Αρχαιότερος πολιτισμός στην Γη αυτός των Αβοριγίνων


Αρχαιότερος πολιτισμός στην Γη αυτός των Αβοριγίνων

Αυτό είναι το συμπέρασμα μεγάλης γενετικής ανάλυσης με επικεφαλής ελληνίδα επιστήμονα

Οι πρώτοι ιθαγενείς πληθυσμοί της Αυστραλίας, γνωστοί σήμερα ως Αβορίγινες, κατάγονται από τους ίδιους πληθυσμούς της Αφρικής, που εγκατέλειψαν τη «μαύρη ήπειρο» πριν από περίπου 72.000 χρόνια για να εξαπλωθούν σε όλη την Ευρώπη και στην Ασία.

Η συνεχής παρουσία αυτών των πρώτων τολμηρών εξερευνητών στην Αυστραλία, όπου έφθασαν πριν περίπου 50.000 χρόνια διασχίζοντας τον ωκεανό, τους καθιστά τον αρχαιότερο πολιτισμό του πλανήτη. Αυτό αποκαλύπτει η πιο ολοκληρωμένη έως σήμερα γενετική ανάλυση, με επικεφαλής μια Ελληνίδα γενετίστρια της διασποράς.

Η ανακάλυψη

Η έρευνα, που έγινε σε συνεργασία με τις διάφορες κοινότητες των αυτοχθόνων, επιβεβαιώνει ότι όλοι οι σημερινοί Αβορίγινες κατάγονται απευθείας από εκείνους τους πρώτους «Αφρικανούς» μετανάστες που αποίκησαν την Αυστραλία.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την ‘Αννα-Σαπφώ Μαλασπίνα, επίκουρη καθηγήτρια γενετικής του Ελβετικού Ινστιτούτου Βιοπληροφορικής, του Πανεπιστημίου της Βέρνης και του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης, καθώς και τον δανό καθηγητή γενετικής Έσκε Βίλερσλεβ του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, ανέλυσαν το πλήρες γονιδίωμα 83 συγχρόνων Αβοριγίνων, καθώς και 25 κατοίκων της Παπούα Νέας Γουινέα.

«Η έρευνα δείχνει ότι στην πραγματικότητα υπήρξε μόνο ένα κύμα ανθρώπων, από τους οποίους προέρχονται όλοι οι σημερινοί μη-Αφρικανοί συμπεριλαμβανομένων των Αυστραλών» δήλωσε ο Βίλερσλεβ.

«Η μελέτη αυτή που διήρκεσε τρία χρόνια» δήλωσε η Μαλασπίνα στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας ανάμεσα σε ομάδες Αυστραλών ιθαγενών και επιστημόνων. Οριοθετεί την αρχή μιας καινούργιας εποχής, όπου  παραδοσιακοί  ιδιοκτήτες της γης, δηλαδή οι Αυστραλοί ιθαγενείς, και οι επιστήμονες συνεργάζονται στενά  προς κοινό τους όφελος. Τα δεδομένα, που αντιστοιχούν στην πρώτη συνολική μελέτη πλήρους γονιδιώματος σε επίπεδο πληθυσμών στην Αυστραλία, αποκαλύπτουν ότι η γενετική ποικιλομορφία της αυστραλιανής ηπείρου είναι αντίστοιχη σε μέγεθος με την ποικιλομορφία ανάμεσα στους Ευρωπαίους και τους κάτοικους της ανατολικής Ασίας, στηρίζοντας έτσι την άποψη ότι οι Αυστραλοί ιθαγενείς κατοικούν σε αυτήν την ήπειρο  για ένα  εξαιρετικά μεγάλο χρονικό διάστημα».

«Η γενετική διαφοροποίηση ανάμεσα στους Αβορίγινες Αυστραλούς είναι εντυπωσιακή. Οι ομάδες τους στη νοτιοδυτική Αυστραλία είναι γενετικά περισσότερο διαφορετικές από εκείνες στη βορειοανατολική Αυστραλία, από όσο διαφέρουν γενετικά μεταξύ τους π.χ. οι αυτόχθονες Αμερικανοι από τους Σιβηριανούς», πρόσθεσε. Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature».

Η εξάπλωση

Οι ανατομικά σύγχρονοι άνθρωποι (Homo sapiens), που εγκατέλειψαν την Αφρική πριν από 72.000 χρόνια, εξαπλώθηκαν στην Ευρώπη και στην Ασία. Οι πρόγονοι των σημερινών Αβοριγίνων εκτιμάται ότι διαχωρίσθηκαν από τους υπόλοιπους πριν από 58.000 χρόνια. Συγκριτικά, οι πρόγονοι των Ευρωπαίων και των Ασιατών (αμφότεροι αφρικανικής καταγωγής) διαχωρίσθηκαν γενετικά πιο πρόσφατα, πριν από περίπου 42.000 χρόνια.

Οι πρόγονοι των Αβοριγίνων έφθασαν τελικά στην Αυστραλία πριν από περίπου 47.000 έως 50.000 χρόνια, σύμφωνα με τα αρχαιότερα απολιθώματα. Τότε ακόμη η Αυστραλία ήταν ενωμένη με τη Νέα Γουινέα και την Τασμανία. Όταν η στάθμη των υδάτων σταδιακά ανέβηκε, οι περιοχές αυτές, πριν από 10.000 χρόνια, διαχωρίσθηκαν μεταξύ τους γεωγραφικά.

Ενωμένη ή διαχωρισμένη, πάντως, η μακρινή ήπειρος κατοικείται συνεχώς εδώ και τουλάχιστον 50.000 χρόνια από απογόνους εκείνων των πρώτων μεταναστών. Από την άλλη, οι Αβορίγινες της Αυστραλίας και οι Παπούα της Νέας Γουινέα -για άγνωστους λόγους- φαίνεται ότι διαχωρίσθηκαν γενετικά πριν από 37.000 χρόνια, πολύ πριν οι δύο περιοχές διαχωρισθούν από τα νερά.

Η απομόνωση

Οι πρόγονοι των Αβοριγίνων έζησαν σχεδόν τελείως απομονωμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο, μέχρι πριν από λίγες χιλιάδες χρόνια, όταν ήλθαν σε επαφή με μερικούς ασιατικούς πληθυσμούς, ενώ μόλις πρόσφατα, τον 18ο αιώνα, τους «επισκέφθηκαν» (αν αυτή είναι η σωστή λέξη…) οι Ευρωπαίοι.

Η έρευνα -στην οποία συμμετείχε ένας ακόμη ελληνικής επιστήμων, ο Γιώργος Αθανασιάδης του Κέντρου Ερευνών Βιοπληροφορικής του δανικού Πανεπιστημίου του ΄Ώρχους- αποκαλύπτει επίσης ότι στο εσωτερικό της Αυστραλίας πριν από 31.000 χρόνια οι διάφορες κοινότητες των Αβοριγίνων είχαν ήδη γενετικά απομονωθεί μεταξύ τους, πιθανώς λόγω του δύσβατου και δυσπρόσιτου εδάφους, ιδίως εξαιτίας της ουσιαστικά αδιάβατης ερήμου στο κέντρο της ηπείρου.

Πριν εξάλλου από 4.000 χρόνια, η γενετική ανάλυση δείχνει ότι υπήρξε μια εκτεταμένη εσωτερική μετανάστευση από μια μυστηριώδη ομάδα ανθρώπων στα βορειοανατολικά της ηπείρου προς τις άλλες κατευθύνσεις, επηρεάζοντας καθοριστικά τον τρόπο ομιλίας και την κουλτούρα των κατοπινών Αβοριγίνων. Όμως ξαφνικά αυτοί οι εσωτερικοί μετανάστες εξαφανίστηκαν σαν «φαντάσματα» από το γενετικό αρχείο.

Η μετανάστευση

Όλοι οι μη Αφρικανοί που ζουν σήμερα -οι Ευρωπαίοι, Ασιάτες κ.α.- έλκουν την καταγωγή τους σχεδόν αποκλειστικά από την τολμηρή εκείνη ομάδα των εξερευνητών-μεταναστών που έφυγαν από την κοιτίδα τους, την Αφρική, σε ένα μαζικό μεταναστευτικό κύμα πριν από περίπου 60.000 έως 75.000 χρόνια, σύμφωνα με νέες γενετικές μελέτες, τις πιο ολοκληρωμένες έως τώρα πάνω στην καταγωγή των σημερινών ανθρώπων.

Αυτό πάντως δεν αποκλείει ότι είχαν προηγηθεί μικρότερες μεταναστεύσεις από την Αφρική. Όμως εκείνοι οι πρώτοι-πρώτοι πρωτοπόροι γρήγορα εξαφανίστηκαν από προσώπου γης και έτσι τα ίχνη τους στο DNA των σημερινών ανθρώπων έχουν χαθεί σχεδόν τελείως. Το «αποτύπωμα» εκείνων των πρώιμων και όχι ιδιαίτερα πετυχημένων μεταναστεύσεων δεν ξεπερνά το 1% έως 2% του DNA των σημερινών ανθρώπων.

Παραμένει όμως ακόμη άγνωστο ή αποτελεί αιτία επιστημονικής διαμάχης πότε ακριβώς έγινε η «έξοδος» από την Αφρική, από ποιο ακριβώς σημείο της «μαύρης» ηπείρου και από ποιους ακριβώς πληθυσμούς στο εσωτερικό της Αφρικής. Οι νέες πάντως αναλύσεις DNA από συνολικά 787 ανθρώπους που ανήκουν σε πάνω από 270 διαφορετικούς πληθυσμούς ανά τη Γη, ενισχύουν την πεποίθηση των περισσοτέρων επιστημόνων πως ένα μοναδικό συμβάν «εξόδου» -και όχι πολλά- ήταν αυτό που καθόρισε το DNA των σημερινών ανθρώπων.

Οι διαφωνίες και τα ευρήματα

Έως τώρα, οι επιστήμονες συμφωνούσαν ότι οι ανατομικά σύγχρονοι άνθρωποι (Homo sapiens) αναδύθηκαν και εξελίχθηκαν στην Αφρική, αλλά διαφωνούσαν κατά πόσο η μετέπειτα μετανάστευσή τους προς την Ευρώπη και την Ασία έγινε σε διαδοχικά κύματα ή σε ένα μόνο.

Οι γενετικές ομοιότητες ανάμεσα στους γεωγραφικά απομακρυσμένους πληθυσμούς δείχνουν ξεκάθαρα ότι υπήρξε μόνο μια «έξοδος», δήλωσε ο καθηγητής γενετικής Ντέιβιντ Ράιχ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, επικεφαλής μιας από τρεις επιστημονικές μελέτες που παρουσιάσθηκαν στην επιθεώρηση «Nature». Επίσης, πρόσθεσε, οι νέες αναλύσεις δείχνουν ότι οι Αφρικανοί πρόγονοί μας είχαν αρχίσει να σχηματίζουν διαφορετικές ομάδες στο εσωτερικό της Αφρικής πριν από τουλάχιστον 200.000 χρόνια.

Η πρώτες έξοδοι

Η δεύτερη μελέτη, με επικεφαλής τον Λούκα Παγκάνι του Τμήματος Αρχαιολογίας και Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Κέμπριτζ, ανακάλυψε ότι το 2% του DNA των κατοίκων της Παπούα Νέας Γουινέα φαίνεται να προέρχεται από μια παλαιότερη ακόμα «έξοδο» από την Αφρική. Οι ερευνητές δήλωσαν ότι αυτά τα γενετικά ίχνη μιας πιθανής παλαιότερης μετανάστευσης «σκεπάστηκαν» σχεδόν τελείως από την κατοπινή μαζική «έξοδο».

Οι επιστήμονες μιας τρίτης μελέτης, με επικεφαλής τον ‘Αλεξ Τίμερμαν του Πανεπιστημίου της Χαβάης, θεωρούν πιθανό ότι κατά τα τελευταία 125.000 χρόνια υπήρξαν συνολικά τέσσερα κύματα εξόδου απο την Αφρική, υπό την πίεση των κλιματικών αλλαγών. Σε όλες τις περιπτώσεις οι μετανάστες πιθανώς ακολούθησαν τον τότε «πράσινο» βορειοανατολικό διάδρομο εξόδου μέσω της Μέσης Ανατολής και της Αραβικής χερσονήσου. Οι πιθανές χρονολογίες των τεσσάρων μεταναστεύσεων είναι κατά προσέγγιση πριν από 100.000, 80.000, 55.000 και 37.000 χρόνια.

Πέρα από τις γενετικές αναλύσεις, απολιθώματα ανατομικά σύγχρονων ανθρώπων έχουν βρεθεί σε Ισραήλ, Κίνα κ.α., τα οποία χρονολογούνται προ 80.000 έως 120.000 ετών. Αυτό ενισχύει τις απόψεις ορισμένων γενετιστών ότι υπήρξαν μεμονωμένες έξοδοι από την Αφρική πριν από την μεγάλη έξοδο, η οποία τελικά καθόρισε και το DNA των σημερινών ανθρώπων.

Αρχαίο Όρραον: Η άγνωστη πέτρινη πόλη της Ηπείρου


https://i2.wp.com/apocalypsejohn.com/wp-content/uploads/2016/08/archeo-orraon-agnosti-petrini-poli-ipirou.jpg

Από τον αρχαίο Ελληνικό κόσμο διασώζονται, σε σπάνιες περιπτώσεις μοιάζοντας κιόλας άθικτα από τον χρόνο, κτίρια και αρχιτεκτονήματα διαφόρων ειδών- ναοί, αμφιθέατρα, στάδια, μαντεία, αγορές, νεκροπόλεις. Όχι όμως και ιδιωτικές οικίες, παρά μόνο τα θεμέλιά τους και αυτό όταν η αρχαιολογική σκαπάνη σταθεί τυχερή.

Στον Ελλαδικό χώρο, τα καλύτερα διατηρημένα σπίτια των αρχαίων Ελλήνων, διατρέχοντας όλη την χρονική περίοδο από τα κλασικά έως και τα ελληνιστικά χρόνια, δε βρίσκονται στις υπώρειες της Ακρόπολης των Αθηνών, ούτε σε κάποιον φημισμένο αρχαιολογικό χώρο- αλλά σε έναν γυμνό, πετρώδη λόφο της Ηπείρου, ακριβώς στα σύνορα των νομών Άρτας και Πρέβεζας.

Είναι το αρχαίο Όρραον, μια κωμόπολη των Μολοσσών της Ηπείρου– εκεί στέκουν ακόμη όρθια 4 κτίρια της ύστερης κλασικής περιόδου, τρεις ιδιωτικές κατοικίες και (μάλλον) ένα δημόσιο κτίριο. Και μόνο η ύπαρξη των κτιρίων αυτών, με τους τοίχους τους να στέκουν όρθιοι μέχρι το ύψος της στέγης του δευτέρου ορόφου τους, μεταμορφώνει τον άσημο λοφίσκο των 345 μέτρων ύψος, σε ένα εντυπωσιακό αρχαιολογικό τοπόσημο.

ORRAON

Το Όρραον ιδρύθηκε (πιθανότατα) στο δεύτερο μισό του 4ου αι. π.Χ., από τους Μολοσσούς σε θέση με στρατηγική σημασία, καθώς φρουρούσε την κυριότερη διάβαση από τον Αμβρακικό προς την ενδοχώρα τους- ήταν ένας σχετικά μικρός οικισμός, με περίπου 100 σπίτια, όλα τους κτισμένα από ντόπιο ασβεστόλιθο, όπως και το ισχυρό, διπλό πέτρινο τείχος που προστάτευε την αρχαία πολίχνη.

Ο πολεοδομικός της σχεδιασμός είχε σαν πρότυπο αυτόν της γειτονικής Αμβρακίας (σημερινή Άρτα)- δώδεκα στενοί, παράλληλοι δρόμοι, διασταυρώνονται με δύο κάθετους, σχηματίζοντας ορθογώνια οικοδομικά «τετράγωνα».

Ο οικισμός υδρευόταν από μια πηγή που βρισκόταν εκτός των τειχών του- ένα μονοπάτι που ξεκινούσε από την ανατολική πύλη οδηγούσε εκεί. Εκτός της φυσικής πηγής, οι κάτοικοι του οικισμού διασφάλισαν την ύπαρξη πόσιμου νερού και με την κατασκευή μιας μεγάλης δεξαμενής όπου συγκεντρωνόταν το βρόχινο νερό. Η δεξαμενή ήταν έργο δημόσιο- ακόμα και με τα σημερινά δεδομένα είναι μια κατασκευή άρτια τεχνικά.

Μια πέτρινη κλίμακα από 19 σκαλοπάτια οδηγεί και τον σημερινό επισκέπτη στον πυθμένα της, που ήταν φτιαγμένος από πήλινα όστρακα. Περπατώντας τον αρχαίο οικισμό, παρατηρώ το άψογο λάξευμα των μεγάλων πέτρινων όγκων, τα απολύτως ευθετισμένα και (ακόμη) άρρηκτα μεταξύ τους «δεσίματα» και αναλογίζομαι την τεχνογνωσία των μηχανικών, μαστόρων και τεχνιτών που εργάστηκαν χιλιάδες χρόνια πριν στον ίδιο τόπο- το περφεξιονιστικό μεράκι και τον κόπο τους.

Τα παράθυρα των σπιτιών υπάρχουν ακόμα- μέσα από αυτά διαγράφεται ο ίδιος ορίζοντας με τα χρόνια που στα σημερινά πέτρινα κουφάρια έδιναν ζωή πολυμελείς οικογένειες. Τα ίδια τα σπίτια ήταν διώροφα- στους τοίχους τους χάσκουν ακόμα οι τρύπες (δοκοθήκες) που «κούμπωναν» τα δοκάρια του πάνω πατώματος.,

Η κ. Ανθή Αγγέλη, είναι προϊσταμένη της Εφορίας Αρχαιοτήτων Πρέβεζας, αρχαιολόγος που έχει συμμετάσχει στις ανασκαφές του Όρραον.«Το Όρραον έχει την εξής ιδιαιτερότητα: γενικά τα αρχαία σπίτια κτίζονταν ως ένα επίπεδο 70- 80 εκατοστών με λίθινα θεμέλια αλλά από εκεί και πάνω η δόμηση συνεχιζόταν με πλίνθινα τούβλα, για αυτό και σώζονται μέχρι ένα μικρό ύψος.

Επειδή, όμως, στη γύρω περιοχή του Όρραον αφθονεί, όπως και σήμερα, ο ασβεστόλιθος και η εξόρυξη του είναι σχετικά εύκολη, οι κάτοικοι εδώ έχτισαν τα σπίτια τους εξολοκλήρου από πέτρα, μέχρι και το ύψος της στέγης. Στον ελλαδικό χώρο δεν υπάρχουν άλλα τέτοια διατηρημένα σπίτια και αυτά στο Όρραον μας δίνουν μια πολύ καλή εικόνα για την αρχιτεκτονική των ιδιωτικών κατοικιών εκείνης της περιόδου.

Υπήρχε ένας προθάλαμος και μια εσωτερική αυλή που γύρω της διατάσσονταν αρκετά δωμάτια. Ένα τμήμα του σπιτιού μπορεί να ήταν μονώροφο για να εξασφαλίζει καλύτερο φωτισμό αλλά τα σπίτια του Όρραον ήταν δύο ορόφων. Στην «Οικία Α» διασώζεται και η βάση της πέτρινης κλίμακας που οδηγούσε πάνω».

Λαγότρυπα έφερε στο φως κρησφύγετο 700 ετών των Ναϊτών Ιπποτών


Εικόνες από ένα δίκτυο σπηλιών ηλικίας 700 ετών που χρησιμοποιούσαν ως κρησφύγετο οι ιππότες των Σταυροφοριών είδαν το φως της δημοσιότητας.

Μια φαινομενικά συνηθισμένη φωλιά λαγού έκρυβε την είσοδο για ένα δίκτυο σπηλιών ηλικίας 700 ετών που αποτέλεσε κρησφύγετο ιπποτών κατά τις Σταυροφορίες.

AdTech Ad

Το υπόγειο κρησφύγετο των σπηλιών Caynton σε βάθος λιγότερο από ένα μέτρο βρίσκεται στην περιοχή Shropshire της Βρετανίας, κάτω από ένα αγρόκτημα.

Ο 33χρονος φωτογράφος Μάικλ Σκοτ από το Μπέρμιγχαμ, κατάφερε να μπει στις σπηλιές και να τραβήξει μαγικές εικόνες από τους υπόγεια διαμορφωμένους χώρους που θυμίζουν αρχαίο ναό.

Το δίκτυο αυτό διαδρόμων και σπηλιών ανήκε στους Ναΐτες Ιππότες, ένα Καθολικό στρατιωτικό τάγμα που απέκτησε δύναμη και πλούτο, πολεμώντας στις Σταυροφορίες.

Αργότερα οι σπηλιές χρησιμοποιήθηκαν από Δρυίδες, ειδωλολάτρες και μυστικές θρησκευτικές αιρέσεις, που αναζητούσαν έναν ασφαλή χώρο για να κάνουν τις τελετές τους.

Πηγή: Metro

 

Βυζαντινές ιατρικές επιστήμες του 12ου αιώνα.


Η υψηλή επιστημονική κατάρτιση στο «Βυζάντιο».
Καταγραφή και ονοματοδοσία μελών και σημείων του ανθρωπίνου σώματος. -12ος αιώνας.
Σε ένα σημείο από το …« Τα πρώτα νοσοκομεία παγκοσμίως ήταν Ρωμέϊκα » σε αυτόν εδώ τον ιστότοπο διαβάζουμε…  «Ο Αλέξανδρος ο Τραλλιανός, από την άλλη, τόλμησε να προχωρήσει πέραν του ερανισμού και της επεξηγήσεως του έργου του Ιπποκράτους, του Γαληνού και άλλων αρχαίων θεραπόντων. Βασίσθηκε και στις δικές του παρατηρήσεις, και τόλμησε κάποιες φορές να κρίνει τον ίδιο τον Γαληνό, όταν οι απόψεις του μεγάλου ιατρού δεν συμφωνούσαν με αυτά που ο ίδιος είχε παρατηρήσει. Ακόμη, περιέλαβε στο έργο του καινούργιες φαρμακευτικές θεραπείες» (σ. 222)
«Κατόπιν επιμελούς μελέτης των Λατινικών, των Αραβικών και των Ελληνικών χειρογράφων, ο καθηγητής Οβσέι Τέμκιν εντόπισε λίγες «Βυζαντινές » ρωμέϊκες πραγματείες της περιόδου αυτής.

Απέδειξε ότι οι ανατομικοί όροι βασιλική και κεφαλική προήλθαν όχι από Μουσουλμανικά ιατρικά έργα, όπως πίστευαν προηγουμένως οι μελετηταί, αλλά από τα μικρά Ελληνικά εγχειρίδια αφαιμάξεων που είχαν εκπονήσει οι Βυζαντινοί χειρουργοί μετά το 660 και πριν το 850 – δηλαδή κατά την διάρκεια του “Βυζαντινού” ρωμέϊκου Μεσαίωνος» (σ. 227).
[Η λέξη είναι μια μονάδα του λόγου που αναγνωρίζεται εύκολα από τους φυσικούς ομιλητές στη γλώσσα τους. Ωστόσο, ως επιστημονικό αντικείμενο η λέξη δεν είναι εξίσου εύκολα αναγνωρίσιμη και αναλύσιμη. Αποτελεί αντικείμενο μελέτης της μορφολογίας ως προς την εσωτερική δομή της, της λεξικολογίας ως προς τη σημασία της, αλλά και της λεξικογραφίας ως προς τις πρακτικές πλευρές που αφορούν τη σύνταξη λεξικών. Και η σύνταξη , όμως, μελετά τις λέξεις ως προς τον τρόπο που συντάσσονται σε προτάσεις , αλλά και η φωνολογία μελετά τις φωνολογικές πλευρές της λέξης. Διαπιστώνεται, δηλαδή, ότι η λέξη αποτελεί μια κεντρική μονάδα της γλωσσολογικής ανάλυσης γενικότερα.Οι γλώσσες που χρησιμοποιούν οι ειδικοί σε κάποιον τομέα, (επαγγελματικό, επιστημονικό κλπ.)∙ π.χ. η γλώσσα της φιλοσοφίας ή «τα αγγλικά για τις επιχειρήσεις και τη διοίκηση». Oι ειδικές γλώσσες αποτελούν επιμέρους συστήματα που στηρίζονται στη -και παράγονται από τη- γενική γλώσσα. Δεν υπάρχει καμιά απόλυτη τομή ανάμεσα στη γενική και την ειδική γλώσσα. Tο κατώφλι ανάμεσα στη γενική και την ειδική γλώσσα μπορεί να οριστεί μόνο από πραγματολογικά κριτήρια που παράγονται από τη χρήση. Π.χ. H σημασιολογική εξειδίκευση που λαμβάνουν λέξεις ή εκφράσεις όπως αντίσταση στη φυσική, αξία στην οικονομία,«πεινασμένο χώμα »στη γεωργία κλπ. καθορίζεται από τη χρήση τους στις επιστήμες αυτές. Εκ του /www.greek-language.gr/]
Εδώ λοιπόν τώρα παραθέτουμε ιατρικούς όρους από τα σημεία του ανθρώπινου σώματος σε οδηγό με σκαρίφημα του 12 ου αιώνα από τους Έλληνες ιατρούς της Ρωμηοσύνης
Καταγραφή και ονοματοδοσία μελών και σημείων του ανθρωπίνου σώματος. -12ος αιώνας

Τα πρώτα νοσοκομεία παγκοσμίως ήταν Ρωμαϊκά (Βυζαντινά)


«Προ 65 ετών, σε μια δημοφιλή μελέτη που αφορούσε την φροντίδα των ασθενών μέσω ιδρυμάτων του αρχαίου κόσμου, ο Θεόδωρος Μέγιερ-Στάινεγκ υπεστήριξε ότι ο προχριστιανικός κόσμος της κλασικής αρχαιότητος είχε ιδρύσει νοσοκομεία, πριν αρχίσει να τα οικοδομεί η Χριστιανική εκκλησία τον Δ’ αιώνα. Η εργασία αυτή ακολούθως επηρέασε έναν αριθμό λογίων. Ο Μέγιερ-Στάινεγκ άρχισε την μελέτη με ειλικρινή αναφορά του σκοπού του να απορρίψει την διηνεκώς επανεμφανιζόμενη άποψη ότι το νοσοκομείο είναι ένα εξειδικευμένο Χριστιανικό ίδρυμα, από την άλλη δε να προσαγάγει θετικά στοιχεία για το ότι η Ελληνική και Ρωμαϊκή αρχαιότης διέθετε ιδρύματα για την νοσηλεία ασθενών. Στην προθυμία του να αποδείξει την ύπαρξη νοσοκομείων στον αρχαίο κόσμο ο συγγραφεύς παρερμήνευσε μαρτυρίες από φιλολογικές πηγές και υπερτόνισε ασήμαντες αρχαιολογικές πληροφορίες αρκετά πέρα της δυνατότητος των να υποστηρίξουν τα ανάλογα συμπεράσματα»

Περισσότερα εδώ

 

Συγκλονιστική μαρτυρία: Μπήκα πρώτος στον Τάφο του Ιησού, μύριζε μύρο παντού


«Ήμουν ο πρώτος άνθρωπος που μπήκε μέσα στον Τάφο του Χριστού. Ναι, μύριζε μύρο παντού. Έτσι ένιωσα. Και ένιωσα δέος, ένιωσα εξωπραγματικά. Έκλαψα όταν έμαθα ότι ήρθα εδώ γιατί το ήθελε ο Κύριος. Και δεν ήμουν και πολύ πιστός».

Με αυτά τα συγκλονιστικά λόγια ο 49χρονος συντηρητής Πέτρος Χαλόφτης από τα Μέγαρα, ο πρώτος άνθρωπος στη σύγχρονη ιστορία που μπήκε στον Τάφο του Ιησού Χριστού, ανοίγει την καρδιά του αποκλειστικά στην «Freddo» και μιλάει για τις μοναδικές εμπειρίες που ζει στα Ιεροσόλυμα, κατά το άνοιγμα του Τάφου στον Ναό της Αναστάσεως.

Τα λόγια βγαίνουν με δυσκολία από το στόμα του. Πολλές φορές βαριανασαίνει, άλλοτε αναστενάζει, άλλοτε κομπιάζει και κλαίει. «Δεν μπορεί να τα χωρέσει ανθρώπινος νους όσα συναισθήματα βιώνω εδώ » είναι τα πρώτα του λόγια.

«Ο Τάφος κανονικά δεν ήταν να ανοίξει. Τον άνοιξαν μόνο και μόνο γιατί θα γίνονταν ενεματώσεις στην τοιχοποιία και φοβόντουσαν μήπως και τρέξουν ενέματα μέσα και καταστραφεί κάτι που πιθανώς θα υπήρχε» λέει ξεκινώντας την πολύωρη εξιστόρησή του. Αρκετά φειδωλός, προσπαθεί να κρατήσει χαμηλούς τόνους. Ωστόσο τα συναισθήματά του είναι έκδηλα συνεχώς. «Ναι εγώ ήμουν αυτός που μπήκε πρώτος μέσα μετά τη μετατόπιση της πάνω πλάκας. Ο Τάφος είχε να ανοίξει από το 1810, που φτιάχτηκε το ιερό κουβούκλιο. Έκτοτε δεν ξανάνοιξε» λέει.

Ανέβλυζε μύρο

Πριν από λίγες βδομάδες, η είδηση που έκανε τον γύρο του κόσμου ανέφερε ότι κατά το άνοιγμα του Τάφου ανέβλυζε μια μοναδική μυρωδιά, που όμοιά της δεν έχει ξαναυπάρξει. «Μύρο μυρίζει έτσι και αλλιώς από αυτά που βάζουν οι μοναχοί σε όλο τον Ναό της Αναστάσεως. Ωστόσο, η μυρωδιά αυτή ήταν κάτι άλλο. Κάτι μοναδικό που δεν έχω ξαναμυρίσει. Υπάρχει όμως και μια άλλη λεπτομέρεια που ίσως σας φανεί περίεργη, ωστόσο οφείλω α την παραθέσω: πριν από καιρό στο σημείο του Τάφου στην τοιχοποιία από πίσω, μέσα στον τοίχο και σε ύψος 2 μέτρα περίπου, βρήκα μια ξύλινη σφήνα περίπου 20 εκατοστά και μόλις την έβγαλα είχε μια παρά πολύ ωραία μυρωδιά και μύριζε έτσι για τρεις μέρες περίπου. Ήταν εκεί μέσα 200χρόνια. Κανονικά έπρεπε να βρωμούσε από τη σαπίλα. Και όμως ευωδίαζε» λέει συγκλονισμένος ακόμα και τώρα που έχει ολοκληρωθεί η συντήρηση του Τάφου».

Πηγή: enikos.gr

«Εκστασιασμένοι» οι αρχαιολόγοι: Συγκλονίζουν τα νέα ευρήματα στον Πανάγιο Τάφο


wpid-wp-1480850539982.jpegΜπροστά σε μια νέα ανακάλυψη ήρθαν οι επιστήμονες μετά το ιστορικής σημασίας άνοιγμα του Πανάγιου Τάφου στην Ιερουσαλήμ όπου πιστεύεται ότι εναποτέθηκε το σώμα του Ιησού Χριστού μετά τη μαρτυρική του σταύρωση.

Για δεκαετίες, αρχαιολόγοι και θεολόγοι συζητούν κατά πόσον ο Πανάγιος Τάφος είναι τελικά ο τόπος όπου ο Χριστός θάφτηκε και αναστήθηκε, αφού πρώτα σταυρώθηκε. Ο τάφος έχει σφραγιστεί με μάρμαρο από το 1500, προκειμένου να μην μπορούν οι επισκέπτες να πάρουν τα κειμήλια που υπάρχουν. Ωστόσο, όταν οι επιστήμονες σήκωσαν το μαρμάρινο αυτό κάλυμμα ήρθαν αντιμέτωποι με κάτι που μόνο δέος μπορεί να δημιουργήσει.

Σύμφωνα με την Mirror, οι ερευνητές ανακάλυψαν το νεκρικό κρεβάτι (μια πλάκα από ασβεστόλιθο), πάνω στην οποία τοποθετήθηκε το σώμα του Ιησού μετά τη Σταύρωση.

Επίσης ανακάλυψαν, μια δεύτερη γκρίζα μαρμάρινη πλάκα που ήταν προηγουμένως άγνωστη στους ερευνητές, που ήταν χαραγμένος πάνω ένας σταυρός που πιστεύεται ότι σκαλίστηκε τον 12ο αιώνα από τους Σταυροφόρους.

Ο αρχαιολόγος Fredrik Hiebert του National Geographic, δήλωσε:

«Το πιο εκπληκτικό πράγμα για μένα ήταν όταν αφαιρέθηκε το πρώτο στρώμα και βρήκαμε ένα δεύτερο κομμάτι από μάρμαρο. Ήταν γκρι, όχι κρεμ, όπως το εξωτερικό, και ακριβώς στη μέση ήταν χαραγμένος ομοιόμορφα ένας σταυρός. Δεν είχαμε ιδέα ότι ήταν εκεί».

«Αυτό αποτελεί ορατή απόδειξη ότι το σημείο που οι προσκυνητές λατρεύουν σήμερα είναι πραγματικά ο ίδιος τάφος που βρήκε ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος τον 4ο αιώνα. Είναι καταπληκτικό» πρόσθεσε ο Fredrik Hiebert.

«Όταν συνειδητοποίησα τι είχαμε βρει τα γόνατά μου έτρεμαν».

«Μετά το άνοιγμα του ιερού τάφου, θρησκευτικοί ηγέτες από την ελληνική και την αρμενική ορθόδοξη εκκλησία καθώς και Φραγκισκανοί μοναχοί, οι οποίοι μοιράζονται την ευθύνη για την εκκλησία, ήταν οι πρώτοι που μπήκαν στον τάφο. Βγήκαν με μεγάλα χαμόγελα στα πρόσωπα τους. Στη συνέχεια, πέρασαν οι μοναχοί και βγήκαν και εκείνοι χαμογελώντας. Ήμασταν όλοι πραγματικά πολύ περίεργοι. Στη συνέχεια μπήκαμε εμείς, κοιτάξαμε μέσα. Αν και δεν υπήρχαν αντικείμενα ή οστά, ο τάφος δεν ήταν άδειος» υπογράμμισε ο αρχαιολόγος.

Οι ερευνητές είχαν εμπλακεί σε συζητήσεις σχετικά με το αν ή όχι ο τάφος μπορεί να ανοιχτεί για ζωτικής σημασίας επισκευές από το 1959, αλλά η επιτροπή δεν είχε καταφέρει να έρθει σε συμφωνία.

Τα ευρήματα θα χρειαστούν μήνες για να αναλυθούν, αλλά οι ερευνητές ελπίζουν να δημιουργήσουν μια εικονική ανακατασκευή για να την προβάλουν δημόσια.

CHICC Manchester

Centre for Heritage Imaging and Collection Care

Shaolingreece

Ομάδα μελέτης ιστορικών πολεμικών τεχνών

Αντέχουμε...

για την Ορθοδοξία και την Ελλάδα μας!

ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

ΘΡΑΚΗ

Μυθολογικά, Ἀρχαιολογικά, Ἱστορικὰ & Λαογραφικὰ γιὰ τὴν Θράκη.

A Reader's Guide to Orthodox Icons

Feeble words about powerful images

The History of Byzantium

A podcast telling the story of the Roman Empire from 476 AD to 1453

Χείλων

Ιστολόγιο Κλασσικών & Φυσικών Επιστημών

Hans Talhoffer

A Historical Martial Arts blog by Jens P. Kleinau

Photografia

A slice of life.

Forgotten Films

A look at the movies forgotten by time

mediaevalmusings

1,000 years of history in blog-sized bites.

Delving into History ® _ Periklis Deligiannis

Περικλής Δεληγιάννης - Ιστορικές Αναδιφήσεις®

Chelsea Pierce

museology and the arts

Cultural Life

Life, culture, travel, books, movies, linguistics...

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών

Εκπαίδευση στη χρήση αρχαίας, μεσαιωνικής και αναγεννησιακής σπαθασκίας, καθώς και εκπαίδευση στο μοντέρνο άθλημα της ξιφασκίας.