ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΗ ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΙΑ


 

 

Στις «Βάκχες» οι Μαινάδες στορίζονται ν’ αρπάζουν παιδιά από τα χωριά και η πράξη παρασταίνεται και σ’ αγγειογραφίες. Ποιητική εικόνα ή υπαινιγμός σε ιερουργία; Τύπος της ανθρωποφαγικής θιασικής μετάληψης είναι και η βρεφοφαγία. Ένα χωρίο της «Σοφίας Σολομώντος» (12,3 κ.ε.) φαίνεται να τη μαρτυρά ανάμεσα στους Χαναναίους. Πιο κοντινό παράδειγμα μας παραδίνεται από την Ελλάδα. Ακόμη και στον 4ο προχριστιανικόν αιώνα, πάνου στο βουνό της Αρκαδίας Λύκαιον κρατούσε τελετουργική ανθρωποφαγία. Στη πανήγυρη του Λυκαίου Διός θυσιαζόνταν ένα παιδί· το κρέας ή τα σπλάχνα του ψήνουνταν μ’ άλλα κρέατα μαζί (γνώριμος μετριασμός της ιερουργικής ανθρωποφαγίας) και τα τρώγαν. Όποιος τύχαινε να φάει από το κρέας του παιδιού, «μεταμορφωνόντανε» σε λύκο και έφευγε στην ερημιά, για να ξαναγίνει άνθρωπος αν μέσα στα εννιά χρόνια που ακολουθούσε δε δοκίμαζε σα λύκος ανθρώπινο κρέας…

 

Οι ιερουργοί και τα θύματα είναι από ορισμένο γένος, του Λυκάονα, που το όνομά του σχετίζεται με το Λύκαιον και τους λύκους. Εδώ εικάζεται η μυητική τελετή ενός γένους ή θιάσου «Λύκων» ή «Λυκανθρώπων» (το τοτεμικό γένος μετασχηματίζεται σε θίασο όταν επιζεί), με βρεφοφαγική μετάληψη και με «Αναχώρηση» (αποτράβηγμα στην ερημιά) των μυούμενων «Λύκων». Η ιερουργία καθρεφτίζεται στο μύθο του γενάρχη Λυκάονα που θυσίασε βρέφος στο βωμό του Λυκαίου Διός και μεταμορφώθηκε από τον Δία σε λύκο. Η βρεφοφαγία τρέχει και στο βάθος λογής μαιναδικών μύθων.

Ο μύθος για την απαρχή των Αγριωνίων του βοιωτικού Ορχομενού ιστορεί πως οι τρεις θυγατέρες του Μινύα, μη θέλοντας να πάρουν μέρος στα διονυσιακά όργια των άλλων γυναικών, κρουστήκαν από το θεό με τη μανία του, λαχταρίσανε κρέας ανθρώπινο, σπάραξαν το βρέφος της μιας τους, τον Ίππασο, και το φάγαν. Στο μύθο των ομόλογων Αγρανίων του Άργους οι γυναίκες της χώρας κρουστήκαν και αυτές από το θεό, που, του αρνιόνταν τη λατρεία τους, και, παίρνοντας τα βουνά, σπάραζαν τα βρέφη τους και τα τρώγαν. (Σημαντικοί, για την επιμονή της παράδοσης, είναι έτσι και οι κοντινοί στον Νόννο μύθοι της Αύρας, αγαπημένης του Διονύσου, που σκοτώνει το παιδί της και το τρώει, και των θυγατέρων του ποταμού Λάμου που, αναθρέφοντας τον Διόνυσο, παραλίγο να κομματιάσουν το θείο βρέφος.)

Στο βάθος των μύθων αυτών βρίσκεται, σίγουρα, το έθιμο να σπαράζεται ένα ομοίωμα, μα το συνήθιο δεν θα κατακάθιζε στο τύπο της Βρεφοφαγίας, αν η Βρεφοφαγία δεν βρισκόνταν και στης μαιναδικής πράξης το βάθος· και κάτου από το σκληρό φως της Βρεφοφαγίας του Λυκαίου, οι βρεφοφαγικοί μύθοι παύουνε να’ ναι μύθοι μονάχα. Η παράδοση πως οι «πάνθηρες» των Αϊσαούα[1] σπαράζανε τα βρέφη τους, βεβαιώνεται από τα ξαναξεσπάσματα, ανάμεσά τους, της πράξης. Στον ίδιο κύκλο πέφτει η ιστορία του Ακταίωνα, του αγοριού από την Κόρινθο, που οι Βακχιάδες, πολεμώντας να το πάρουν, το σπαράζουν. Η ομωνυμία του θύματος με τον Θηβαίο Ακταίωνα που σπαράζεται σε συγγενική λατρεία της Άρτεμης και η πιθανή σχέση των Βακχιαδών με τον Διόνυσο, προδίνουν ιερουργία παιδοσπαραγμού παραπλασμένη σ’ ερωτική τραγωδία.

Ερυθρόμορφο αττικό αγγείο του 4ου αιώνα παρουσιάζει σκηνή διονυσιακής παιδοφαγίας. Ένας γενειοφόρος με θρακικό ντύσιμο κρατεί στο ζερβί του γυμνό παιδικό κορμί και με το δεξί του φέρνει στο στόμα του ένα μέλος του παιδιού ξεκορμισμένο. Από τη μια του μεριά στέκει ο Διόνυσος, που κάνει κίνηση αποστροφής και εμποδισμού, κι από την άλλη φεύγει άλλος άντρας, θρακικά ντυμένος κι αυτός, που γυρίζει το κεφάλι του και κοιτά τρομαγμένος. Η παρουσία του Διονύσου μαρτυρά μυστηριακή τελετή (ο θεός παραστέκεται στα δρώμενα των μυστών), όπου ο σπαραγμός και το φάγωμα ενός παιδιού ανακρατιούνται σαν παράσταση μόνο. Η αποδοκιμασία που δείχνει το κίνημα του θεού μηνά τους προχωρημένους καιρούς, όπου το «δρώμενον» δύσκολα υποφέρεται και σαν παράσταση ακόμη. Έχουμε, έτσι, από πολλές μεριές μαρτυρημένη την τροπή ή εναλλαγή της μαιναδικής ωμοφαγίας σε βρεφοφαγία. Εδώθε ίσως ξηγιέται και ένα Σχόλιο στον Κλήμεντα που βλέπει στα σπάραγμα και στην ωμοφαγία του ζώου μιαν αναπαράσταση «του σπαραγμού του Διονύσου από τις Μαινάδες»: ωμά είσθιον κρέα οι μυούμενοι Διονύσω, δείγμα τούτο τελούμενοι του σπαραγμού ον υπέστη Διόνυσος προς των μαινάδων.

Όπως σπαράζεται και τρώγεται στη ζωομορφική του παράσταση, έτσι σπαράζεται και τρώγεται ο θεός στη βρεφομορφική παράσταση του. Συμφυρμός των δύο πράξεων μαρτυριέται στην Τενεδική λατρεία ενός Διονύσου «Ανθρωποσπαραχτή» (Ανθρωπορραίστου). Εδώ περιποιούνταν μια γκαστρωμένη γελάδα και, άμα γεννούσε, την είχανε σα λεχώνα. Το «πλάσμα» θέλει να πει πως το μοσχάρι που γέννησε είναι ένα ανθρώπινο βρέφος. Το νιογέννητο, αληθινά, το ομοιώνουνε με τον Διόνυσο, φορώντας του τα γυναικεία ποδέματα του θεού, τους «κοθόρνους», ύστερα το θυσιάζουνε, και εκείνος που το χτύπησε με το τσεκούρι κυνηγιέται με πετροβόλι ίσαμε τη θάλασσα (γνώριμη πράξη αποτροπής και καθαρμού για το φόνο). Ο σπαραγμός περνά στον τύπο της θυσίας και η θυσία μπαίνει σ’ ένα σύστημα αποτρεπτικών ιερουργιών που το κλασσικό τους παράδειγμα το δίνουν τα «Βουφόνια» της Αθήνας. Καθώς, έτσι, το διπλό τσεκούρι της θυσίας εικονίζεται στα τενεδικά νομίσματα και γυρίζει σε παροιμία, Τενέδιος πέλεκυς, ίσως νάναι ο στόχος και εδώ, καθώς στα «Βουφόνια», μιας δίκης.

Η ομοίωση του μοσχαριού με τον βρεφικό Διόνυσο είναι φανερή και η θυσία του αντιστοιχεί σε μια βρεφοθυσία. Η πράξη δεν φαίνεται, κι αλλιώς, αγνώριμη στην Τένεδο, γιατί παραδίνεται πως στην τενεδική λατρεία του Μελικέρτη – Παλαίμονα θυσιάζανε βρέφη. Αξιοσημείωτο, τέλος, πως η βρεφοφαγία περνά στην πράξη ή τη διαβόηση χριστιανικών αιρέσεων· πως ξαναπροβαίνει στη θιασική Σατανολατρεία της παλιάς Ευρώπης· και πως οι αιρέσεις άλλων θρησκειών την ξαναζωντανεύουν και στις μέρες μας ακόμη.

Ισχυρή βεβαίωση της Μαιναδικής Βρεφοφαγίας φέρνει η ένδειξη μιας γενικότερης διονυσιακής Ανθρωποφαγίας. Κρατώντας μπηγμένο στο θύρσο της το κομμένο κεφάλι του γιου της Πενθέα, στις «Βάκχες» του Ευρυπίδη, η Αγαύη καλεί τις μαινάδες του Χορού να πάρουνε μαζί της μέρος στο φάγωμα του. Μια ανεξάρτητη, πάλι, εκδοχή ξέρει πως ο Πενθέας μεταμορφώθηκε σε ταύρο από τον Διόνυσο και σπαράχτηκε από τις Μαινάδες μεταμορφωμένες σε πανθέρες. Σ’ ερυθρόμορφη κύλικα, που από μέσα εικονίζεται η Περσεφόνη με τον ταυρόμορφο Ζαγρέα στα γόνατα (ή η Πασιφάη με τον Μινώταυρο) έχουμε εικονισμούς μαιναδικής ανθρωποφαγίας. Στη μια, εκστασιασμένη μαινάδα ανάμεσα σε δύο Σατύρους κρατεί με το δεξί το θύρσο της και με το ζερβί της σηκώνει και σα να φέρνει στο στόμα της ένα κομμένο ανθρώπινο ποδάρι· στην άλλη, μια μαινάδα, και εδώ σηκώνει με το ζερβί και σα να φέρνει στο στόμα της ένα ανθρώπινο χέρι. (Και στις δυο παραστάσεις οι Σάτυροι κάνουν κίνημα αποστροφής και εμποδισμού με το χέρι).

Είδαμε στην Τένεδο τη λατρεία ενός Διονύσου Ανθρωπορραίστου: Το επίθετο μαρτυρά το σπαραγμό, στη λατρεία του, ανθρώπων. Στη Χίο, πάλι, μαρτυριέται η λατρεία ενός «Ωμοφάγου» (Ωμαδίου) Διονύσου που στη χάρη του σπάραζαν, κατά τον τενεδικό τρόπο, ανθρώπους: έθυον δε και εν Χίω τω Ωμαδίω Διονύσω άνθρωπον διασπώντες και εν Τενέδω. «Έτσι μπορούνε να καταλάβουμε γιατί οι Έλληνες, όταν ανακάλυψαν στις εκβολές του Λείγηρος ένα κελτικό θεό λατρευόμενο από άγριες γυναίκες που σπάραζαν από μια τους κάθε χρόνο στη χάρη του, τον ταυτίσαν μονομιάς με το Διόνυσό τους». Οι διονυσιακές αυτές ιερουργίες θ’ ανεβαίνουν σε στάδια του αιγαιακού κόσμου που δεν παράλλαζαν από τα στάδια της ανθρωποφαγικής μετάληψης των Ινδιάνων ή, κοντινότερα, των Κελτών, όπου η ανθρωποθυσία είταν για τους Δρυίδες ευλάβεια και το φάγωμα από το κρέας του θύματος εξαιρετική ευλογία.

Σ’ ένα πολύ υστερότερο διονυσιακό έπος (τα Βασσαρικά του Διονύσου), ο Διόνυσος υποχρεώνει τους εχθρούς του να φάνε ένα λείψανο περιντυμένο με λαφίσιο δέρμα. Αναξιόπιστη σε πολλά η ύστερο – ελληνική φιλολογία, προσέχεται σε ιερουργικές πτυχές που το ήθος αρχαιότερων αιώνων προτιμά να τις σωπαίνει. Λείψανα της ανθρωποσπαραχτικής ωμοφαγίας πρέπει να βλέπουμε στις ανθρωποθυσίες στη λατρεία του Διονύσου. Ένας θρύλος αρχαίων ανθρωποθυσιών στη λατρεία Διονύσου του Καλυδωνίου, που μεταφέρεται στις Πάτρες, παραδίνεται από τον Παυσανία. Από τον ίδιον μαθαίνουμε πως δελφικός χρησμός καθιερώνει τη θυσία, κάθε χρόνο, ενός όμορφου αγοριού στη λατρεία ενός Διονύσου Αιγοβόλου στις Ποτνιές της Βοιωτίας.

Στη Λέσβο λατρεύεται ένας «Ωμοφάγος» (Ωμηστής) Διόνυσος κι ακούμε πως σφάζαν εδώ, σε θυσίες του Διονύσου, ανθρώπους. Ο θρύλος ενός μυτιληναίου ιερέα του Διονύσου, που σφάζει κρυφά ένα ξένο του και τιμωριέται με φόνους των δικών του (ο γιος του, κάνοντας τον ιερέα σε τριετηρική διονυσιακή γιορτή, σκοτώνει τον άλλον του γιο, η γυναίκα του σκοτώνει τον γιο για την πράξη του, ο ιερέας σκοτώνει την γυναίκα του, όσο που θανατώνεται κι αυτός), πιστεύεται ν’ αντιλαλούν την παράδοση των θυσιαστικών για τον Διόνυσο φόνων. Ο ήσκιος του «Ωμηστού» Διονύσου απλώνεται ίσαμε την κατάφωτη Αθήνα. Πριν από τη ναυμαχία της Σαλαμίνας ο Θεμιστοκλής θυσιάζει στον «Ωμηστήν» Διόνυσο τρεις αιχμαλώτους Πέρσες.  

Σημειώσεις

  1. Αϊσαούα: Θρησκευτικό τάγμα του Μαρόκου που απλώνεται στο Αλγέρι και την Τυνησία, ιδρυτής του οποίου υπήρξε ο Μωάμεθ μπεν Ίσα ή Άϊσα.

ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΑΡΘΡΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΗ ΛΕΚΑΤΣΑ «ΔΙΟΝΥΣΟΣ», ΕΚΔΟΣΗ  ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΣΠΟΥΔΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, Β΄ ΕΚΔΟΣΗ 1985

ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΓΝΩΡΙΖΕΙ Ο ΘΕΟΣ


Αποτέλεσμα εικόνας για αγία τριάδα

π. Δημητρίου Μπόκου

Πολὺ τῆς μόδας ἔγιναν στὴν ἐποχή μας καὶ θεωροῦνται μοντέρνες ἰδέες τὰ θολά, βαλτωμένα ἀπόνερα πολὺ παλιῶν θρησκευτικῶν θεωριῶν γιὰ τὸ τί εἶναι ὁ Θεὸς καὶ ποιά εἶναι ἡ σημασία του γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Τὸ νὰ μιλάει κανεὶς σήμερα μὲ τοὺς «παρωχημένους» ὅρους Χριστός, Παναγία, Ἁγία Τριάδα, προσευχή, ἄγγελος, δαίμονας, διάβολος, ἅγιος, θαῦμα, Θεὸς καὶ μάλιστα Θεός-πρόσωπο, εἶναι πολὺ ξεπερασμένο. Ἀντιθέτως ἂν πεῖ τὶς μαγικὲς λέξεις ἀνώτερη ἢ ἀπρόσωπη δύναμη, συμπαντικὴ ἢ θετικὴ ἢ ἀρνητικὴ ἐνέργεια, προσωπικὴ αὔρα, διαλογισμός, γιόγκα, ἐξωσωματικὴ ἐμπειρία κ. λ. π., εἶναι εὐθυγραμμισμένος ἀπόλυτα μὲ τὴν προοδευτική, κουλτουριάρικη διανόηση, πού, νομίζοντας ὅτι ἔχει ἐξελιχθεῖ καὶ φθάσει σὲ ἀνώτερη «γνώση», περιφρονεῖ ὁτιδήποτε δὲν ἀνήκει στὴ «γνώση» αὐτή.

Ἀλλὰ τί σημαίνει ἀπρόσωπη δύναμη; Μιὰ δύναμη ποὺ δὲν προσωποποιεῖται σὲ μιὰ συγκεκριμένη ὀντότητα. Μιὰ οὐσία, μιὰ φύση ποὺ δὲν ὑλοποιεῖται σὲ μιὰ ἰδιαίτερη ἐνσυνείδητη μορφή, δὲν «ὑποστασιάζεται» σὲ πρόσωπο, ὅπως λέει ἡ θεολογικὴ γλώσσα, δὲν ἀποτελεῖ μιὰ αὐτοτελῆ ὕπαρξη. Συνεπῶς δὲν ἔχει τὰ γνωρίσματα, τὶς ἰδιότητες ἑνὸς διακεκριμένου ὄντος. Δηλαδὴ δὲν ἔχει καμμιὰ συνείδηση τοῦ ἑαυτοῦ της. Δὲν ξέρει ὅτι ὑπάρχει, ἐφόσον δὲν μπορεῖ νὰ σκεφθεῖ. Εἶναι ὑποταγμένη στοὺς νόμους ποὺ διέπουν τὴ φύση της. Δὲν ἔχει προσωπικὴ ἐλευθερία νὰ κινηθεῖ ἔξω ἀπὸ αὐτούς, νὰ ἐνεργήσει, νὰ κάνει κάτι διαφορετικό. Δὲν ἔχει προσωπικὴ θέληση, οὔτε προσωπικὰ συναισθήματα ἢ ὁτιδήποτε ἄλλο προσωπικὸ χαρακτηρίζει μιὰ χωριστὴ ὕπαρξη.

Ἂς τὸ δοῦμε, γιὰ πιὸ εὔκολα, σὲ μιὰ φυσικὴ δύναμη. Ἂς πάρουμε τὴν ἐνέργεια σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς γνωστές της μορφές, π. χ. τὸν ἠλεκτρισμό. Γεμίζει τὸν φυσικὸ κόσμο, χωρὶς νὰ ὑλοποιεῖται σὲ μία συγκεκριμένη, ξεχωριστή, συνειδητὴ ὕπαρξη, ποὺ νὰ μπορεῖ δηλαδὴ νὰ σκέφτεται, νὰ αἰσθάνεται, νὰ γνωρίζει ἄλλα ὄντα, νὰ ἔρχεται σὲ σχέση μαζί τους, νὰ ἀγαπᾶ ἢ νὰ μισεῖ. Ὅποιος τὸ ἰσχυρισθεῖ αὐτὸ θὰ θεωρηθεῖ ἀμέσως ἠλίθιος. Ἐκδηλώνεται μόνο ὅπως ἐπιβάλλουν οἱ φυσικοὶ νόμοι ποὺ τὴν διέπουν. Δὲν ἔχει προσωπικὴ ἐλευθερία οὔτε θέληση νὰ πράξει κάτι ποὺ δὲν ἐντάσσεται στοὺς νόμους αὐτούς. Δὲν ἔχει συνείδηση τῆς ὕπαρξής της, δηλαδὴ δὲν ξέρει κὰν ὅτι ὑπάρχει σὰν οὐσία ἢ ἐνέργεια. Εἶναι μιὰ τυφλὴ δύναμη. Ὅποιος μπορεῖ νὰ ἐλέγξει τοὺς φυσικοὺς νόμους, μπορεῖ νὰ ρυθμίσει καὶ τοὺς τρόπους μὲ τοὺς ὁποίους λειτουργεῖ ὁ ἠλεκτρισμός. Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος ὑποτάσσει τὸν ἠλεκτρισμὸ καὶ τοῦ ὑπαγορεύει μὲ τί τρόπο θὰ ἐκδηλώνεται. Ἐκεῖ ὅμως ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἔλεγχος τῶν φυσικῶν νόμων, ὁ ἠλεκτρισμὸς δρᾶ τυφλὰ καὶ ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἕρμαιο τῆς ἀπρόσωπης δύναμής του (π. χ. κεραυνός). Δὲν μπορεῖ νὰ ἐλπίζει σὲ κάποια εὐσπλαχνία ἐκ μέρους μιᾶς ἀδυσώπητης τυφλῆς δύναμης.

Τί σημαίνει προσωπικὴ ὕπαρξη; Νὰ ὑπάρχει κάποιος μὲ συγκεκριμένη ὀντότητα. Νὰ ἔχει συνείδηση τοῦ ἑαυτοῦ του. Νὰ νοιώθει, νὰ ξέρει ὅτι ὑπάρχει. Νὰ γνωρίζει τὸν ἑαυτό του, δηλαδὴ νὰ μπορεῖ νὰ πεῖ, «εἶμαι ὁ τάδε». Νὰ εἶναι πρόσωπο, προσωπικότητα. Νὰ σκέφτεται, νὰ θέλει, νὰ μπορεῖ νὰ ἐνεργήσει ἐλεύθερα, εἴτε γιὰ τὸ καλό του εἴτε γιὰ τὸ κακό του. Νὰ ἔχει συναισθήματα, νὰ μπορεῖ νὰ ἀγαπήσει ἢ νὰ μισήσει. Νὰ μπορεῖ δηλαδὴ νὰ σχετισθεῖ κατὰ βούλησιν μὲ ἄλλα συνειδητὰ ὄντα, νὰ κινηθεῖ πρὸς αὐτὰ ἢ νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ κοντά τους. Νὰ ἔχει ὅλα τὰ γνωρίσματα μιᾶς ὕπαρξης ποὺ ἔχει ἐνσυνείδητη αἴσθηση τοῦ ἑαυτοῦ της.

Τέτοια ὅμως ὕπαρξη ἐνσυνείδητη, προσωπικὴ ὄχι ἀπρόσωπη, εἶναι καὶ ὁ Θεός, ὅπως μᾶς τὸν φανέρωσε ὁ Χριστός. Ἔχει ἀπόλυτη συνείδηση ὅτι ὑπάρχει. Εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἐνεργήσει ὅπως θέλει. Δὲν ὑποτάσσεται παρὰ τὴ θέλησή του σὲ κανένα τυφλὸ νόμο. Ἔχει τὴν ἱκανότητα νὰ ἀγαπάει καὶ μάλιστα ἀπέραντα. Γνωρίζει τὸν ἄνθρωπο, μπορεῖ καὶ θέλει νὰ σχετίζεται μαζί του καὶ μάλιστα τὸν προσκαλεῖ σὲ μία, ἐλεύθερη πάντα, πραγματικὴ ἕνωση μαζί του. Ὅπου ὁ ἄνθρωπος δὲν χάνει τὸ δικό του πρόσωπο, τὴ δική του ὕπαρξη, τὴ δική του αὐτοσυνειδησία. Ἀλλὰ δέχεται τὴν ἐνέργεια (ἀγάπη) τοῦ Θεοῦ καί, χωρὶς νὰ χάσει τίποτε ἀπ’ τὴ δική του ἐνσυνείδητη ὀντότητα, βιώνει καὶ μιὰν ἄλλη θαυμαστὴ πραγματικότητα. Σὰν τὸ σίδερο ποὺ θερμαίνεται στὴ φωτιά, ἑνώνεται μὲ τὴν ἐνέργειά της (τὴ θερμότητα) καὶ κοκκινίζει, χωρὶς νὰ παύει ποτὲ νὰ εἶναι σίδερο.

Ἡ ἕνωση ὅμως μὲ μιὰ ἀπρόσωπη τυφλὴ θεότητα, λένε οἱ ὑπέρμαχοί της, σημαίνει νὰ διαλυθεῖ ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη μέσα στὴν ἀπρόσωπη ἀνώτερη(;) δύναμη. Ὅπως πέφτει μιὰ σταγόνα στὸν ὠκεανὸ καὶ διαχέεται, χάνεται. Γίνεται ἕνα μαζί του. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ἡ σταγόνα παύει νὰ ὑπάρχει ξεχωριστά, νὰ ἔχει προσωπικὴ ζωή, ἐλευθερία, ὀντότητα. Οὔτε ὁ ὠκεανὸς οὔτε ἡ σταγόνα ἔχουν αἴσθηση ὅτι ὑπάρχουν. Ἡ ὁποιαδήποτε ἐνέργειά τους ὑποτάσσεται στοὺς νόμους ποὺ διέπουν τὴ φύση τοῦ νεροῦ.

Δηλαδή: Ἕνωση μὲ ἀπρόσωπη δύναμη σημαίνει στὸ ἑξῆς οὐσιαστικὰ ἀνυπαρξία γιὰ μένα, ἀπώλεια τῆς αἴσθησής μου ὅτι ὑπάρχω προσωπικά. Γι’ αὐτὸ καὶ προτιμῶ τὸν Θεὸ ποὺ ὑπάρχει ὡς πρόσωπο καὶ μάλιστα τριαδικά. Τὸν Θεὸ ποὺ ξέρει τί τοῦ γίνεται, γνωρίζει καλὰ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ γνωρίζει κι ἐμένα μὲ τὸ ὄνομά μου, μὲ ἀγαπάει, μὲ καλεῖ -χωρὶς νὰ μὲ ἀναγκάζει- κοντά του καὶ μοῦ χαρίζει μιὰ αἰώνια, προσωπική, ἐνσυνείδητη ζωή, πληθωρικὰ γεμάτη ἀπ’ τὸν ὑπέροχο πλοῦτο τῆς δικῆς του ζωῆς. Τὸν ἕνα τριαδικὸ Θεὸ ποὺ κοντὰ σὲ μένα γνωρίζει καὶ ὅλα τὰ ἄλλα λογικά του πρόβατα, «τὰ καλεῖ κατ’ ὄνομα» καὶ κάνει τὰ πάντα γι’ αὐτά, ὥστε νὰ τὰ συναγάγει εἰς «μίαν ποίμνην».

Εἶναι ἡ μόνη διαθέσιμη προσφορὰ αὐτοῦ τοῦ εἴδους. Πῶς νὰ τὴν ἀπορρίψω;

Γι’ αὐτὸ καὶ «πιστεύω εἰς ἕνα Θεὸν Πατέρα, Παντοκράτορα, …καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν μονογενῆ, …καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, …τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον…». Στὸν τρισυπόστατο προσωπικὸ Θεό, τὸν ὁποῖο ἀνακαλύπτω καὶ συναντῶ, σὲ μιὰ ἀσύγκριτη σχέση ἀγάπης, μόνο μέσα στὴ μία, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μου.

(ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, ἀρ. φ. 391, Φεβρ. 2016, ἐπηυξημένο)

 

 

Ἀ ν τ ι ύ λ η

Ἱ. Ναὸς Ἁγ. Βασιλείου, 481 00 Πρέβεζα

Τηλ. 26820 25861/23075/6980 898 504

email: antiyli.gr@gmail.com

 

Διαδίδω τὴν «Ἀ ν τ ι ύ λ η»

Ἐκτυπώνω/προωθῶ σὲ φιλικά μου e-mails

Ξεπέρασαν κάθε όριο οι Τούρκοι για την Αγιά Σοφιά: Φτιάξτε το τζαμί στην Αθήνα


Παρά την παρέμβαση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που ζήτησε σεβασμό στην παράδοση της Αγίας Σοφιάς, η Άγκυρα φτάνει στο σημείο να κατηγορήσει την Ελλάδα για έλλειψη σεβασμού των θρησκειών καλώντας τη να γίνει πιο… δημοκρατική

Συνεχίζει τις προκλήσεις η Τουρκία όσον αφορά το θέμα που προέκυψε με την προσευχή και την ανάγνωση του Κορανίου μέσα στην Αγιά Σοφιά καθώς ζητά και τα ρέστα από την Αθήνα με αφορμή την ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών για όσα συνέβησαν το βράδυ της Τρίτης στον ιερό ναό στην Κωνστατινούπολη.

Με ανακοίνωσή του το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών όχι μόνο δεν κάνει βήμα πίσω παρά την παρέμβαση και των ΗΠΑ για το θέμα με δήλωση εκπροσώπου του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών αλλά φτάνει στο σημείο να κατηγορήσει την Αθήνα ότι δεν σέβεται τις θρησκευτικές ελευθερίες.

Φτάνει στο σημείο, μάλιστα, να εγκαλέσει την ελληνική κυβέρνηση γιατί δεν έδωσε συγχαρητήρια στον τουρκικό λαό για το Ραμαζάνι και τη Νύχτα του Καντίρ.

Η Άγκυρα στην προκλητική αυτή ανακοίνωση κατηγορεί την Ελλάδα ότι «καταπιέζει την τουρκική μουσουλμανική μειονότητα στην Ελλάδα, ότι υποβάλει μηνύσεις κατά των εκλεγμένων Μουφτήδων και ότι απέρριψε το αίτημα για προσευχή στο ιστορικό τζαμί της Θεσσαλονίκης».

Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών εγείρει ακόμα και το θέμα της ανέγερσης τζαμιού στην Αθήνα και αμφισβητεί αν η ελληνική κυβέρνηση αντιλαμβάνεται τον όρο διαθρησκειακός διάλογος.

Και η άκρως προκλητική ανακοίνωση κλείνει με την… παρότρυνση προς την Ελλάδα «να γίνει μια μοντέρνα και δημοκρατική χώρα και να σέβεται όλες τις θρησκείες».

Η ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών (ανεπίσημη μετάφραση)
Καταδικάζουμε την δήλωση του υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας σχετικά με την ανάγνωση του Κορανίου και το κάλεσμα για προσευχή στην Αγιά Σοφιά.

Το υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας, αντί να απευθύνει ευχές προς τον τουρκικό λαό για τον ιερό μήνα του Ραμαζανίου και την «Νύχτα της Δύναμης», επέλεξε να αμαυρώσει την ανάγνωση του Κορανίου και το κάλεσμα για προσευχή στην Αγιά Σοφιά.

Η κατάσταση στην Ελλάδα σχετικά με το επίπεδο θρησκευτικής ελευθερίας, ένα θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, είναι πολύ καλά γνωστή.

Για να δώσουμε μερικά παραδείγματα: Οι ελληνικές αρχές υποβάλλουν την τουρκική μουσουλμανική μειονότητα στην Ελλάδα σε αυξανόμενη πίεση, καταθέτουν μηνύσεις εναντίον των εκλεγμένων μουσουλμάνων για το ότι ασκούν τα κανονικά καθήκοντά τους και απέρριψαν φέτος για άλλη μια φορά το αίτημα των Μουσουλμάνων για προσευχή κατά την επερχόμενη Γιορτή του Ραμαζανίου, σε ένα από τα ιστορικά τζαμιά της Θεσσαλονίκης, όπου δεν υπάρχει κανένα ανοιχτό τζαμί για προσευχή.

Έτσι, μπορεί κανείς να ρωτήσει τι η Ελλάδα, που ακόμα δεν έχει ένα τζαμί εν λειτουργία ούτε στην πρωτεύουσά της, κατανοεί από τον διάλογο στον οποίο αναφέρεται η σχετική δήλωση.

Καλούμε την Ελλάδα να γίνει μια μοντέρνα και δημοκρατική χώρα και να σέβεται όλες τις θρησκείες. 

Η ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών στα αγγλικά
We condemn the statement of the Ministry of Foreign Affairs of Greece about the recital of the Quran and the call for prayer in Hagia Sophia.

The Ministry of Foreign Affairs of Greece, instead of extending its congratulations to the Turkish people on the holy month of Ramadan and the “Night of Power”, opted for distorting the recital of Quran and call for prayer in Hagia Sophia.

The record of Greece in the field of freedom of religion, which is among the fundamental human rights, is well-known.

Just to cite a few examples: The Greek authorities subject the Turkish Muslim minority in Greece to increasing pressure, file law-suites against the elected Muftis for regular duties conducted by them and turned down this year once again the Muslims’ request for praying during the upcoming Ramadan Feast in one of the historical mosques in Thessaloniki where there is no open mosque for worshipping.

Therefore, one can question what Greece, which still does not have a mosque open for worshipping in its capital either, understands from the interfaith dialogue that it has referred to in the statement.

We invite Greece to be a modern and democratic country and respect all religions.

Σημειώνεται ότι η ανακοίνωση έρχεται μετά το μήνυμα που έστειλε στην Τουρκία η Ουάσινγκτον δια εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ο οποίος κάλεσε την Άγκυρα να διατηρήσει την Αγιά Σοφιά με έναν τρόπο που να διατηρεί τις παραδόσεις και την περίπλοκη ιστορία της.

Η Τουρκία κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια, απαντά το υπουργείο Εξωτερικών για την Αγιά Σοφιά

Η Τουρκία κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια, απαντά το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών στην προκλητική ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου, που μεταξύ άλλων ούτε λίγο ούτε πολύ καταγγέλλει την Ελλάδα και ζητά να φτιαχτεί το τζαμί στην Αθήνα.

«Όταν χάνεις το μέτρο ως προς την προστασία των θρησκευτικών ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τότε δυστυχώς κοιτάζεις στο εσωτερικό σου και βλέπεις γείτονες. Η Τουρκία κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια», δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Στράτος Ευθυμίου.

ΕΓΙΝΕ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΤΕΨΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΕΙΡΑΣ ΑΓΙΑΣ ΕΛΕΝΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!


Η δεύτερη στέψη της Αγίας Βασίλισσας της Αυτοκρατορίας μας, με ελληνικό στέμμα, μέσα στην ίδια την Ελλάδα, έγινε την παραμονή της εορτής των Αγίων Ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης, το Σάββατο 20 Μαίου 2017 μ.Χ., μετά το τέλος του πανηγυρικού εσπερινού στον Ι. Ναό Αγίας Βαρβάρας, όπου φιλοξενείται για πρώτη φορά στα ελλαδικά χρονικά το άγιο λείψανό της!

 

Μέσα σε κατανυκτικά εγκώμια και αγγελικούς ύμνους, οι εκ Βενετίας Λατίνοι μας παρέδωσαν τα κλειδιά της λειψανοθήκης και ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Φαναρίου κ. Αγαθάγγελος, Γενικός Διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας, αφού τοποθέτησε ένα αρχιερατικό εγκόλπιο στην Ισαπόστολο Αγία Ελένη, που βρήκε τον Τίμιο Σταυρό, το Σπήλαιο της Γεννήσεως και όλους τους Αγίους και Θεοβάδιστους Τόπους στα Ιεροσόλυμα, έστεψε κατόπιν την πρώτη Χριστιανή Ελληνίδα Βασίλισσά μας με ελληνικό αυτοκρατορικό στέμμα, για δεύτερη φορά στην ιστορία, 1.700 χρόνια μετά, αφού πρώτα αφαίρεσε την παπική κορώνα, που έφερε αρχικά το σεπτό λείψανο από τη Βενετία!

Η δεύτερη αυτή στέψη της Αυγούστας Αγίας Ελένης, της Ελληνίδας μάνας του Βυζαντίου και της Ρωμιοσύνης μας, από ελληνικά και ορθόδοξα χέρια, μέσα στην ίδια την μικρή μας και κλυδομιζόμενη Ελλάδα, εμπεριέχει, όπως είναι ευνόητο, έναν τεράστιο συμβολισμό για όσους μπορούν και θέλουν να καταλάβουν…

Εμπεριέχει μια μεγάλη, βυζαντινή αναγέννηση του λαού μας και μια βαθιά αναβάπτιση της εθνικής μας συνείδησης, που κοντεύει, δολίως και πλαγίως πολεμούμενη, να απωλεσθεί, ιδίως στα νέα παιδιά, μέσα σε μια χώρα με μεγάλη πνευματική, ηθική και γι΄ αυτό οικονομική και κοινωνική, κρίση!

 Εμπεριέχει και μια νέα Μεγάλη Αρχή, μια νέα περίοδο ιστορίας και λάμψης, ένα Νέο Βυζάντιο, που εγκαινιάστηκε και ευλογήθηκε μόλις τώρα, από την ίδια την μητέρα του, την Βυζαντινοτόκο Αγία Ελένη, την Αυγούστα και Βασιλομήτορα μητέρα του Αγίου και Μεγάλου Κωνσταντίνου, του ιδρυτή της Κωνσταντινούπολης και της Ελληνοχριστιανικής μας Αυτοκρατορίας!

Εμπεριέχει την απόλυτη και εξ ουρανού διαβεβαίωση της εκπλήρωσης των Προφητειών περί Ποθούμενου του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού και του Αγίου Παΐσίου και τόσων άλλων πατέρων και αγίων της Ορθοδοξίας και της Ελληνοσύνης μας!
Εμπεριέχει την διαβεβαίωση της Ανάστασης της Βυζαντινής μας Αυτοκρατορίας και τη στέψη του Μαρμαρωμένου Βασιλέα Ιωάννη μέσα στην Αγία Σοφιά, παρουσία των ιδρυτών της Αγίων Κωνσταντίνου και  Αγίας Ελένης και όλων των εν ουρανώ Αγίων της Θριαμβεύουσας Εκκλησίας μας!
   Εμπεριέχει ακόμη την διαβεβαίωση και την υπόσχεση της λύτρωσης του λαού μας από όλους τους πολεμίους, μέσα και έξω, σε ανατολή και δύση, την ολική συντριβή των ισλαμιστών Τούρκων και τον παγκόσμιο θρίαμβο της Ορθοδοξίας!
 Εμπεριέχει το «εν τούτω νίκα», την ίδια την σημαία μας, που αποτελεί ακριβή αποτύπωσή του!
   Γιατί όπως γράψαμε από την πρώτη αρχή, ο ερχομός της μάνας μας εδώ στην Ελλάδα, μόνο τυχαία δεν είναι! Αλλά σαφέστατη εκδήλωση της Πρόνοια του Θεού και των θερμών ικεσιών και πρεσβειών της Υπέρμαχου Στρατηγού μας, της Υπεραγίας Θεοτόκου, προκειμένου να λάβουμε όλοι θάρρος και δύναμη για τα επερχόμενα, καθώς απέμεινε πια μόνο μια γέφυρα δοκιμασιών να διαβούμε για να φτάσουμε στο Ποθούμενο! Και θα φθάσουμε! Μαζί με την Αυγούστα! Όσο και εάν προσπαθήσουν Τούρκοι και Δυτικοί και κάτι ντοπιανοί αναθεωτητικοί να μας ρίξουν κάτω! Μα το μόνο που θα καταφέρουν είναι να μας ξυπνήσουν, να μας πεισμώσουν και να μας φέρουν πιο κοντά στον Θεό και την Λαμπρή της Πόλης!
Γιατί όπως γράψαμε από την πρώτη αρχή, ο ερχομός της μάνας μας εδώ στην Ελλάδα, μόνο τυχαία δεν είναι! Αλλά σαφέστατη εκδήλωση της Πρόνοια του Θεού και των θερμών ικεσιών και πρεσβειών της Υπέρμαχου Στρατηγού μας, της Υπεραγίας Θεοτόκου, προκειμένου να λάβουμε όλοι θάρρος και δύναμη για τα επερχόμενα, καθώς απέμεινε πια μόνο μια γέφυρα δοκιμασιών να διαβούμε για να φτάσουμε στο Ποθούμενο! Και θα φθάσουμε! Μαζί με την Αυγούστα! Όσο και εάν προσπαθήσουν Τούρκοι και Δυτικοί και κάτι ντοπιανοί αναθεωτητικοί να μας ρίξουν κάτω! Μα το μόνο που θα καταφέρουν είναι να μας ξυπνήσουν, να μας πεισμώσουν και να μας φέρουν πιο κοντά στον Θεό και την Λαμπρή της Πόλης!

Αγία Ισαπόστολε και Βασίλισσα Ελένη των Ελλήνων και της Ορθοδοξίας, πρέσβευε υπέρ ημών.

   Η θέση σου θα είναι στην Αγια – Σοφιά και στον νέο Ναό των Αγίων Αποστόλων, όπου θα συναχθούν ξανά όλοι οι Απόστολοι και Ισαπόστολοι της Ορθοδοξίας μας!

Γιατί η χάση του τουρκικού φεγγαριού θα είναι πια οριστική! Το έδειξε ο ερχομός και η στέψη σου Αυγούστα!

 Το άγιο λείψανο «πριν» με την παπική κορώνα και «μετά» με την ελληνική  (το γλυπτό προσωπείο που έχει τοποθετηθεί από τους Λατίνους, δεν είναι αποδεκτό από την Ορθοδοξία, γι΄ αυτό ας μην βιαστούν κάποιοι να μιλήσουν – ένα ένα θα τακτοποιηθούν και θα επανέλθουν όλα και όλοι στο ορθό και Ορθόδοξο)

The Holy Relics of Saint Helen came to Greece for the first time since 1211


In a moving atmosphere, thousands of believers welcomed on Sunday in Saint (Agia) Barbara the Holy Relics of Saint (Agia) Helen, the mother of Constantine the Great, from Venice to Athens along with a piece of Holy Wood. They both were brought from the Basilica of St. Mark in Venice were they are being kept.

It is the first time the Holy Relic came out of Venice, and so thousands of believers had gathered early to watch his reception and the events that followed.

Their journey begun with a the Holy Relics being accompanied by priests with candles, Byzantine flags and the banner of Venice under the sounds of a Venetian band in the canals, accompanied by Cretan and Pontian with traditional uniforms.

They were received in accordance with the Head of State diplomatic protocol by Archbishop of Athens Ieronymos and the President of the Hellenic Republic, Mr. Prokopios Pavlopoulos, in the presence of representatives of the government, the Parliament, the Armed Forces and the Diplomatic Corps, while the Minister of National Defense Panos Kammenos attended their reception at Eleftherios Venizelos Airport where young Cretans and Pontians dressed in traditional uniforms descended from the plane and escorted the sacred relics at the church of Agia Barbara.

The Holy Relics were taken from Constantinople in 1211 AD to Venice, almost 1700 years ago.

They were brought to Athens on the occasion of the completion of the 80th anniversary of the work of the Apostolic Ministry of the Church of Greece. The sacred relic will be exhibited at the sacred temple of Agia BarBara in the Athenian municipality until 15 June.

The Archbishop’s spokesperson, Haris Konidaris, stated in “Proto Thema”: “This fact in itself highlights the spiritual and cultural identity of Europe. Europe can really serve its people and live only if its foundations are still the ancient Greek thinking, Roman Law and Christianity. Far from its Christian roots, it is not the Europe that its founders, the Europe of justice and solidarity, envisioned.”

Agia Helen is the first Christian Empress.

Agia Eleni, is known and the finding of the Holy Cross in Jerusalem and for her enormous charity work while the Greek people have associated many traditions with her in Asia Minor, Cyprus, Rhodes, Kalymnos, Tilos, Kastelorizo, in Naxos, Paros.

The protector of the Christians of St. Helena died in 328 AD at the age of 80 years.

Η Νοερά προσευχή


Η ζωή εν τάφω


Η ζωή εν τάφω

Η ζωή εν τάφω
κατετέθης, Χριστέ,
και αγγέλων στρατιαί εξεπλήττοντο,
συγκατάβασιν δοξάζουσαι την σήν.

Η ζωή πως θνήσκεις;
πώς και τάφω οικείς;
του θανάτου το βασίλειον λύεις δε
και του Άδου τους νεκρούς εξανιστάς.

Μεγαλύνομέν σε,
Ιησού Βασιλεύ,
και τιμώμεν την ταφήν και τα πάθη σου,
δι’ ων έσωσας ημάς εκ της φθοράς.

Μέτρα γής ο στήσας,
εν σμικρώ κατοικείς,
Ιησού Παμβασιλεύ, τάφω σήμερον,
εκ μνημάτων τους θανόντας ανιστών.

Ιησού Χριστέ μου,
Βασιλεύ του παντός,
τι ζητών τοις εν τω άδη ελήλυθας;
ή το γένος απολύσαι των βροτών.

Ο Δεσπότης πάντων
καθοράται νεκρός,
και εν μνήματι καινώ κατατίθεται,
ο κενώσας τα μνημεία των νεκρών.

Η ζωή εν τάφω
κατετέθης, Χριστέ,
και θανάτω σου τον θάνατον ώλεσας
και επήγασας τω κόσμω την ζωήν.

Μετά των κακούργων
ως κακούργος, Χριστέ,
ελογίσθης δικαιών ημάς άπαντας,
κακουργίας του αρχαίου Πτερνιστού.

Ο ωραίος κάλλει
παρά πάντας βροτούς
ως ανείδεος νεκρός καταφαίνεται,
ο την φύσιν ωραΐσας του παντός.

Άδης πως υποίσει
παρουσίαν την σήν,
και μη θάττον συντριβείη σκοτούμενος,
αστραπής φωτός σου αίγλη τυφλωθείς;

Ιησού, γλυκύ μοι
και σωτήριον φως,
τάφω πως εν σκοτεινώ κατακέκρυψαι;
ω αφάτου και αρρήτου ανοχής!

Απορεί και φύσις,
νοερά και πληθύς,
η ασώματος, Χριστέ, το μυστήριον
της αφράστου και αρρήτου σου ταφής.

Ώ θαυμάτων ξένων!
ώ πραγμάτων καινών!
ο πνοής μοι χορηγός άπνους φέρεται,
κηδευόμενος χερσί του Ιωσήφ.

Και εν τάφω έδυς,
και των κόλπων, Χριστέ,
των πατρώων ουδαμώς απεφοίτησας
τούτο ξένον και παράδοξον ομού.

Αληθής και πόλου
και της γης Βασιλεύς,
ει και τάφω σμικροτάτω συγκέκλεισαι,
επεγνώσθης πάση κτίσει, Ιησού.

Σου τεθέντος τάφω,
πλαστουργέτα Χριστέ,
τα του Άδου εσαλεύθη θεμέλια,
και μνημεία ηνεώχθη των βροτών.

Ο την γην κατέχων,
τη δρακί νεκρωθείς,
σαρκικώς υπό της γης νυν συνέχεται,
τους νεκρούς λυτρών της Άδου συνοχής.

Εκ φθοράς ανέβη
η ζωή μου ευθύς,
Σου θανέντος και τω Άδη φοιτήσαντος,
Ιησού μου, του θανάτου συντριβή.

Ως φωτός λυχνία
νυν η σάρξ του Θεού,
υπό γην ως υπό μόδιον κρύπτεται,
και διώκει τον εν Άδη σκοτασμόν.

Νοερών συντρέχει
στρατιών η πληθύς,
Ιωσήφ και Νικοδήμω συστείλαί σε,
τον αχώρητον, εν μνήματι σμικρώ.

Νεκρωθείς βουλήσει
και τεθείς υπό γήν,
ζωοβρύτα Ιησού μου, εζώωσας
νεκρωθέντα παραβάσει με πικρά.

Ηλλοιούτο πάσα,
Ιησού, εν τω σώ
εκουσίω πάθει κτίσις, ως Λόγον Σε,
εγνωκυία εαυτής συνεκτικόν.

Της ζωής την πέτραν
ως βροτόν, Ιησου,
ο παμφάγος Σε φαγών Άδης ήμεσεν,
εξ αιώνος ους κατέπιε νεκρούς.

Εν καινώ μνημείω
κατετέθης, Χριστέ,
και την φύσιν των βροτών ανεκαίνισας,
αναστάς θεοπρεπώς εκ των νεκρών.

Επί γης κατήλθες
ίνα σώσης Αδάμ
και εν γη μη ευρηκώς τούτον, Δέσποτα,
μέχρις Άδου κατελήλυθας ζητών.

Συγκλονείται φόβω
πάσα, Λόγε, η γη
και Φωσφόρος τας ακτίνας απέκρυψε,
του μεγίστου γη κρυβέντος σου φωτός.

Ως βροτός μεν θνήσεις,
εκουσίως, Σωτήρ,
ως Θεός δε τους θνητούς εξανέστησας,
εκ μνημάτων και βυθού αμαρτιών.

Δακρυρρόους θρήνους
επί σε η Αγνή
μητρικώς, ω Ιησού, επιρραίνουσα,
ανεβόα πως κηδεύσω σε, Υιέ;

Ώσπερ σίτου κόκκος,
υποδύς κόλπους γης,
τον πολύχουν απεδέδωκας άσταχυν,
αναστήσας τους βροτούς τους εξ Αδάμ.

Υπό γην εκρύβης
ώσπερ Ήλιος νυν,
και νυκτί τη του θανάτου κεκάλυψαι
αλλ’ ανάτειλον φαιδρότερον, Σωτήρ.

Ως ηλίου δίσκον
η σελήνη, Σωτήρ,
αποκρύπτει, και Σε τάφος νυν έκρυψεν,
εκλιπόντα τω θανάτω σαρκικώς.

Η ζωή θανάτου
γευσαμένη, Χριστός,
εκ θανάτου τους βροτούς ηλευθέρωσε,
και δωρείται πάση κτίσει την ζωήν.

Νεκρωθέντα πάλαι
τον Αδάμ φθονερώς
επανάγεις προς ζωήν τη νεκρώσει Σου,
νέος, Σώτερ, εν σαρκί φανείς Αδάμ.

Νοεραί σε τάξεις,
ηπλωμένον νεκρόν
καθορώσαι δι’ ημάς εξεπλήττοντο,
καλυπτόμεναι ταις πτέρυξι, Σωτήρ.

Καθελών σε, Λόγε,
απο ξύλου νεκρόν,
εν μνημείω Ιωσήφ νυν κατέθετο.
Αλλ’ ανάστα σώζων πάντας ως Θεός.

Των αγγέλων, Σώτερ,
χαρμονή πεφυκώς
νυν και λύπης τούτοις γέγονας αίτιος,
καθορώμενος σαρκί άπνους νεκρός.

Υψωθείς εν ξύλω
και τους ζώντας βροτούς
συνοψοίς υπό την γήν δε γενόμενος,
τους κειμένους υπ’ αυτήν εξανιστάς.

Ώσπερ λέων, Σώτερ,
αφυπνώσας σαρκί,
ως τις σκύμνος ο νεκρός εξανίστασαι,
αποθέμενος το γήρας της σαρκός.

Την πλευράς ενύγης
ο πλευράν ειληφώς
του Αδάμ, εξ ής την Εύαν διέπλασας,
και εξέβλυσας κρουνούς καθαρτικούς.

Εν κρυπτώ μεν πάλαι
έθυον τον Αμνόν
σύ δ’ υπαίθριος τυθείς, Ανεξίκακε,
πάσαν κτίσιν απεκάθηρας, Σωτήρ.

Τις εξείποι τρόπον,
φρικτόν! όντως καινόν;
ο δεσπόζων γαρ της κτίσεως σήμερον,
πάθος δέχεται και θνήσκει δι’ ημάς.

Ο ζωής ταμίας
πως οράται νεκρός;
εκπληττόμενοι οι άγγελοι έκραζον
πως δ’ εν μνήματι συγκλείεται Θεός;

Λογχονύκτου, Σώτερ,
εκ πλευράς σου ζωήν
τη ζωή, την εκ ζωής εξωσάση με
επιστάζεις και ζωοίς με σύν αυτή.

Απλωθείς εν ξύλω
συνηγάγου βροτούς
την πλευράν σου δε νυγείς την ζωήρρυτον,
πάσιν άφεσιν πηγάζεις, Ιησού.

Ο ευσχήμων, Σώτερ,
σχηματίζει φρικτώς,
και κηδεύει ως νεκρόν ευσχημόνως Σε,
και θαμβείταί σου το σχήμα το φρικτόν.

Υπό γην βουλήσει,
κατελθών ως θνητός,
επανάγεις απο γης προς ουράνια
τους εκείθεν πεπτωκότας, Ιησού.

Καν νεκρός ωράθης,
αλλά ζων ως Θεός,
νεκρωθέντας τους βροτούς ανεζώωσας,
τον εμόν απονεκρώσας νεκρωτήν.

Ω χαράς εκείνης!
ω πολλής ηδονής!
Ιησού, ης τους εν Άδη πεπλήρωκας,
εν πυθμέσι φως αστράψας ζοφεροίς.

Προσκυνώ το πάθος,
ανυμνώ την ταφήν
μεγαλύνω σου το κράτος, φιλάνθρωπε,
δι’ ων λέλυμαι παθών φθοροποιών.

Κατά σου ρομφαία
εστιλβούτο, Χριστέ,
και ρομφαία ισχυρού μεν αμβλύνεται,
η ρομφαία δε τροπούται της Εδέμ.

Η αμνάς τον άρνα,
καθορώσα νεκρόν,
ταις αικίσι βαλλομένη ωλόλυζε
συγκινούσα και το ποίμνιον βοάν.

Καν ενθάπτη τάφω
καν εις Άδου μολή,
αλλά, Σώτερ, και τους τάφους εκένωσας
και τον Άδην απεγύμνωσας, Χριστέ.

Εκουσίως, Σώτερ,
κατελθών υπό γήν,
νεκρωθέντας τους βρούς ανεζώωσας
και ανήγαγες εν δόξη πατρική

Της Τριάδος πάθος
υπομένει, ο Είς,
επονείδιστον, αμνός ιλαστήριος
φρίξον ήλιος, και τρόμαξον η γη.

Ως πικράς εκ κρήνης,
της Ιούδα φυλής,
οι απόγονοι εν λάκκω κατέθεντο,
τον τροφέα μανναδότην Ιησούν.

Ο Κριτής εις δίκην
προ αδίκου κριτού,
και παρίστατο και θάνατον άδικον
κατεκρίθη διά ξύλου σταυρικού.

Μιαιφόνον έθνος,
αλαζών Ισραήλ,
τι παθών τον Βαραββάν ηλευθέρωσας;
τον Σωτήρα δε παρέδωκας σταυρώ;

Ο χειρί σου πλάσας
τον Αδάμ εκ της γής,
δι’ αυτόν τη φύσει γέγονας άνθρωπος,
και εσταύρωσαι βουλήματι τω σω

Υπακούσας, Λόγε,
τω ιδίω Πατρί,
μέχρις Άδου του δεινού καταβέβηκας
και ανέστησας το γένος των βροτών.

Οίμοι, φώς του κόσμου!
οίμοι φως, το εμόν!
Ιησού μου ποθεινότατε έκραζεν,
η Παρθένος, θρηνωδούσα γοερώς.

Φθονερέ, ελάστορ,
φόνου πλήρης λαέ,
καν σινδόνας και αυτό το σουδάριον
ουκ αισχύνη, αναστάντος του Χριστού!

Δολοφόνε, δεύρο,
μιαρέ μαθητά,
και τον τρόπον της κακίας σου δείξον μοι,
δι’ όν γέγονας προδότης του Χριστού.

Ως φιλάνθρωπός τις
υποκρίνη, μωρέ
και τυφλέ, πανωλεθρότατε άσπονδε,
ο το μύρον πεπρακώς διά τιμής.

Ουρανίου μύρου
ποίαν έσχες τιμήν;
του τιμίου τι εδέξω αντάξιον
λύσσαν εύρες, καταρώτατε Σατάν.

Ει λυπή το μύρον
και φιλόπτωχος εί,
εις εξίλασμα ψυχής νυν χεόμενον,
πως χρυσώ απεμπολείς τον φωταυγή;

Ώ Θεέ και Λόγε,
ω χαρά η εμή
πως ενέγκω σου ταφήν την τριήμερον;
νυν σπαράττομαι τα σπλάγχνα μητρικώς.

Τίς μοι δώσει ύδωρ
και δακρύων πηγάς,
η Θεόνυμφος Παρθένος εκραύγαζεν,
ίνα κλαύσω τον γλυκύν μου Ιησούν;

Ώ βουνοί και νάπται
και ανθρώπων πληθύς,
οίμοι! κλαύσατε και πάντα θρηνήσατε
συν εμοί τη του Θεού ημών Μητρί.

Πότε ίδω, Σώτερ,
σε το άχρονον φως,
την χαράν και ηδονήν της καρδίας μου;
η Παρθένος ανεβόα γοερώς,

Καν ως πέτρα, Σώτερ,
η ακρότομος σύ,
κατεδέξω την τομήν, αλλ’ επήγασας,
ζων το ρείθρον, ως πηγή ων της ζωής.

Ως μιας εκ κρήνης,
τον διπλούν ποταμόν,
της πλευράς σου, προχεούσης αρδόμενοι,
την αθάνατον καρπούμεθα Ζωήν.

Θέλων ώφθης, Λόγε,
εν τω τάφω νεκρός,
αλλά ζής και τους βροτούς,ως προείρηται
τη εγέρσει σου, Σωτήρ μου, ανιστάς.

Ανυμνούμεν, Λόγε,
σε των πάντων Θεόν,
τω Πατρί και τω Αγίω σου Πνεύματι,
και δοξάζομεν την θείαν σου ταφήν.

Μακαρίζομέν σε,
Θεοτόκε Αγνή,
και τιμώμεν την ταφήν την τριήμερον
του Υιού σου και Θεού ημών πιστώς.

Η ζωή εν τάφω,
κατετέθης, Χριστέ,
και αγγέλων στρατιαί εξεπλήττοντο,
συγκατάβασιν δοξάζουσαι την σήν.

CHICC Manchester

Centre for Heritage Imaging and Collection Care

Shaolingreece

Ομάδα μελέτης ιστορικών πολεμικών τεχνών

Αντέχουμε...

για την Ορθοδοξία και την Ελλάδα μας!

ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

ΘΡΑΚΗ

Μυθολογικά, Ἀρχαιολογικά, Ἱστορικὰ & Λαογραφικὰ γιὰ τὴν Θράκη.

A Reader's Guide to Orthodox Icons

Feeble words about powerful images

The History of Byzantium

A podcast telling the story of the Roman Empire from 476 AD to 1453

Χείλων

Ιστολόγιο Κλασσικών & Φυσικών Επιστημών

Hans Talhoffer

A Historical Martial Arts blog by Jens P. Kleinau

Photografia

A slice of life.

Forgotten Films

A look at the movies forgotten by time

mediaevalmusings

1,000 years of history in blog-sized bites.

Delving into History ® _ Periklis Deligiannis

Περικλής Δεληγιάννης - Ιστορικές Αναδιφήσεις®

Chelsea Pierce

museology and the arts

Cultural Life

Life, culture, travel, books, movies, linguistics...

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών

Εκπαίδευση στη χρήση αρχαίας, μεσαιωνικής και αναγεννησιακής σπαθασκίας, καθώς και εκπαίδευση στο μοντέρνο άθλημα της ξιφασκίας.