ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ – ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ


 

Τη συμβολή της Θεοτόκου στη σάρκωση του Λόγου του Θεού φέρνει η Εκκλησία μας στη μνήμη των πιστών με την εορτή του Ευαγγελισμού. Η ακολουθία της εορτής είναι στηριγμένη στην αφήγηση του Ευαγγελιστή Λουκά:

«Εν δε τω μηνί τω έκτω απεστάλη ο άγγελος Γαβριήλ υπό του Θεού εις πόλιν της Γαλιλαίας, ή όνομα Ναζαρέτ, προς παρθένον μεμνηστευμένην ανδρί, ω όνομα Ιωσήφ, εξ οίκου Δαυιδ, και το όνομα της παρθένου Μαριάμ. Και εισελθών ο άγγελος προς αυτήν είπε χαίρε, κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σου, ευλογημένη συ εν γυναιξίν. Η δε ιδούσα διεταράχθη επί τω λόγω αυτού, και διελογίζετο ποταπός είη ο ασπασμός ούτος. Και είπεν ο άγγελος αυτή, μη φοβού, Μαριάμ, εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ. Και ίδου συλλήψη εν γαστρί και τέξη υιόν, και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν. Ούτος έσται μέγας και υιός υψίστου κληθήσεται, και δώσει αυτώ Κύριος ο Θεός τον θρόνον Δαυίδ του πατρός αυτού, και βασιλεύει επί τον οίκον Ιακώβ εις τους αιώνας, και της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος. Είπε δε Μαριάμ προς τον άγγελον, πώς έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω; Και αποκριθείς ο άγγελος είπεν αυτή, Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε, και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι, διό και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιός Θεού… Είπε δε Μαριάμ, ιδού η δούλη Κυρίου, γενοιτό μοι κατά το ρήμα σου. Και απήλθεν απ’ αυτής ο άγγελος» (Από το Ευαγγέλιο της εορτής, Λουκ. 1, 26-38).

Τα όσα εξιστόρησε πιο πάνω ο ιερός Ευαγγελιστής, συνοψίζονται στο απολυτίκιο της εορτής του Ευαγγελισμού, «Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον (= η αρχή, η βάση), και του απ’ αιώνος μυστηρίου η φανέρωσις, ο Υιός του Θεού, Υιός της Παρθένου γίνεται, και Γαβριήλ την χάριν ευαγγελίζεται. Διό και ημείς συν αυτώ τη Θεοτόκω βοήσωμεν, Χαίρε κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου». Το απολυτίκιο, καθώς και οι λοιποί ύμνοι της εορτής, ζωντανεύει τη σκηνή, τη στιγμή που ο αρχάγγελος Γαβριήλ αναγγέλει στην Παρθένο Μαρία ότι με την επισκίαση του Αγίου Πνεύματος θα γίνει η Μητέρα του Θεού.

Εκείνα που αφηγείται ο Ευαγγελιστής Λουκάς και με την ωραία γλώσσα της ποίησης διαλαλούν οι ύμνοι της Εκκλησίας, τα προβάλλει η βυζαντινή εικόνα του Ευαγγελισμού. Η στάση των προσώπων, η έκφραση και οι χειρονομίες τους, καθώς τα χρώματα και οι λεπτομέρειες της παράστασης, υπομνηματίζουν το γεγονός.

Περιγραφή της εικόνας

Α) Ο αρχάγγελος Γαβριήλ. Είναι ο «πρωτοστάτης άγγελος», ο αγγελιοφόρος του Θεού, που έφερε στην αγνή κόρη της Ναζαρέτ το χαρμόσυνο μήνυμα. Η στάση του σώματός του εκφράζει τη χαρά που έφερε το άγγελμά του. Παρόλο που ο αρχάγγελος βρίσκεται στο έδαφος, παρουσιάζεται με ορμή κίνησης, όπως άλλωστε μαρτυρεί το άνοιγμα των ποδιών του. Στον Ευαγγελισμό της Μονής Δαφνίου η στάση του αγγέλου δίνει με αριστουργηματικό τρόπο την εντύπωση πως η πτήση του δεν έχει τελειώσει, καθώς μιλάει στη Θεοτόκο. Ο Γαβριήλ με το αριστερό του χέρι κρατεί σκήπτρο, που συμβολίζει τον αγγελιοφόρο και όχι κρίνο, όπως μάς έχει συνηθίσει η δυτική ζωγραφική. Το δεξί του χέρι απλώνεται με βίαιη κίνηση προς τη Θεοτόκο σε σχήμα ομιλίας. Βόα σ’ αυτήν κατά το γνωστό τροπάριο «ποιον σοι εγκώμιον προσαγάγω επάξιον; τι δε ονομάσω σε; απορώ και εξίσταμαι. Διο, ως προσετάγην (=διατάχτηκα), βοώ σοι, Χαίρε η Κεχαριτωμένη».

Β) Η Θεοτόκος. Η Μητέρα του Θεού είναι η «κεχαριτωμένη», η ευλογημένη μεταξύ των γυναικών. Η βυζαντινή εικόνα του Ευαγγελισμού την παρουσιάζει άλλοτε να κάθεται στο θρόνο της και άλλοτε όρθια. Στην περίπτωση που η Θεοτόκος εικονίζεται καθισμένη, η εικόνα υπογραμμίζει την υπεροχή της απέναντι στον αρχάγγελο. Στην Εκκλησία μας υμνούμε, ως γνωστό, τη Θεοτόκο ως «την τιμιωτέραν των Χερουβίμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφίμ» (των αγγελικών δηλαδή ταγμάτων). Εδώ ο αγιογράφος είναι και συνεπής στο απόκρυφο κείμενο. Το Πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου γράφει πως η Παναγία «πήρε την πορφύρα, κάθησε στο θρόνο της και την έγνεθε. Και κείνη τη στιγμή στάθηκε μπροστά της ένας Άγγελος». Σ’ άλλες εικόνες η Θεοτόκος είναι όρθια. Με τη στάση αυτή ακούει, κατά κάποιο τρόπο, καλύτερα το θείο μήνυμα.

Στην περίπτωση της Θεοτόκου αξίζει να μελετηθούν κυρίως τα αισθήματά της και οι σκέψεις της, ο ψυχικός της γενικά κόσμος την ώρα του Ευαγγελισμού.

Η εμφάνιση, πρώτα, του αρχαγγέλου και ο χαιρετισμός του, τάραξον τη Θεοτόκο. Το αδράχτι με το νήμα που σύμφωνα με την παράδοση (Πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου) κρατούσε στο χέρι της, έπεσε από το φόβο της. Βυθίστηκε σε σκέψεις. Σκεπτόταν τη σημασία του αγγελικού χαιρετισμού. Δεν αμφιβάλλει, δεν απιστεί στη διαβεβαίωση του αρχαγγέλου ότι θα γίνει Μητέρα του Θεού, μόνο με φρόνηση ρωτάει «Πώς έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω;». Εδώ η Θεοτόκος διαφέρει από την Εύα. Εκείνη παρασύρθηκε από τον εγωισμό της και δέχτηκε ανεξέταστα όσα ο σατανάς της πρότεινε. Η Θεοτόκος, αντίθετα, στολισμένη με ταπεινοφροσύνη και υπακοή στο θέλημα του Θεού, ζητάει να μάθει με πιο τρόπο θα πραγματοποιηθούν τα λόγια του αγγελιοφόρου του Θεού. Όταν όμως ο αρχάγγελος τη διαβεβαίωσε πως όλα θα γίνονταν με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και τη δύναμη του Θεού (το μαρτυρούν το τμήμα του κύκλου και οι ακτίνες που εκπέμπονται από αυτό στο πάνω μέρος της εικόνας), εκείνη ολόψυχα και ανεπιφύλακτα συγκατατέθηκε, «ίδου η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου». Στο δοξαστικό των αποστίχων του εσπερινού της εορτής, η Εκκλησία μας δίκαια ψάλλει «Άγγελος λειτουργεί τω θαύματι, παρθενική γαστήρ τον Υιόν υποδέχεται Πνεύμα Άγιον καταπέμπεται, Πατήρ άνωθεν ειδοκεί και το συνάλλαγμα (=συμφωνία) κατά κοινήν πραγματεύεται βούληση, την επιθυμία, τη συμφωνία μεταξύ του Θεού και της Παρθένου, Πλάστη και πλάσματος, γιατί «η σάρκωσις του Λόγου ήτο έργον όχι μόνον του Πατρός και της Δυνάμεώς Του και του Πνεύματος… αλλά και της θελήσεως και της πίστεως της Παρθένου» (άγιος Νικόλαος Καβάσιλας, «Η Θεομήτωρ», σ. 134).

Η αμηχανία και η φρόνηση της Θεοτόκου, που με υπέροχους διαλόγους παρουσιάζουν τα τροπάρια της εορτής του Ευαγγελισμού, εκφράζονται σ’ άλλες εικόνες με την ανοιχτή παλάμη του δεξιού της χεριού. Η χειρονομία αυτή της απορίας είναι σαν να λέει «Γάμου υπάρχω αμύητος, πως ουν παίδα τέξομαι;» (β’ στιχηρό του εσπερινού).

Άλλες εικόνες του Ευαγγελισμού μάς τονίζουν τη συγκατάθεση της Θεοτόκου στα λόγια του αρχαγγέλου. Η Μητέρα του Θεού εικονίζεται με σκυμμένο το κεφάλι (όπως στην εικόνα μας) έχοντας το δεξί της χέρι πάνω στο στήθος της, ή να βγαίνει από το μαφόριό της. αυτά μάς θυμίζουν το «ιδού η δούλη Κυρίου…». Στην εικόνα μας ο αγιογράφος συνδυάζει στη στάση της Θεοτόκου την αμηχανία με τη συγκατάθεση. Παρουσιάζει τη Θεοτόκο με σκυμμένο το κεφάλι και βυθισμένη στις σκέψεις της.

Ο πιστός, καθώς ατενίζει και μελετά και προσκυνεί την εικόνα του Ευαγγελισμού, γεμάτος από χαρά και ευγνωμοσύνη σιγοψάλλει «Άξιον εστίν, ως αληθώς, μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον και μητέρα του Θεού ημών».

Από το βιβλίο

«Ο Μυστικός Κόσμος των Βυζαντινών Εικόνων»

(α’ τόμος)

Χρήστου Γκότση

Εκδ. Αποστολική Διακονία

 

«ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ 2017 ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ…»


Παρέλαση Ευζώνων 25 Μαρτίου 2017


18 Μαρτίου 1314 ένας μάγιστρος στην πυρά


Αποτέλεσμα εικόνας για Jacques de Molay

Ο Ζακ ντε Μολέ, εξελληνισμένα Ιάκωβος ντε Μολέ, (Γαλλικά: Jacques de Molay) (περ. 1240/1250[1] – 18 Μαρτίου 1314) ήταν ο 23ος και τελευταίος Μέγας Μάγιστρος των Ιπποτών του Ναού. Διετέλεσε επικεφαλής του Τάγματος των Ναϊτών από τις 20 Απριλίου του 1292 εώς τη διάλυσή του, από τον Πάπα Κλήμη Ε΄.

Αν και σχετικά λίγα είναι γνωστά για την πραγματική του ζωή και τα κατορθώματα του πριν απ’ τα τελευταία του χρόνια, θεωρείται ο πιο διάσημος Ιππότης του Ναού, μαζί με τον ιδρυτή του Τάγματος και πρώτο Μέγα Μάγιστρο Ούγο ντε Παιν.

Στόχος του ντε Μολέ ήταν να μεταρρυθμίσει το Τάγμα, και να το προσαρμόσει στην κατάσταση που επικρατούσε στους Αγίους Τόπους κατά την παρακμή των Σταυροφοριών.

Καθώς ο ενθουσιασμός της Ευρώπης για τις Σταυροφορίες έφθινε, ο Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας, βαθύτατα χρεωμένος απέναντι στους Ναΐτες, διέταξε το 1307 τη σύλληψη και το βασανισμό του ντε Μολέ και άλλων Γάλλων ιπποτών ωστέ να αποσπάσει ψευδείς ομολογίες. Όταν αργότερα ο ντε Μολέ απέσυρε την κατάθεσή του, ο Φίλιππος διέταξε το θάνατό του στην πυρά σ’ ένα νησί του Σηκουάνα, τον Μάρτιο του 1314.

Πρώιμος βίος και ένταξη στο Τάγμα

Λίγα είναι γνωστά για τα νεανικά του χρόνια αλλά μπορούμε να υποθέσουμε ότι γεννήθηκε στο Μολέ της Βουργουνδίας, όταν η περιοχή ήταν τμήμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το ακριβές έτος γέννησής του δεν είναι γνωστό, όμως από καταθέσεις που έγιναν κατά τη διάρκεια της δίκης του, τοποθετείται ανάμεσα στο 1240 και το 1250.

Όπως οι περισσότεροι ιππότες του Τάγματος, ήταν γόνος μιας οικογένειας της κατώτερης ή μέσης αριστοκρατίας. Λέγεται ότι χρίστηκε ιππότης το 1265 και έγινε δεκτός στο Τάγμα το ίδιο έτος. Γύρω στο 1270 ο Μολέ ξεκίνησε για τους Αγίους Τόπους. Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του τα επόμενα 20 χρόνια.

Επικεφαλής του Τάγματος

Μετά την πτώση της Άκκρας το 1291 ο ντε Μολέ βρέθηκε στην Κύπρο, όπου είχε μεταφερθεί η έδρα του πάλαι ποτέ βασιλείου της Ιερουσαλήμ και η ηγεσία των Ιπποτών του Ναού. Όταν το 1292 ο Τιμπό Γκοντέν, 22ος Μάγιστρος του Τάγματος, πέθανε, ο ντε Μολέ ανέλαβε την ηγεσία καθώς δεν βρέθηκαν άλλοι πιο πρόθυμοι διεκδικητές. Στόχος του νέου επικεφαλής υπήρξε η διοργάνωση μιας νέας σταυροφορίας, μεταρρυθμίσεις του Τάγματος και ενίσχυση των δυνάμεων των Ναϊτών στην Κύπρο.

Ο πάπας Κλήμης όμως, όπως και αρκετοί προκάτοχοί του, υποστήριζαν την συγχώνευση των Ναϊτών με ένα άλλο ιπποτικό τάγμα, τους Ιωαννίτες Ιππότες (Οσπιταλιέρους) καθώς και την ανάθεση της αρχηγίας τους σε έναν κοσμικό ηγεμόνα. Ο Φίλιππος της Γαλλίας που στο μεταξύ είχε αποκτήσει τεράστια επιρροή στην παπική έδρα τασσόταν θερμά υπέρ της θέσης αυτής, καθώς εάν κατάφερνε να αποκτήσει αυτός την ηγεσία του προς δημιουργία τάγματος, θα διαγραφόταν το τεράστιο χρέος του απέναντι στους Ναΐτες.

Το 1307 ο ντε Μολέ συναντήθηκε με τον Πάπα για να συζητήσουν για το παραπάνω ζήτημα, αλλά και για ένα που είχε προσφάτως προκύψει: διάφοροι ιππότες που εκδιώχθηκαν από το Τάγμα, διέδιδαν ότι το τυπικό εισαγωγής στους κόλπους των Ναϊτών περιελάμβανε άσεμνες πράξεις. Ο ντε Μολέ προκειμένου να καθαρίσει την τιμή του τάγματος ζήτησε την έναρξη παπικής έρευνας, η οποία ξεκίνησε στις 24 Αυγούστου.

Σύλληψη και καταδίκη

Στις 14 Σεπτεμβρίου ο Φίλιππος εκμεταλλεύθηκε τις φήμες και την έναρξη της έρευνας και ξεκίνησε τη δράση του εναντίον του Τάγματος, διατάζοντας τους πράκτορές του σε όλη τη Γαλλία να προβούν σε μαζικές συλλήψεις των Ναϊτών, το ξημέρωμα της 13ης Οκτωβρίου. Επιθυμούσε την κατάσχεση των υπαρχόντων τους, τα οποία θα κατέληγαν στο βασιλικό θησαυροφυλάκιο, ενώ παράλληλα θα διαγραφόταν το τεράστιο χρέος του απέναντί τους.

Ο ντε Μολέ συνελήφθη στο Παρίσι (όπου βρισκόταν καλεσμένος στην κηδεία της Κατερίνης του Κουρτενέ) μαζί με 60 ακόμη ιππότες. Μεταξύ άλλων υπερβολικών και κατασκευασμένων κατηγοριών ο Φίλιππος κατηγόρησε το τάγμα για αίρεση.

Ο ντε Μολέ στην πυρά

Αποτέλεσμα εικόνας για Jacques de Molay

Μετά από βασανιστήρια από βασιλικούς πράκτορες στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού στις 24 Οκτωβρίου, ο ντε Μολέ «ομολόγησε» ότι το τυπικό ένταξης στο Τάγμα, καλούσε τα νέα μέλη να «αρνηθούν το Χριστό και να ποδοπατήσουν το Σταυρό».

Υπό την πίεση του Φιλίππου ο Πάπας Κλήμης διέταξε τη σύλληψη όλων των Ιπποτών του Ναού σε όλο το χριστιανικό κόσμο. Ακολούθησαν 4 χρόνια δικών, καταθέσεων και αναίρεσης προηγούμενων ομολογιών, ώσπου στο παπικό συμβούλιο που συνεκλήθη στη Βιέννη το Μάρτιο του 1312, το Τάγμα διαλύθηκε με παπικό διάταγμα.

Τον Μάρτιο του 1314, δύο χρόνια αργότερα, τρεις καρδινάλιοι σταλμένοι από τον Πάπα καταδίκασαν τον ντε Μολέ και άλλους επιφανείς Ναΐτες σε ισόβια δεσμά. Η επιμονή όμως του ντε Μολέ και των συντρόφων του να διακηρύττουν την αθωότητά τους και να ανακαλούν τις «ομολογίες» τους οδήγησε τον Φίλιππο στο να διατάξει το κάψιμο τους στην πυρά, στο «Νησί των Εβραίων» (Isle des Juifs) του Σηκουάνα, στο κέντρο του Παρισιού.

Παράδοση και θρύλοι

Κατάρα

Σύμφωνα με μια διήγηση ο ντε Μολέ καταράστηκε τον Φίλιππο και τον Πάπα Κλήμη την ώρα που καιγόταν. Πράγματι ο Πάπας Κλήμης πέθανε από ασθένεια μερικούς μήνες μετά την εκτέλεση, ενώ λίγο αργότερα ο Φίλιππος σκοτώθηκε σε ατύχημα κατά τη διάρκεια του κυνηγιού. Πέθαναν και οι δύο το έτος 1314.

Κατάκτηση της Ιερουσαλήμ

Κατά το 19ο αιώνα κυκλοφόρησε στη Γαλλία ευρέως ο μύθος ότι ο ντε Μολέ κατέλαβε την Ιερουσαλήμ το 1300, πράγμα αδύνατο καθώς ο ίδιος δεν βρισκόταν καν στην περιοχή την περίοδο εκείνη.

Άλλες διαδόσεις θέλουν τον ντε Μολέ κάτοχο της Ιερής Σινδόνης

Λαγότρυπα έφερε στο φως κρησφύγετο 700 ετών των Ναϊτών Ιπποτών


Εικόνες από ένα δίκτυο σπηλιών ηλικίας 700 ετών που χρησιμοποιούσαν ως κρησφύγετο οι ιππότες των Σταυροφοριών είδαν το φως της δημοσιότητας.

Μια φαινομενικά συνηθισμένη φωλιά λαγού έκρυβε την είσοδο για ένα δίκτυο σπηλιών ηλικίας 700 ετών που αποτέλεσε κρησφύγετο ιπποτών κατά τις Σταυροφορίες.

AdTech Ad

Το υπόγειο κρησφύγετο των σπηλιών Caynton σε βάθος λιγότερο από ένα μέτρο βρίσκεται στην περιοχή Shropshire της Βρετανίας, κάτω από ένα αγρόκτημα.

Ο 33χρονος φωτογράφος Μάικλ Σκοτ από το Μπέρμιγχαμ, κατάφερε να μπει στις σπηλιές και να τραβήξει μαγικές εικόνες από τους υπόγεια διαμορφωμένους χώρους που θυμίζουν αρχαίο ναό.

Το δίκτυο αυτό διαδρόμων και σπηλιών ανήκε στους Ναΐτες Ιππότες, ένα Καθολικό στρατιωτικό τάγμα που απέκτησε δύναμη και πλούτο, πολεμώντας στις Σταυροφορίες.

Αργότερα οι σπηλιές χρησιμοποιήθηκαν από Δρυίδες, ειδωλολάτρες και μυστικές θρησκευτικές αιρέσεις, που αναζητούσαν έναν ασφαλή χώρο για να κάνουν τις τελετές τους.

Πηγή: Metro

 

Όρκος Μανιατών στις 17 Μαρτίου 1821


Αποτέλεσμα εικόνας για μανιατες 1821

Στις 17 Μαρτίου του 1821 στην Αρεόπολη συγκεντρώθηκαν οι πρόκριτοι της Μάνης και όλοι οι ένοπλοι Μανιάτες με αρχηγό τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, που είχε εκλεγεί αρχηγός από τη Συνέλευση των Κιτριών. Εκεί μετά τη δοξολογία, μπροστά στον Ιερό Ναό των Ταξιαρχών, ύψωσαν το λάβαρο του Αγώνα, δηλαδή τη Μανιάτικη Σημαία. Η σημαία ήταν λευκή, με μπλε σταυρό στη μέση. Στη πάνω πλευρά έγραφε «ΝΙΚΗ Η’ ΘΑΝΑΤΟΣ» και στη κάτω το ένδοξο «ΤΑΝ ‘Η ΕΠΙ ΤΑΣ».

Εκεί κήρυξαν το πόλεμο στη Τούρκικη αυτοκρατορία, γι’ αυτό η σημαία τους έγραφε «ΝΙΚΗ Η’ ΘΑΝΑΤΟΣ» και όχι «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ», επειδή η Ελευθερία για τους Μανιάτες ήταν δεδομένη. Επανάσταση έκαναν οι υπόλοιποι Έλληνες που διεκδικούσαν την Ελευθερία τους.

Τον παρακάτω όρκο απάγγειλε ο ιερός κλήρος και επαναλάμβαναν οι αρματωμένοι Μανιάτες:

«Ορκίζομαι,
εις το όνομα του Παντοδύναμού μας Θεού,
εις το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού
και της Αγίας Τριάδος,
να χύσω και την υστέραν ρανίδα του αίματός μου,
υπέρ πίστεως και Πατρίδος.

Ορκίζομαι,
να μη βλέψω εις τα όπισθεν
εάν δεν αποδιώξω τον εχθρόν της Πατρίδος
και της Θρησκείας μου.

Ορκίζομαι,
«Ταν ή επί Τας» και «Νίκη ή Θάνατος»
υπέρ Πίστεως και Πατρίδος.

Και τον τήρησαν τα Σπαρτιατόγκονα, όπως αποκαλεί η μοιρολογίστρα τους Μανιάτες, τόσο το 1821, όσο και στους μετέπειτα Εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες της πατρίδας μας. Διάσπαρτα οι κάμποι και τα βουνά της χώρας μας από τάφους και μνημεία Μανιατών, που έχυσαν το αίμα τους για να διαφυλάξουν το «ΤΑΝ ‘Η ΕΠΙ ΤΑΣ».

 

Πάμμαχο: Από την άοπλη στη ένοπλη μάχη


Scholae Palatinae

Το Σάββατο 18/3/2017 διεξήχθη στο σύλλογο μας μάθημα Παμμάχου από τον ιδρυτή του κ. Κωνσταντίνο Δερβένη.

Στο πρώτο μέρος, οι ασκούμενοι εκπαιδεύτηκαν σε τακτική και κινησιολογία απεμπλοκής, ενώ στο δεύτερο μέρος ακολούθησαν τακτική και κινησιολογία κοντινής μάχης τόσο σε άοπλη όσο και ένοπλη κοντινή μάχη με μαχαίρι αλλά και με μακρύ σπαθί.

Δείτε την αρχική δημοσίευση

CHICC Manchester

Centre for Heritage Imaging and Collection Care

Shaolingreece

Ομάδα μελέτης ιστορικών πολεμικών τεχνών

Αντέχουμε...

για την Ορθοδοξία και την Ελλάδα μας!

ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

ΘΡΑΚΗ

Μυθολογικά, Ἀρχαιολογικά, Ἱστορικὰ & Λαογραφικὰ γιὰ τὴν Θράκη.

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Ἱστορικές μνῆμες Ἑλλήνων

A Reader's Guide to Orthodox Icons

Feeble words about powerful images

The History of Byzantium

A podcast telling the story of the Roman Empire from 476 AD to 1453

Χείλων

Ιστολόγιο Κλασσικών & Φυσικών Επιστημών

Hans Talhoffer

A Historical Martial Arts blog by Jens P. Kleinau

Photografia

A slice of life.

Forgotten Films

A look at the movies forgotten by time

mediaevalmusings

1,000 years of history in blog-sized bites.

Delving into History _ Periklis Deligiannis

Περικλής Δεληγιάννης - Ιστορικές Αναδιφήσεις®

Chelsea Pierce

museology and the arts

Cultural Life

Life, culture, travel, books, movies, linguistics...

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών

Εκπαίδευση στη χρήση αρχαίας, μεσαιωνικής και αναγεννησιακής σπαθασκίας, καθώς και εκπαίδευση στο μοντέρνο άθλημα της ξιφασκίας.