  «Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος μέσα από τα γεγονότα της Αντίστασης, των
Γενοκτονιών και των Ολοκαυτωμάτων»

Η συνάντηση Πατριάρχη Ρωσίας με τον Οικουμενικό Πατριάρχη.


https://www.vimaorthodoxias.gr/wp-content/uploads/2017/07/vartholomaios-kyrillos.jpg

Σεπτέμβριος 1, 2018. 08:33

Μόσχα.

Ο Πατριάρχης Κύριλλος, στις 31 Αυγούστου, συναντήθηκε στην Κωνσταντινούπολη με τον Οικουμενικό Πατριάρχη – τον ιεράρχη της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης, Βαρθολομαίο.

Οι συνομιλίες διήρκεσαν σχεδόν δυόμισι ώρες, παρουσία όλων των μελών της Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Πριν από αυτή τη συνάντηση, οι πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως και Μόσχας είχαν συναντηθεί προσωπικά πριν από περισσότερα από δύο χρόνια. Και όπως ειπώθηκε σήμερα (χθες), κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου πολλά συνέβησαν τόσο στη θρησκευτική ζωή, όσο και στον κόσμο.

Πριν από τη συνάντηση με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, ο πατριάρχης Κύριλλος προσκύνησε ένα από κύρια ιερά της Κωνσταντινούπολης- έναν λίθο από τη στήλη με τον οποίο συνδέεται ο Χριστός, όταν μαστιγώθηκε πριν από τη σταύρωσή Του, στον καθεδρικό ναό του Αγίου Γεωργίου που βρίσκεται δίπλα από το χώρο της συνάντησής τους.

Οι ιερωμένοι των Ρωσικών και Οικουμενικών Ορθόδοξων Εκκλησιών γνωρίζονται από το 1977. Και οι δύο δεν ήταν μόνο ιερωμένοι, αλλά και διπλωμάτες, ειδικοί σε θέματα διακοινοτικού διαλόγου.

Με το αξίωμα του Πατριάρχη, αυτή είναι η έκτη προσωπική τους συνάντηση σε λιγότερο από 10 χρόνια.

«Η συζήτηση διήρκεσε περίπου δύο ώρες, ήταν πολύ ειλικρινής, πολύ αδελφική, ήταν πραγματικά μια συνομιλία εγκάρδια», είπε ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ, Ιλαρίωνας, πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας.

Οι δύο ιερωμένοι επιβεβαίωσαν το κοινό καθήκον τους για την ενίσχυση της φιλίας και της ενότητας ολόκληρου του Ορθόδοξου κόσμου.

Η ιστορία της σχέσης μεταξύ της Ρωσικής και της Οικουμενικής Εκκλησίας είναι πάνω από χίλια χρόνια. Περισσότερα από 31 χρόνια, από τη βάπτιση της Ρωσίας, ο πρίγκιπας Βλαντίμιρ ήταν στην Κωνσταντινούπολη το έτος 957, η Ορθοδοξία είχε γίνει αποδεκτή από τη γιαγιά του, την αγία και ισαποστόλισσα Πριγκίπισσα Όλγα.

Στα μέσα του XV αιώνα, οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη και ο ναός της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινουπόλεως μετατράπηκε σε τζαμί, και τώρα βρίσκεται κάτω από την τουρκική σημαία με το μισοφέγγαρο.

Και όμως, ως φόρο τιμής στην ιστορία, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, θεωρείται ο πρώτος στα δίπτυχα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά σύμφωνα με τον κανόνα, είναι πρώτος μεταξύ ίσων. Οποιεσδήποτε αποφάσεις σχετικά με την εκκλησιαστική ζωή στον ορθόδοξο κόσμο λαμβάνεται με βάση τη συναίνεση.

Οι ηγέτες συναντιούνται περιοδικά για να συζητήσουν την τρέχουσα ατζέντα πρόσωπο με πρόσωπο.
«Ήταν μια συνομιλία μεταξύ των δύο αδελφών, γιατί δεν θα ήθελα όλη αυτή τη συζήτηση να την επαναλάβω, ωστόσο η περίληψη είναι: ήταν μια καλή συνάντηση. Πολύ καλή ήταν η ατμόσφαιρα και συζητήθηκαν όλα τα προβλήματα που τώρα βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη και ελπίζω ότι θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε μαζί για να βελτιώσουμε τον κόσμο», δήλωσε ο Πατριάρχης Κύριλλος της Μόσχας και πάσης Ρωσσιών.

Και παρόλο που στον Ορθόδοξο Κόσμο, υπάρχουν σήμερα 15 ίσοι πρώτοι ιεράρχες, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον πέφτει στις συνεδριάσεις του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και της Μόσχας.

Εξάλλου, υπάρχουν ηγέτες της πολυάριθμης Ρωσικής Εκκλησίας και της Παγκόσμιας Εκκλησίας, από την οποία γεννήθηκαν όλες οι άλλες κανονικές ορθόδοξες κοινότητες, γράφει η vesti.ru.

Άλλα ρωσικά δημοσιεύματα που αναφέρονται στη συνάντηση Κυρίλλου – Βαρθολομαίου, αναφέρουν ότι συζητήθηκε η αποκοπή της Εκκλησίας της Ουκρανίας από τη Ρωσία και η δημιουργία αυτοκέφαλης ουκρανικής εκκλησίας, μια διαδικασία που μπορεί να κρατήσει και 25 χρόνια.

On the 3rd of September we start our Long Sword classes in Piraeus


Heritage Imaging Manchester

Heritage Imaging at The John Rylands Library

Shaolingreece

Ομάδα μελέτης ιστορικών πολεμικών τεχνών

Αντέχουμε...

για την Ορθοδοξία και την Ελλάδα μας!

ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

ΘΡΑΚΗ

Μυθολογικά, Ἀρχαιολογικά, Ἱστορικὰ & Λαογραφικὰ γιὰ τὴν Θράκη.

A Reader's Guide to Orthodox Icons

Feeble words about powerful images

The History of Byzantium

A podcast telling the story of the Roman Empire from 476 AD to 1453

Χείλων

Ιστολόγιο Κλασσικών & Φυσικών Επιστημών

Hans Talhoffer

A Historical Martial Arts blog by Jens P. Kleinau

Photografia

A slice of life.

Forgotten Films

A look at the movies forgotten by time

mediaevalmusings

1,000 years of history in blog-sized bites.

Delving into History ® _ Periklis Deligiannis

Περικλής Δεληγιάννης - Ιστορικές Αναδιφήσεις®

Chelsea Pierce

museology and the arts

Cultural Life

Life, culture, travel, books, movies, linguistics...

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών

Εκπαίδευση στη χρήση αρχαίας, μεσαιωνικής και αναγεννησιακής σπαθασκίας, καθώς και εκπαίδευση στο μοντέρνο άθλημα της ξιφασκίας.