Το μυστήριο των πραγματικών Χόμπιτ


Το 2003 ένα μυστηριώδες μικροσκοπικό ανθρωποειδές ανακαλύφθηκε στο νησί Φλόρες της Ινδονησίας.

Οι επιστήμονες το ονόμασαν Homo floresiensis αλλά είναι ευρέως γνωστό ως Χόμπιτ (από τη φυλή του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών).

Τίποτα παρόμοιο δεν είχε ανακαλυφθεί ξανά. Με ύψος 1,10 και πιθανό βάρος 25 κιλά, οι αρχαιολόγοι αρχικά θεώρησαν ότι επρόκειτο για υπολείμματα μικρού παιδιού. Δεν ήταν όμως.

Και το πιο αξιοπερίεργο απ’ όλα είναι ότι το κρανίο του είναι υπερβολικά μικρό, όχι μεγαλύτερο από αυτό ενός σημερινού χιμπαντζή.

(Στο κέντρο, το μικροσκοπικό κρανίο του Homo floresiensis – από τη συνέντευξη Τύπου όπου ανακοινώθηκε η ανακάλυψή του το 2004)

Ο Άνθρωπος του Φλόρες πιθανότατα έζησε για περίπου 100.000 χρόνια και εξαφανίστηκε δια παντός 15-18.000 χρόνια πριν, γεγονός που τον καθιστά το πιο πρόσφατο άλλο ανθρώπινο είδος που έζησε στη γη ταυτόχρονα με το δικό μας. Είναι όμως ένα διαφορετικό ανθρώπινο είδος ή όχι;

Ένα ερώτημα που διχάζει τους επιστήμονες όλα αυτά τα χρόνια. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι ένας homo sapiens με κάποια μορφή νανισμού. Άλλοι ισχυρίζονται ότι το μικροσκοπικό του μέγεθος οφείλεται σε κάποια γενετική διαταραχή, όπως η μικροκεφαλία ή το σύνδρομο Down.

Μια άλλη θεωρία λέει ότι ο Homo floresiensis αποτελεί ένα ξεχωριστό είδος το οποίο εξελίχθηκε στο Φλόρες μέσω του νησιωτικού νανισμού – ενός εξελικτικού φαινομένου που κάνει τα είδη που εξελίσσονται σε απομονωμένα νησιά να μικραίνουν σε μέγεθος για να προσαρμοστούν στους περιορισμένους πόρους του φυσικού περιβάλλοντός τους (αντίστοιχα στο νησί έζησε ένα ελέφαντας – «νάνος», πρόγονος του σημερινού ελέφαντα).

Πολλές και διάφορες μέθοδοι έχουν χρησιμοποιηθεί για να αναλυθούν τα υπολείμματα και να λυθεί το μυστήριο των πραγματικών Χόμπιτ. Όμως σύμφωνα με τον παλαιοπαθολόγο Antoine Balzeau, του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Γαλλίας, πολλοί ερευνητές βασίζουν τα συμπεράσματά τους σε χαμηλής ανάλυσης δεδομένα που δεν είναι αντιπροσωπευτικά καθώς δεν αποτυπώνουν σημαντικές ανατομικές λεπτομέρειες.

Ψάχνοντας ο ίδιος απαντήσεις, μαζί με τον συνάδελφό του Philippe Charlier του πανεπιστημίου Paris Decartes, μελέτησαν εικόνες υψηλής ανάλυσης από το μοναδικό ολόκληρο κρανίο που έχει βρεθεί στο Φλόρες, γνωστό ως Liang Bua 1 (LB1), για να προσδιορίσουν το πάχος και τη σύστασή του σε διάφορα σημεία, καθώς ακόμα και μικρές αποκλίσεις μπορεί να είναι καθοριστικές για να συμπεράνει κανείς σε ποιο είδος ανήκει ο Homo floresiensis. Η ανάλυση ήταν 25 φορές υψηλότερη από προηγούμενες μελέτες.

«Τίποτα δεν μπορεί να εξηγήσει το παράξενο σχήμα του κρανίου αυτού του ανθρωποειδούς. Σε καμία περίπτωση δεν είναι ίδιο με ένα σύγχρονο ανθρώπινο κρανίο, ακόμα και με παθολογικές διαταραχές»σημειώνει ο ίδιος στο BBC.

Εν ολίγοις, η νέα αυτή μελέτη που δημοσιεύεται στο Journal of Human Evolution συμπεραίνει πως το εν λόγω κρανίο δεν αντιστοιχεί σε κανέναν γνωστό έως τώρα σύγχρονο ανθρώπινο πληθυσμό. Βασικό στοιχείο που οδήγησε τους Γάλλους ερευνητές σε αυτό το συμπέρασμα είναι το γεγονός ότι το Χόμπιτ δεν έχει σαγόνι, ένα καθοριστικό χαρακτηριστικό του είδους μας. Ο Balzeau μάλιστα επισημαίνει πως μοιάζει περισσότερο με τον Homo erectus, που θεωρείται προγενέστερος ημών, και πιθανώς να είναι μετεξέλιξή του.

Στον αντίποδα, ο Αμερικανός Robert Eckhardt του πανεπιστημίου Penn State θεωρεί ανεπαρκή τη νέα μελέτη των Γάλλων συναδέλφων του. «Από τη στιγμή που μπορούμε να εξετάσουμε ένα μόνο κρανίο, εφόσον δεν υπάρχει κανένα άλλο ολόκληρο, δεν μπορούμε και να εξάγουμε καθοριστικά συμπεράσματα, διότι δεν ξέρουμε πώς ήταν τα κρανιά των υπολοίπων 11-12 που βρέθηκαν στην ίδια περιοχή. Πώς μπορείς να ορίσεις ένα είδος από ένα μόνο κρανίο» διερωτάται.

(Η σπηλιά Liang Bua στο νησί Φλόρες της Ινδονησίας, όπου ανακαλύφθηκε το Χόμπιτ)

Εν τω μεταξύ, μια άλλη ομάδα Γερμανών και Αμερικανών ειδικών, οι οποίοι εφάρμοσαν την τεχνική της τρισδιάστατης μορφομετρίας για να συγκρίνουν το κρανίο LB1 με πολλά απολιθώματα ανθρώπινων κρανίων, καθώς και με μεγάλο αριθμό κρανίων σύγχρονων ανθρώπων με μικροκεφαλία και άλλες διαταραχές, εντόπισαν ελάχιστες και επιφανειακές ομοιότητες. Τα αποτελέσματά τους, τα οποία δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση PLoS OΝΕ, συγκλίνουν υπέρ της θεωρίας που θέλει τον Homo floresiensis να αποτελεί ξεχωριστό ανθρώπινο είδος.

«Οι πρόσφατες μελέτες μπορεί να δίνουν νέα στοιχεία, αλλά προς το παρόν δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα σε ποιο είδος ανήκει το Χόμπιτ» σημειώνει από πλευράς του ο Chris Stringer από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου.

Και κάπως έτσι το μυστήριο των πραγματικών Χόμπιτ παραμένει, προκαλώντας τους επιστήμονες να βρουν ακόμα πιο αξιόπιστα εργαλεία για να το λύσουν.

news247.gr

Advertisements

Η θέση στης Αθήνας στη Αυτοκρατορία


Στο βιβλίο του «Ο Βυζαντινός Παρθενώνας».ο Αντώνης Καλδέλλης παρουσιάζει τις αυθεντικές και τόσο αγνοημένες πτυχές της Αθηναϊκής ιστορίας του Μεσαίωνα. Όταν ο Παρθενώνας μετατράπηκε σε χριστιανική εκκλησία, η Ακρόπολη έγινε ένα απ’ τα σημαντικότερα προσκυνήματα στην Αυτοκρατορική επικράτεια.
Ο επιφανής Βυζαντινολόγος στις ΗΠΑ κ.Καλδέλλης έχει γράψει πολλά βιβλία και άρθρα για ποικίλα θέματα βυζαντινής φιλολογίας, πολιτισμού και ιστορίας, με έμφαση στην ιστοριογραφία και την πρόσληψη της κλασσικής παράδοσης στην Αυτοκρατορία. Το έργο του προσεγγίζει την εποχή ως μια ενδιαφέρουσα χοάνη, όπου ελληνικά, ρωμαϊκά και χριστιανικά στοιχεία συναναντούνται.

Ο Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος μετά την νίκη του τον 10ο αιώνα πρώτα πήγε στην Αθήνα για προσκύνηση, όπου αφιέρωσε ένα χρυσό περιστέρι και μετά στην Πόλη.
Ο Νίκων ο Μετανείτε και ο Χωνιάτης περιγράφουν αναλύτικά τον Ναό και την ζωή στην Αθήνα.

Κατα εργασίες μετατροπής του Ναού περιορίστηκαν στις ελάχιστες δυνατές επεμβάσεις. Άξιο προσοχής τυγχάνει το γεγονός, ότι άφησαν εντελώς ανέπαφες τις γλυπτές παραστάσεις της Αρχαίας θρησκείας των αετωμάτων και των περισσοτέρων μερών του αρχαίου Ναού, δημιουργώντας ένα παράδοξο όπου η χριστιανική εικονογράφηση συνυπάρχει με τη Αρχαία γλυπτική.

O Μαρκήσιος του Bewit δημιούργησε αντίγραφα των τοιχογραφιών αυτών τo 1885, που δεν υπάρχουν πια, κάτωθεν.

Φωτογραφία του χρήστη Ἑλληνική Ἱστορία.

 

Φωτογραφία του χρήστη Ἑλληνική Ἱστορία.

Η ομιλία του κ. Καλδέλλη για το θέμα:

Αρχαιότερος πολιτισμός στην Γη αυτός των Αβοριγίνων


Αρχαιότερος πολιτισμός στην Γη αυτός των Αβοριγίνων

Αυτό είναι το συμπέρασμα μεγάλης γενετικής ανάλυσης με επικεφαλής ελληνίδα επιστήμονα

Οι πρώτοι ιθαγενείς πληθυσμοί της Αυστραλίας, γνωστοί σήμερα ως Αβορίγινες, κατάγονται από τους ίδιους πληθυσμούς της Αφρικής, που εγκατέλειψαν τη «μαύρη ήπειρο» πριν από περίπου 72.000 χρόνια για να εξαπλωθούν σε όλη την Ευρώπη και στην Ασία.

Η συνεχής παρουσία αυτών των πρώτων τολμηρών εξερευνητών στην Αυστραλία, όπου έφθασαν πριν περίπου 50.000 χρόνια διασχίζοντας τον ωκεανό, τους καθιστά τον αρχαιότερο πολιτισμό του πλανήτη. Αυτό αποκαλύπτει η πιο ολοκληρωμένη έως σήμερα γενετική ανάλυση, με επικεφαλής μια Ελληνίδα γενετίστρια της διασποράς.

Η ανακάλυψη

Η έρευνα, που έγινε σε συνεργασία με τις διάφορες κοινότητες των αυτοχθόνων, επιβεβαιώνει ότι όλοι οι σημερινοί Αβορίγινες κατάγονται απευθείας από εκείνους τους πρώτους «Αφρικανούς» μετανάστες που αποίκησαν την Αυστραλία.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την ‘Αννα-Σαπφώ Μαλασπίνα, επίκουρη καθηγήτρια γενετικής του Ελβετικού Ινστιτούτου Βιοπληροφορικής, του Πανεπιστημίου της Βέρνης και του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης, καθώς και τον δανό καθηγητή γενετικής Έσκε Βίλερσλεβ του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, ανέλυσαν το πλήρες γονιδίωμα 83 συγχρόνων Αβοριγίνων, καθώς και 25 κατοίκων της Παπούα Νέας Γουινέα.

«Η έρευνα δείχνει ότι στην πραγματικότητα υπήρξε μόνο ένα κύμα ανθρώπων, από τους οποίους προέρχονται όλοι οι σημερινοί μη-Αφρικανοί συμπεριλαμβανομένων των Αυστραλών» δήλωσε ο Βίλερσλεβ.

«Η μελέτη αυτή που διήρκεσε τρία χρόνια» δήλωσε η Μαλασπίνα στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας ανάμεσα σε ομάδες Αυστραλών ιθαγενών και επιστημόνων. Οριοθετεί την αρχή μιας καινούργιας εποχής, όπου  παραδοσιακοί  ιδιοκτήτες της γης, δηλαδή οι Αυστραλοί ιθαγενείς, και οι επιστήμονες συνεργάζονται στενά  προς κοινό τους όφελος. Τα δεδομένα, που αντιστοιχούν στην πρώτη συνολική μελέτη πλήρους γονιδιώματος σε επίπεδο πληθυσμών στην Αυστραλία, αποκαλύπτουν ότι η γενετική ποικιλομορφία της αυστραλιανής ηπείρου είναι αντίστοιχη σε μέγεθος με την ποικιλομορφία ανάμεσα στους Ευρωπαίους και τους κάτοικους της ανατολικής Ασίας, στηρίζοντας έτσι την άποψη ότι οι Αυστραλοί ιθαγενείς κατοικούν σε αυτήν την ήπειρο  για ένα  εξαιρετικά μεγάλο χρονικό διάστημα».

«Η γενετική διαφοροποίηση ανάμεσα στους Αβορίγινες Αυστραλούς είναι εντυπωσιακή. Οι ομάδες τους στη νοτιοδυτική Αυστραλία είναι γενετικά περισσότερο διαφορετικές από εκείνες στη βορειοανατολική Αυστραλία, από όσο διαφέρουν γενετικά μεταξύ τους π.χ. οι αυτόχθονες Αμερικανοι από τους Σιβηριανούς», πρόσθεσε. Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature».

Η εξάπλωση

Οι ανατομικά σύγχρονοι άνθρωποι (Homo sapiens), που εγκατέλειψαν την Αφρική πριν από 72.000 χρόνια, εξαπλώθηκαν στην Ευρώπη και στην Ασία. Οι πρόγονοι των σημερινών Αβοριγίνων εκτιμάται ότι διαχωρίσθηκαν από τους υπόλοιπους πριν από 58.000 χρόνια. Συγκριτικά, οι πρόγονοι των Ευρωπαίων και των Ασιατών (αμφότεροι αφρικανικής καταγωγής) διαχωρίσθηκαν γενετικά πιο πρόσφατα, πριν από περίπου 42.000 χρόνια.

Οι πρόγονοι των Αβοριγίνων έφθασαν τελικά στην Αυστραλία πριν από περίπου 47.000 έως 50.000 χρόνια, σύμφωνα με τα αρχαιότερα απολιθώματα. Τότε ακόμη η Αυστραλία ήταν ενωμένη με τη Νέα Γουινέα και την Τασμανία. Όταν η στάθμη των υδάτων σταδιακά ανέβηκε, οι περιοχές αυτές, πριν από 10.000 χρόνια, διαχωρίσθηκαν μεταξύ τους γεωγραφικά.

Ενωμένη ή διαχωρισμένη, πάντως, η μακρινή ήπειρος κατοικείται συνεχώς εδώ και τουλάχιστον 50.000 χρόνια από απογόνους εκείνων των πρώτων μεταναστών. Από την άλλη, οι Αβορίγινες της Αυστραλίας και οι Παπούα της Νέας Γουινέα -για άγνωστους λόγους- φαίνεται ότι διαχωρίσθηκαν γενετικά πριν από 37.000 χρόνια, πολύ πριν οι δύο περιοχές διαχωρισθούν από τα νερά.

Η απομόνωση

Οι πρόγονοι των Αβοριγίνων έζησαν σχεδόν τελείως απομονωμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο, μέχρι πριν από λίγες χιλιάδες χρόνια, όταν ήλθαν σε επαφή με μερικούς ασιατικούς πληθυσμούς, ενώ μόλις πρόσφατα, τον 18ο αιώνα, τους «επισκέφθηκαν» (αν αυτή είναι η σωστή λέξη…) οι Ευρωπαίοι.

Η έρευνα -στην οποία συμμετείχε ένας ακόμη ελληνικής επιστήμων, ο Γιώργος Αθανασιάδης του Κέντρου Ερευνών Βιοπληροφορικής του δανικού Πανεπιστημίου του ΄Ώρχους- αποκαλύπτει επίσης ότι στο εσωτερικό της Αυστραλίας πριν από 31.000 χρόνια οι διάφορες κοινότητες των Αβοριγίνων είχαν ήδη γενετικά απομονωθεί μεταξύ τους, πιθανώς λόγω του δύσβατου και δυσπρόσιτου εδάφους, ιδίως εξαιτίας της ουσιαστικά αδιάβατης ερήμου στο κέντρο της ηπείρου.

Πριν εξάλλου από 4.000 χρόνια, η γενετική ανάλυση δείχνει ότι υπήρξε μια εκτεταμένη εσωτερική μετανάστευση από μια μυστηριώδη ομάδα ανθρώπων στα βορειοανατολικά της ηπείρου προς τις άλλες κατευθύνσεις, επηρεάζοντας καθοριστικά τον τρόπο ομιλίας και την κουλτούρα των κατοπινών Αβοριγίνων. Όμως ξαφνικά αυτοί οι εσωτερικοί μετανάστες εξαφανίστηκαν σαν «φαντάσματα» από το γενετικό αρχείο.

Η μετανάστευση

Όλοι οι μη Αφρικανοί που ζουν σήμερα -οι Ευρωπαίοι, Ασιάτες κ.α.- έλκουν την καταγωγή τους σχεδόν αποκλειστικά από την τολμηρή εκείνη ομάδα των εξερευνητών-μεταναστών που έφυγαν από την κοιτίδα τους, την Αφρική, σε ένα μαζικό μεταναστευτικό κύμα πριν από περίπου 60.000 έως 75.000 χρόνια, σύμφωνα με νέες γενετικές μελέτες, τις πιο ολοκληρωμένες έως τώρα πάνω στην καταγωγή των σημερινών ανθρώπων.

Αυτό πάντως δεν αποκλείει ότι είχαν προηγηθεί μικρότερες μεταναστεύσεις από την Αφρική. Όμως εκείνοι οι πρώτοι-πρώτοι πρωτοπόροι γρήγορα εξαφανίστηκαν από προσώπου γης και έτσι τα ίχνη τους στο DNA των σημερινών ανθρώπων έχουν χαθεί σχεδόν τελείως. Το «αποτύπωμα» εκείνων των πρώιμων και όχι ιδιαίτερα πετυχημένων μεταναστεύσεων δεν ξεπερνά το 1% έως 2% του DNA των σημερινών ανθρώπων.

Παραμένει όμως ακόμη άγνωστο ή αποτελεί αιτία επιστημονικής διαμάχης πότε ακριβώς έγινε η «έξοδος» από την Αφρική, από ποιο ακριβώς σημείο της «μαύρης» ηπείρου και από ποιους ακριβώς πληθυσμούς στο εσωτερικό της Αφρικής. Οι νέες πάντως αναλύσεις DNA από συνολικά 787 ανθρώπους που ανήκουν σε πάνω από 270 διαφορετικούς πληθυσμούς ανά τη Γη, ενισχύουν την πεποίθηση των περισσοτέρων επιστημόνων πως ένα μοναδικό συμβάν «εξόδου» -και όχι πολλά- ήταν αυτό που καθόρισε το DNA των σημερινών ανθρώπων.

Οι διαφωνίες και τα ευρήματα

Έως τώρα, οι επιστήμονες συμφωνούσαν ότι οι ανατομικά σύγχρονοι άνθρωποι (Homo sapiens) αναδύθηκαν και εξελίχθηκαν στην Αφρική, αλλά διαφωνούσαν κατά πόσο η μετέπειτα μετανάστευσή τους προς την Ευρώπη και την Ασία έγινε σε διαδοχικά κύματα ή σε ένα μόνο.

Οι γενετικές ομοιότητες ανάμεσα στους γεωγραφικά απομακρυσμένους πληθυσμούς δείχνουν ξεκάθαρα ότι υπήρξε μόνο μια «έξοδος», δήλωσε ο καθηγητής γενετικής Ντέιβιντ Ράιχ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, επικεφαλής μιας από τρεις επιστημονικές μελέτες που παρουσιάσθηκαν στην επιθεώρηση «Nature». Επίσης, πρόσθεσε, οι νέες αναλύσεις δείχνουν ότι οι Αφρικανοί πρόγονοί μας είχαν αρχίσει να σχηματίζουν διαφορετικές ομάδες στο εσωτερικό της Αφρικής πριν από τουλάχιστον 200.000 χρόνια.

Η πρώτες έξοδοι

Η δεύτερη μελέτη, με επικεφαλής τον Λούκα Παγκάνι του Τμήματος Αρχαιολογίας και Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Κέμπριτζ, ανακάλυψε ότι το 2% του DNA των κατοίκων της Παπούα Νέας Γουινέα φαίνεται να προέρχεται από μια παλαιότερη ακόμα «έξοδο» από την Αφρική. Οι ερευνητές δήλωσαν ότι αυτά τα γενετικά ίχνη μιας πιθανής παλαιότερης μετανάστευσης «σκεπάστηκαν» σχεδόν τελείως από την κατοπινή μαζική «έξοδο».

Οι επιστήμονες μιας τρίτης μελέτης, με επικεφαλής τον ‘Αλεξ Τίμερμαν του Πανεπιστημίου της Χαβάης, θεωρούν πιθανό ότι κατά τα τελευταία 125.000 χρόνια υπήρξαν συνολικά τέσσερα κύματα εξόδου απο την Αφρική, υπό την πίεση των κλιματικών αλλαγών. Σε όλες τις περιπτώσεις οι μετανάστες πιθανώς ακολούθησαν τον τότε «πράσινο» βορειοανατολικό διάδρομο εξόδου μέσω της Μέσης Ανατολής και της Αραβικής χερσονήσου. Οι πιθανές χρονολογίες των τεσσάρων μεταναστεύσεων είναι κατά προσέγγιση πριν από 100.000, 80.000, 55.000 και 37.000 χρόνια.

Πέρα από τις γενετικές αναλύσεις, απολιθώματα ανατομικά σύγχρονων ανθρώπων έχουν βρεθεί σε Ισραήλ, Κίνα κ.α., τα οποία χρονολογούνται προ 80.000 έως 120.000 ετών. Αυτό ενισχύει τις απόψεις ορισμένων γενετιστών ότι υπήρξαν μεμονωμένες έξοδοι από την Αφρική πριν από την μεγάλη έξοδο, η οποία τελικά καθόρισε και το DNA των σημερινών ανθρώπων.

Αρχαίο Όρραον: Η άγνωστη πέτρινη πόλη της Ηπείρου


https://i2.wp.com/apocalypsejohn.com/wp-content/uploads/2016/08/archeo-orraon-agnosti-petrini-poli-ipirou.jpg

Από τον αρχαίο Ελληνικό κόσμο διασώζονται, σε σπάνιες περιπτώσεις μοιάζοντας κιόλας άθικτα από τον χρόνο, κτίρια και αρχιτεκτονήματα διαφόρων ειδών- ναοί, αμφιθέατρα, στάδια, μαντεία, αγορές, νεκροπόλεις. Όχι όμως και ιδιωτικές οικίες, παρά μόνο τα θεμέλιά τους και αυτό όταν η αρχαιολογική σκαπάνη σταθεί τυχερή.

Στον Ελλαδικό χώρο, τα καλύτερα διατηρημένα σπίτια των αρχαίων Ελλήνων, διατρέχοντας όλη την χρονική περίοδο από τα κλασικά έως και τα ελληνιστικά χρόνια, δε βρίσκονται στις υπώρειες της Ακρόπολης των Αθηνών, ούτε σε κάποιον φημισμένο αρχαιολογικό χώρο- αλλά σε έναν γυμνό, πετρώδη λόφο της Ηπείρου, ακριβώς στα σύνορα των νομών Άρτας και Πρέβεζας.

Είναι το αρχαίο Όρραον, μια κωμόπολη των Μολοσσών της Ηπείρου– εκεί στέκουν ακόμη όρθια 4 κτίρια της ύστερης κλασικής περιόδου, τρεις ιδιωτικές κατοικίες και (μάλλον) ένα δημόσιο κτίριο. Και μόνο η ύπαρξη των κτιρίων αυτών, με τους τοίχους τους να στέκουν όρθιοι μέχρι το ύψος της στέγης του δευτέρου ορόφου τους, μεταμορφώνει τον άσημο λοφίσκο των 345 μέτρων ύψος, σε ένα εντυπωσιακό αρχαιολογικό τοπόσημο.

ORRAON

Το Όρραον ιδρύθηκε (πιθανότατα) στο δεύτερο μισό του 4ου αι. π.Χ., από τους Μολοσσούς σε θέση με στρατηγική σημασία, καθώς φρουρούσε την κυριότερη διάβαση από τον Αμβρακικό προς την ενδοχώρα τους- ήταν ένας σχετικά μικρός οικισμός, με περίπου 100 σπίτια, όλα τους κτισμένα από ντόπιο ασβεστόλιθο, όπως και το ισχυρό, διπλό πέτρινο τείχος που προστάτευε την αρχαία πολίχνη.

Ο πολεοδομικός της σχεδιασμός είχε σαν πρότυπο αυτόν της γειτονικής Αμβρακίας (σημερινή Άρτα)- δώδεκα στενοί, παράλληλοι δρόμοι, διασταυρώνονται με δύο κάθετους, σχηματίζοντας ορθογώνια οικοδομικά «τετράγωνα».

Ο οικισμός υδρευόταν από μια πηγή που βρισκόταν εκτός των τειχών του- ένα μονοπάτι που ξεκινούσε από την ανατολική πύλη οδηγούσε εκεί. Εκτός της φυσικής πηγής, οι κάτοικοι του οικισμού διασφάλισαν την ύπαρξη πόσιμου νερού και με την κατασκευή μιας μεγάλης δεξαμενής όπου συγκεντρωνόταν το βρόχινο νερό. Η δεξαμενή ήταν έργο δημόσιο- ακόμα και με τα σημερινά δεδομένα είναι μια κατασκευή άρτια τεχνικά.

Μια πέτρινη κλίμακα από 19 σκαλοπάτια οδηγεί και τον σημερινό επισκέπτη στον πυθμένα της, που ήταν φτιαγμένος από πήλινα όστρακα. Περπατώντας τον αρχαίο οικισμό, παρατηρώ το άψογο λάξευμα των μεγάλων πέτρινων όγκων, τα απολύτως ευθετισμένα και (ακόμη) άρρηκτα μεταξύ τους «δεσίματα» και αναλογίζομαι την τεχνογνωσία των μηχανικών, μαστόρων και τεχνιτών που εργάστηκαν χιλιάδες χρόνια πριν στον ίδιο τόπο- το περφεξιονιστικό μεράκι και τον κόπο τους.

Τα παράθυρα των σπιτιών υπάρχουν ακόμα- μέσα από αυτά διαγράφεται ο ίδιος ορίζοντας με τα χρόνια που στα σημερινά πέτρινα κουφάρια έδιναν ζωή πολυμελείς οικογένειες. Τα ίδια τα σπίτια ήταν διώροφα- στους τοίχους τους χάσκουν ακόμα οι τρύπες (δοκοθήκες) που «κούμπωναν» τα δοκάρια του πάνω πατώματος.,

Η κ. Ανθή Αγγέλη, είναι προϊσταμένη της Εφορίας Αρχαιοτήτων Πρέβεζας, αρχαιολόγος που έχει συμμετάσχει στις ανασκαφές του Όρραον.«Το Όρραον έχει την εξής ιδιαιτερότητα: γενικά τα αρχαία σπίτια κτίζονταν ως ένα επίπεδο 70- 80 εκατοστών με λίθινα θεμέλια αλλά από εκεί και πάνω η δόμηση συνεχιζόταν με πλίνθινα τούβλα, για αυτό και σώζονται μέχρι ένα μικρό ύψος.

Επειδή, όμως, στη γύρω περιοχή του Όρραον αφθονεί, όπως και σήμερα, ο ασβεστόλιθος και η εξόρυξη του είναι σχετικά εύκολη, οι κάτοικοι εδώ έχτισαν τα σπίτια τους εξολοκλήρου από πέτρα, μέχρι και το ύψος της στέγης. Στον ελλαδικό χώρο δεν υπάρχουν άλλα τέτοια διατηρημένα σπίτια και αυτά στο Όρραον μας δίνουν μια πολύ καλή εικόνα για την αρχιτεκτονική των ιδιωτικών κατοικιών εκείνης της περιόδου.

Υπήρχε ένας προθάλαμος και μια εσωτερική αυλή που γύρω της διατάσσονταν αρκετά δωμάτια. Ένα τμήμα του σπιτιού μπορεί να ήταν μονώροφο για να εξασφαλίζει καλύτερο φωτισμό αλλά τα σπίτια του Όρραον ήταν δύο ορόφων. Στην «Οικία Α» διασώζεται και η βάση της πέτρινης κλίμακας που οδηγούσε πάνω».

Λαγότρυπα έφερε στο φως κρησφύγετο 700 ετών των Ναϊτών Ιπποτών


Εικόνες από ένα δίκτυο σπηλιών ηλικίας 700 ετών που χρησιμοποιούσαν ως κρησφύγετο οι ιππότες των Σταυροφοριών είδαν το φως της δημοσιότητας.

Μια φαινομενικά συνηθισμένη φωλιά λαγού έκρυβε την είσοδο για ένα δίκτυο σπηλιών ηλικίας 700 ετών που αποτέλεσε κρησφύγετο ιπποτών κατά τις Σταυροφορίες.

AdTech Ad

Το υπόγειο κρησφύγετο των σπηλιών Caynton σε βάθος λιγότερο από ένα μέτρο βρίσκεται στην περιοχή Shropshire της Βρετανίας, κάτω από ένα αγρόκτημα.

Ο 33χρονος φωτογράφος Μάικλ Σκοτ από το Μπέρμιγχαμ, κατάφερε να μπει στις σπηλιές και να τραβήξει μαγικές εικόνες από τους υπόγεια διαμορφωμένους χώρους που θυμίζουν αρχαίο ναό.

Το δίκτυο αυτό διαδρόμων και σπηλιών ανήκε στους Ναΐτες Ιππότες, ένα Καθολικό στρατιωτικό τάγμα που απέκτησε δύναμη και πλούτο, πολεμώντας στις Σταυροφορίες.

Αργότερα οι σπηλιές χρησιμοποιήθηκαν από Δρυίδες, ειδωλολάτρες και μυστικές θρησκευτικές αιρέσεις, που αναζητούσαν έναν ασφαλή χώρο για να κάνουν τις τελετές τους.

Πηγή: Metro

 

Βυζαντινές ιατρικές επιστήμες του 12ου αιώνα.


Η υψηλή επιστημονική κατάρτιση στο «Βυζάντιο».
Καταγραφή και ονοματοδοσία μελών και σημείων του ανθρωπίνου σώματος. -12ος αιώνας.
Σε ένα σημείο από το …« Τα πρώτα νοσοκομεία παγκοσμίως ήταν Ρωμέϊκα » σε αυτόν εδώ τον ιστότοπο διαβάζουμε…  «Ο Αλέξανδρος ο Τραλλιανός, από την άλλη, τόλμησε να προχωρήσει πέραν του ερανισμού και της επεξηγήσεως του έργου του Ιπποκράτους, του Γαληνού και άλλων αρχαίων θεραπόντων. Βασίσθηκε και στις δικές του παρατηρήσεις, και τόλμησε κάποιες φορές να κρίνει τον ίδιο τον Γαληνό, όταν οι απόψεις του μεγάλου ιατρού δεν συμφωνούσαν με αυτά που ο ίδιος είχε παρατηρήσει. Ακόμη, περιέλαβε στο έργο του καινούργιες φαρμακευτικές θεραπείες» (σ. 222)
«Κατόπιν επιμελούς μελέτης των Λατινικών, των Αραβικών και των Ελληνικών χειρογράφων, ο καθηγητής Οβσέι Τέμκιν εντόπισε λίγες «Βυζαντινές » ρωμέϊκες πραγματείες της περιόδου αυτής.

Απέδειξε ότι οι ανατομικοί όροι βασιλική και κεφαλική προήλθαν όχι από Μουσουλμανικά ιατρικά έργα, όπως πίστευαν προηγουμένως οι μελετηταί, αλλά από τα μικρά Ελληνικά εγχειρίδια αφαιμάξεων που είχαν εκπονήσει οι Βυζαντινοί χειρουργοί μετά το 660 και πριν το 850 – δηλαδή κατά την διάρκεια του “Βυζαντινού” ρωμέϊκου Μεσαίωνος» (σ. 227).
[Η λέξη είναι μια μονάδα του λόγου που αναγνωρίζεται εύκολα από τους φυσικούς ομιλητές στη γλώσσα τους. Ωστόσο, ως επιστημονικό αντικείμενο η λέξη δεν είναι εξίσου εύκολα αναγνωρίσιμη και αναλύσιμη. Αποτελεί αντικείμενο μελέτης της μορφολογίας ως προς την εσωτερική δομή της, της λεξικολογίας ως προς τη σημασία της, αλλά και της λεξικογραφίας ως προς τις πρακτικές πλευρές που αφορούν τη σύνταξη λεξικών. Και η σύνταξη , όμως, μελετά τις λέξεις ως προς τον τρόπο που συντάσσονται σε προτάσεις , αλλά και η φωνολογία μελετά τις φωνολογικές πλευρές της λέξης. Διαπιστώνεται, δηλαδή, ότι η λέξη αποτελεί μια κεντρική μονάδα της γλωσσολογικής ανάλυσης γενικότερα.Οι γλώσσες που χρησιμοποιούν οι ειδικοί σε κάποιον τομέα, (επαγγελματικό, επιστημονικό κλπ.)∙ π.χ. η γλώσσα της φιλοσοφίας ή «τα αγγλικά για τις επιχειρήσεις και τη διοίκηση». Oι ειδικές γλώσσες αποτελούν επιμέρους συστήματα που στηρίζονται στη -και παράγονται από τη- γενική γλώσσα. Δεν υπάρχει καμιά απόλυτη τομή ανάμεσα στη γενική και την ειδική γλώσσα. Tο κατώφλι ανάμεσα στη γενική και την ειδική γλώσσα μπορεί να οριστεί μόνο από πραγματολογικά κριτήρια που παράγονται από τη χρήση. Π.χ. H σημασιολογική εξειδίκευση που λαμβάνουν λέξεις ή εκφράσεις όπως αντίσταση στη φυσική, αξία στην οικονομία,«πεινασμένο χώμα »στη γεωργία κλπ. καθορίζεται από τη χρήση τους στις επιστήμες αυτές. Εκ του /www.greek-language.gr/]
Εδώ λοιπόν τώρα παραθέτουμε ιατρικούς όρους από τα σημεία του ανθρώπινου σώματος σε οδηγό με σκαρίφημα του 12 ου αιώνα από τους Έλληνες ιατρούς της Ρωμηοσύνης
Καταγραφή και ονοματοδοσία μελών και σημείων του ανθρωπίνου σώματος. -12ος αιώνας

Τα πρώτα νοσοκομεία παγκοσμίως ήταν Ρωμαϊκά (Βυζαντινά)


«Προ 65 ετών, σε μια δημοφιλή μελέτη που αφορούσε την φροντίδα των ασθενών μέσω ιδρυμάτων του αρχαίου κόσμου, ο Θεόδωρος Μέγιερ-Στάινεγκ υπεστήριξε ότι ο προχριστιανικός κόσμος της κλασικής αρχαιότητος είχε ιδρύσει νοσοκομεία, πριν αρχίσει να τα οικοδομεί η Χριστιανική εκκλησία τον Δ’ αιώνα. Η εργασία αυτή ακολούθως επηρέασε έναν αριθμό λογίων. Ο Μέγιερ-Στάινεγκ άρχισε την μελέτη με ειλικρινή αναφορά του σκοπού του να απορρίψει την διηνεκώς επανεμφανιζόμενη άποψη ότι το νοσοκομείο είναι ένα εξειδικευμένο Χριστιανικό ίδρυμα, από την άλλη δε να προσαγάγει θετικά στοιχεία για το ότι η Ελληνική και Ρωμαϊκή αρχαιότης διέθετε ιδρύματα για την νοσηλεία ασθενών. Στην προθυμία του να αποδείξει την ύπαρξη νοσοκομείων στον αρχαίο κόσμο ο συγγραφεύς παρερμήνευσε μαρτυρίες από φιλολογικές πηγές και υπερτόνισε ασήμαντες αρχαιολογικές πληροφορίες αρκετά πέρα της δυνατότητος των να υποστηρίξουν τα ανάλογα συμπεράσματα»

Περισσότερα εδώ

 

Heritage Imaging Manchester

Heritage Imaging at The John Rylands Library

Shaolingreece

Ομάδα μελέτης ιστορικών πολεμικών τεχνών

Αντέχουμε...

για την Ορθοδοξία και την Ελλάδα μας!

ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

ΘΡΑΚΗ

Μυθολογικά, Ἀρχαιολογικά, Ἱστορικὰ & Λαογραφικὰ γιὰ τὴν Θράκη.

A Reader's Guide to Orthodox Icons

Feeble words about powerful images

The History of Byzantium

A podcast telling the story of the Roman Empire from 476 AD to 1453

Χείλων

Ιστολόγιο Κλασσικών & Φυσικών Επιστημών

Hans Talhoffer

A Historical Martial Arts blog by Jens P. Kleinau

Photografia

A slice of life.

Forgotten Films

A look at the movies forgotten by time

mediaevalmusings

1,000 years of history in blog-sized bites.

Delving into History ® _ Periklis Deligiannis

Περικλής Δεληγιάννης - Ιστορικές Αναδιφήσεις®

Chelsea Pierce

museology and the arts

Cultural Life

Life, culture, travel, books, movies, linguistics...

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών

Εκπαίδευση στη χρήση αρχαίας, μεσαιωνικής και αναγεννησιακής σπαθασκίας, καθώς και εκπαίδευση στο μοντέρνο άθλημα της ξιφασκίας.