18 Μαρτίου 1314 ένας μάγιστρος στην πυρά


Αποτέλεσμα εικόνας για Jacques de Molay

Ο Ζακ ντε Μολέ, εξελληνισμένα Ιάκωβος ντε Μολέ, (Γαλλικά: Jacques de Molay) (περ. 1240/1250[1] – 18 Μαρτίου 1314) ήταν ο 23ος και τελευταίος Μέγας Μάγιστρος των Ιπποτών του Ναού. Διετέλεσε επικεφαλής του Τάγματος των Ναϊτών από τις 20 Απριλίου του 1292 εώς τη διάλυσή του, από τον Πάπα Κλήμη Ε΄.

Αν και σχετικά λίγα είναι γνωστά για την πραγματική του ζωή και τα κατορθώματα του πριν απ’ τα τελευταία του χρόνια, θεωρείται ο πιο διάσημος Ιππότης του Ναού, μαζί με τον ιδρυτή του Τάγματος και πρώτο Μέγα Μάγιστρο Ούγο ντε Παιν.

Στόχος του ντε Μολέ ήταν να μεταρρυθμίσει το Τάγμα, και να το προσαρμόσει στην κατάσταση που επικρατούσε στους Αγίους Τόπους κατά την παρακμή των Σταυροφοριών.

Καθώς ο ενθουσιασμός της Ευρώπης για τις Σταυροφορίες έφθινε, ο Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας, βαθύτατα χρεωμένος απέναντι στους Ναΐτες, διέταξε το 1307 τη σύλληψη και το βασανισμό του ντε Μολέ και άλλων Γάλλων ιπποτών ωστέ να αποσπάσει ψευδείς ομολογίες. Όταν αργότερα ο ντε Μολέ απέσυρε την κατάθεσή του, ο Φίλιππος διέταξε το θάνατό του στην πυρά σ’ ένα νησί του Σηκουάνα, τον Μάρτιο του 1314.

Πρώιμος βίος και ένταξη στο Τάγμα

Λίγα είναι γνωστά για τα νεανικά του χρόνια αλλά μπορούμε να υποθέσουμε ότι γεννήθηκε στο Μολέ της Βουργουνδίας, όταν η περιοχή ήταν τμήμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το ακριβές έτος γέννησής του δεν είναι γνωστό, όμως από καταθέσεις που έγιναν κατά τη διάρκεια της δίκης του, τοποθετείται ανάμεσα στο 1240 και το 1250.

Όπως οι περισσότεροι ιππότες του Τάγματος, ήταν γόνος μιας οικογένειας της κατώτερης ή μέσης αριστοκρατίας. Λέγεται ότι χρίστηκε ιππότης το 1265 και έγινε δεκτός στο Τάγμα το ίδιο έτος. Γύρω στο 1270 ο Μολέ ξεκίνησε για τους Αγίους Τόπους. Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του τα επόμενα 20 χρόνια.

Επικεφαλής του Τάγματος

Μετά την πτώση της Άκκρας το 1291 ο ντε Μολέ βρέθηκε στην Κύπρο, όπου είχε μεταφερθεί η έδρα του πάλαι ποτέ βασιλείου της Ιερουσαλήμ και η ηγεσία των Ιπποτών του Ναού. Όταν το 1292 ο Τιμπό Γκοντέν, 22ος Μάγιστρος του Τάγματος, πέθανε, ο ντε Μολέ ανέλαβε την ηγεσία καθώς δεν βρέθηκαν άλλοι πιο πρόθυμοι διεκδικητές. Στόχος του νέου επικεφαλής υπήρξε η διοργάνωση μιας νέας σταυροφορίας, μεταρρυθμίσεις του Τάγματος και ενίσχυση των δυνάμεων των Ναϊτών στην Κύπρο.

Ο πάπας Κλήμης όμως, όπως και αρκετοί προκάτοχοί του, υποστήριζαν την συγχώνευση των Ναϊτών με ένα άλλο ιπποτικό τάγμα, τους Ιωαννίτες Ιππότες (Οσπιταλιέρους) καθώς και την ανάθεση της αρχηγίας τους σε έναν κοσμικό ηγεμόνα. Ο Φίλιππος της Γαλλίας που στο μεταξύ είχε αποκτήσει τεράστια επιρροή στην παπική έδρα τασσόταν θερμά υπέρ της θέσης αυτής, καθώς εάν κατάφερνε να αποκτήσει αυτός την ηγεσία του προς δημιουργία τάγματος, θα διαγραφόταν το τεράστιο χρέος του απέναντι στους Ναΐτες.

Το 1307 ο ντε Μολέ συναντήθηκε με τον Πάπα για να συζητήσουν για το παραπάνω ζήτημα, αλλά και για ένα που είχε προσφάτως προκύψει: διάφοροι ιππότες που εκδιώχθηκαν από το Τάγμα, διέδιδαν ότι το τυπικό εισαγωγής στους κόλπους των Ναϊτών περιελάμβανε άσεμνες πράξεις. Ο ντε Μολέ προκειμένου να καθαρίσει την τιμή του τάγματος ζήτησε την έναρξη παπικής έρευνας, η οποία ξεκίνησε στις 24 Αυγούστου.

Σύλληψη και καταδίκη

Στις 14 Σεπτεμβρίου ο Φίλιππος εκμεταλλεύθηκε τις φήμες και την έναρξη της έρευνας και ξεκίνησε τη δράση του εναντίον του Τάγματος, διατάζοντας τους πράκτορές του σε όλη τη Γαλλία να προβούν σε μαζικές συλλήψεις των Ναϊτών, το ξημέρωμα της 13ης Οκτωβρίου. Επιθυμούσε την κατάσχεση των υπαρχόντων τους, τα οποία θα κατέληγαν στο βασιλικό θησαυροφυλάκιο, ενώ παράλληλα θα διαγραφόταν το τεράστιο χρέος του απέναντί τους.

Ο ντε Μολέ συνελήφθη στο Παρίσι (όπου βρισκόταν καλεσμένος στην κηδεία της Κατερίνης του Κουρτενέ) μαζί με 60 ακόμη ιππότες. Μεταξύ άλλων υπερβολικών και κατασκευασμένων κατηγοριών ο Φίλιππος κατηγόρησε το τάγμα για αίρεση.

Ο ντε Μολέ στην πυρά

Αποτέλεσμα εικόνας για Jacques de Molay

Μετά από βασανιστήρια από βασιλικούς πράκτορες στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού στις 24 Οκτωβρίου, ο ντε Μολέ «ομολόγησε» ότι το τυπικό ένταξης στο Τάγμα, καλούσε τα νέα μέλη να «αρνηθούν το Χριστό και να ποδοπατήσουν το Σταυρό».

Υπό την πίεση του Φιλίππου ο Πάπας Κλήμης διέταξε τη σύλληψη όλων των Ιπποτών του Ναού σε όλο το χριστιανικό κόσμο. Ακολούθησαν 4 χρόνια δικών, καταθέσεων και αναίρεσης προηγούμενων ομολογιών, ώσπου στο παπικό συμβούλιο που συνεκλήθη στη Βιέννη το Μάρτιο του 1312, το Τάγμα διαλύθηκε με παπικό διάταγμα.

Τον Μάρτιο του 1314, δύο χρόνια αργότερα, τρεις καρδινάλιοι σταλμένοι από τον Πάπα καταδίκασαν τον ντε Μολέ και άλλους επιφανείς Ναΐτες σε ισόβια δεσμά. Η επιμονή όμως του ντε Μολέ και των συντρόφων του να διακηρύττουν την αθωότητά τους και να ανακαλούν τις «ομολογίες» τους οδήγησε τον Φίλιππο στο να διατάξει το κάψιμο τους στην πυρά, στο «Νησί των Εβραίων» (Isle des Juifs) του Σηκουάνα, στο κέντρο του Παρισιού.

Παράδοση και θρύλοι

Κατάρα

Σύμφωνα με μια διήγηση ο ντε Μολέ καταράστηκε τον Φίλιππο και τον Πάπα Κλήμη την ώρα που καιγόταν. Πράγματι ο Πάπας Κλήμης πέθανε από ασθένεια μερικούς μήνες μετά την εκτέλεση, ενώ λίγο αργότερα ο Φίλιππος σκοτώθηκε σε ατύχημα κατά τη διάρκεια του κυνηγιού. Πέθαναν και οι δύο το έτος 1314.

Κατάκτηση της Ιερουσαλήμ

Κατά το 19ο αιώνα κυκλοφόρησε στη Γαλλία ευρέως ο μύθος ότι ο ντε Μολέ κατέλαβε την Ιερουσαλήμ το 1300, πράγμα αδύνατο καθώς ο ίδιος δεν βρισκόταν καν στην περιοχή την περίοδο εκείνη.

Άλλες διαδόσεις θέλουν τον ντε Μολέ κάτοχο της Ιερής Σινδόνης

Όρκος Μανιατών στις 17 Μαρτίου 1821


Αποτέλεσμα εικόνας για μανιατες 1821

Στις 17 Μαρτίου του 1821 στην Αρεόπολη συγκεντρώθηκαν οι πρόκριτοι της Μάνης και όλοι οι ένοπλοι Μανιάτες με αρχηγό τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, που είχε εκλεγεί αρχηγός από τη Συνέλευση των Κιτριών. Εκεί μετά τη δοξολογία, μπροστά στον Ιερό Ναό των Ταξιαρχών, ύψωσαν το λάβαρο του Αγώνα, δηλαδή τη Μανιάτικη Σημαία. Η σημαία ήταν λευκή, με μπλε σταυρό στη μέση. Στη πάνω πλευρά έγραφε «ΝΙΚΗ Η’ ΘΑΝΑΤΟΣ» και στη κάτω το ένδοξο «ΤΑΝ ‘Η ΕΠΙ ΤΑΣ».

Εκεί κήρυξαν το πόλεμο στη Τούρκικη αυτοκρατορία, γι’ αυτό η σημαία τους έγραφε «ΝΙΚΗ Η’ ΘΑΝΑΤΟΣ» και όχι «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ», επειδή η Ελευθερία για τους Μανιάτες ήταν δεδομένη. Επανάσταση έκαναν οι υπόλοιποι Έλληνες που διεκδικούσαν την Ελευθερία τους.

Τον παρακάτω όρκο απάγγειλε ο ιερός κλήρος και επαναλάμβαναν οι αρματωμένοι Μανιάτες:

«Ορκίζομαι,
εις το όνομα του Παντοδύναμού μας Θεού,
εις το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού
και της Αγίας Τριάδος,
να χύσω και την υστέραν ρανίδα του αίματός μου,
υπέρ πίστεως και Πατρίδος.

Ορκίζομαι,
να μη βλέψω εις τα όπισθεν
εάν δεν αποδιώξω τον εχθρόν της Πατρίδος
και της Θρησκείας μου.

Ορκίζομαι,
«Ταν ή επί Τας» και «Νίκη ή Θάνατος»
υπέρ Πίστεως και Πατρίδος.

Και τον τήρησαν τα Σπαρτιατόγκονα, όπως αποκαλεί η μοιρολογίστρα τους Μανιάτες, τόσο το 1821, όσο και στους μετέπειτα Εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες της πατρίδας μας. Διάσπαρτα οι κάμποι και τα βουνά της χώρας μας από τάφους και μνημεία Μανιατών, που έχυσαν το αίμα τους για να διαφυλάξουν το «ΤΑΝ ‘Η ΕΠΙ ΤΑΣ».

 

Λέων ο Μαθηματικός: ο μεγαλύτερος επιστήμονας του Βυζαντίου


Αποτέλεσμα εικόνας για Λέων ο Μαθηματικός: ο μεγαλύτερος επιστήμονας του Βυζαντίου

Ο μεγάλος Βυζαντινός λόγιος και «πρύτανης» του Πανδιδακτηρίου της Κωνσταντινουπόλεως Λέων, ήταν γνωστός στην εποχή του ως Λέων ο φιλόσοφος ή μαθηματικός. Γεννήθηκε κάπου στη Θεσσαλία, γύρω στο 790 μ.Χ. Τη στοιχειώδη εκπαίδευση την έλαβε στην Άνδρο, όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Κατόπιν, σπούδασε γραμματική στην Κωνσταντινούπολη, καθώς και φιλοσοφία. Η μεγάλη του αγάπη όμως ήταν οι θετικές επιστήμες. Γι’ αυτό ξαναγύρισε στην Άνδρο και, υπό την καθοδήγηση κάποιου σοφού δασκάλου – μοναχού, άρχισε την αναζήτηση σπάνιων χειρογράφων μαθηματικών και αστρονομίας.

Ένας χρονογράφος της εποχής αναφέρει τα εξής για τη δίψα του Λέοντος για γνώση: «Ενώ τον θαύμαζαν πολλοί για τη σοφία του και τον τρόπο κατά τον οποίο έφθασε στο ύψιστο σημείο όλων των επιστημών, λέγεται ότι είπε (ο Λέων) σε κάποιο φίλο του, πως τη γραμματική και την ποιητική την έμαθε όταν έμενε στην Κωνσταντινούπολη, τη δε ρητορική και τη (φυσική) φιλοσοφία και τη γνώση των αριθμών, την απέκτησε όταν ήρθε στην Άνδρο. Διότι εκεί, αφού συνάντησε κάποιον σοφό άνθρωπο και διδάχθηκε απ’ αυτόν κάποιες θεμελιώδεις γνώσεις, επειδή η ποσότητα της γνώσης που βρήκε δεν τον ικανοποίησε, άρχισε να τριγυρίζει στα μοναστήρια και ερευνούσε τα βιβλία που υπήρχαν και προσπαθούσε να τα αποκτήσει. Ανέβαινε κατόπιν στις κορυφές των βουνών και, με μεγάλη προσοχή, αφού εμβάθυνε στη μελέτη των βιβλίων, ανυψωνόταν κατ’ αυτόν τον τρόπο στο ύψος της γνώσης. Όταν χόρτασε πλέον να μαθαίνει, επέστρεψε στη Βασιλεύουσα και άρχισε να σπέρνει τα σπέρματα των επιστημών στη σκέψη όσων επιθυμούσαν». Από το παραπάνω απόσπασμα συμπεραίνεται αβίαστα, πέρα από τη μεγάλη μόρφωση του Λέοντος και το ότι πολλές μονές, ακόμη και απομακρυσμένων από την πρωτεύουσα περιοχών, φύλασσαν σπάνια επιστημονικά συγγράμματα στις βιβλιοθήκες τους και γίνονταν πόλοι έλξης και σημεία συνάντησης διαφόρων μορφωμένων Ελλήνων, κληρικών και λαϊκών.

Μετά την επιστροφή του στην Πόλη το 835, ο λέων εργάστηκε ως ιδιωτικός δάσκαλος, «μαϊστωρ» των θετικών επιστημών. Ζούσε μία πολύ ταπεινή και φτωχική ζωή μέχρι τη γνωριμία του με τον τότε εικονομάχο αυτοκράτορα Θεόφιλο (829 – 843 μ.Χ.). Ο Λέων, αν και φημισμένος στους κύκλους των λογίων της πρωτεύουσας, έγινε διάσημος χάρη σε τυχαίο περιστατικό. Ένας μαθητής του που ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία, σε συμπλοκή με Άραβες στρατιώτες, αιχμαλωτίστηκε και οδηγήθηκε στις φυλακές της Βαγδάτης, της τότε περίφημης πρωτεύουσας του πανίσχυρου Χαλιφάτου των Αββασιδών. Εκεί κατόρθωσε να γίνει δεκτός από τον φιλομαθή χαλίφη Αλ – Μαμούν (ανιψιό του γνωστού χαλίφη Χαρούν – αλ – Ρασίντ, πρωταγωνιστή στη συλλογή παραμυθιών «Χίλιες και μία νύχτες»). Ο χαλίφης εντυπωσιάστηκε από τις μαθηματικές γνώσεις του νεαρού Έλληνα που αποστόμωσε τους Άραβες μαθηματικούς. Αφού ελευθέρωσε αμέσως το νεαρό στρατιώτη και τον έκανε καθηγητή στο πανεπιστήμιο των ανακτόρων της Βαγδάτης, ζήτησε πληροφορίες για το επιστημονικό επίπεδο των Βυζαντινών. Ο Έλληνας, αφού τον διαβεβαίωσε ότι στη Ρωμανία υπήρχαν χιλιάδες νέοι που ασχολούνταν με τις επιστήμες (ενδεικτικό του γεγονότος ότι η γνώση στο Βυζάντιο ήταν προσιτή σε έναν αρκετά μεγάλο αριθμό λαϊκών που το επιθυμούσαν άσχετα από την κοινωνική τους θέση ή την οικονομική τους κατάσταση, πράγμα αδιανόητο ακόμα στη Δύση), του μίλησε για το Λέοντα. Τότε ο Αλ – Μαμούν εντυπωσιασμένος, στέλνει με το νεαρό μαθηματικό μία επιστολή στο Λέοντα θέτοντάς του διάφορα μαθηματικά προβλήματα. Ο Λέων τα επιλύει χωρίς δυσκολία. Κατενθουσιασμένος τότε ο χαλίφης στέλνει δύο ακόμα επιστολές, μία στο Λέοντα ζητώντας του να έρθει να διδάξει στη Βαγδάτη και μία στο Θεόφιλο ζητώντας του να επιτρέψει να έρθει ο σοφός δάσκαλος στο Χαλιφάτο, τάζοντας 2.000 λίτρες χρυσού και αιώνια ειρήνη! Και καταλήγει με τα εξής : «Αν γίνει αυτό (δηλαδή η αποστολή του Λέοντα στη Βαγδάτη), όλο το γένος των Σαρακηνών θα υποκλιθεί μπροστά σου και πλούτου θα αξιωθείς τόσου, όσον δεν είδαν μάτια ανθρώπου!». Ο Θεόφιλος, όμως, αρνήθηκε.

Από τότε ξεκινά για το Λέοντα μία λαμπρή σταδιοδρομία. Ο Θεόφιλος τον χρηματοδοτεί και του παραχωρεί το ναό των Αγίων Σαράντα μαρτύρων για να διδάσκει. Οι διαλέξεις του παραδίδονταν δωρεάν. Το 840 μ.Χ., κατόπιν ταχείας, αντικανονικής ανάβασης στις βαθμίδες της ιεροσύνης, ο Λέων χειροτονείται μητροπολίτης Θεσσαλονίκης. Γρήγορα, όμως, καθαιρείται, ως εικονομάχος επίσκοπος από τη θρόνο του το 843 μετά την οριστική αναστήλωση των εικόνων και επιστρέφει στην Βασιλεύουσα. Εκεί, με την αμέριστη συμπαράσταση της αυτοκράτειρας  αγίας Θεοδώρας (η οποία ήταν που τον καθαίρεσε από τον επισκοπικό θρόνο της Θεσσαλονίκης), του γιου της αυτοκράτορα Μιχαήλ ΄Γ (του Μέθυσου) και του Καίσαρα (πρωθυπουργού) Βάρδα, ανασυγκροτεί το «Πανδιδακτήριον» της Μαγναύρας και το 855 μ.Χ. αναγορεύεται σε «Ύπατο των φιλοσόφων», δηλαδή σε ένα είδος πρύτανη. Στο νέο κρατικό «παιδευτήριον της σοφίας» συρρέουν χιλιάδες φοιτητές δωρεάν και παρακολουθούν τα μαθήματα που παραδίδει ο Λέων (μαθηματικά – άλγεβρα και γεωμετρία – αστρονομία και μουσική), η «τετρακτίς» των Βυζαντινών και εν συνεχεία το “quadrivium” των Δυτικών). Μαθητές του ήταν μεγάλα ονόματα της «Μακεδονικής Αναγέννησης» (867 – 1081), όπως ο Μέγας Φώτιος. Ο Αρέθας Πατρών, οι Κύριλλος και Μεθόδιος, ο αστρονόμος Θεοδήγιος που τον διαδέχθηκε στην «πρυτανεία» κ.α.).

Το έργο του Λέοντος ως μαθηματικού – αστρονόμου αλλά και μηχανικού ήταν πολυτιμότατο. Πρώτος παγκοσμίως εισήγαγε τα γράμματα αντί των αριθμών τόσο στη θεωρητική αριθμητική όσο και στην άλγεβρα (π.χ. στις εξισώσεις) και όχι οι Άραβες (οι οποίοι εισήγαγαν ως αριθμητικά σημεία τους ινδικούς αριθμούς που χρησιμοποιούμε μέχρι σήμερα). Διέσωσε όλα τα συγγράμματα μεγάλων Ελλήνων επιστημόνων όπως του Απολλωνίου, του Περγαίου, του Θεωνά του Αλεξανδρέως, του μεγάλου Ευκλείδη – με ερμηνευτικά σχόλια του ιδίου, χρησιμοποιημένα κατόπιν κατά κόρον στη Δύση – του Αρχιμήδη και του Πτολεμαίου και φρόντισε για τη μεταφορά πολλών εξ αυτών των έργων στην αυλή του χαλίφη. Επίσης, συνέταξε αστρονομικούς πίνακες και διόρθωσε ένα λάθος του αστρονόμου Πορφυρίου σχετικά με την κίνηση των πλανητών. Δυστυχώς από το μεγάλο συγγραφικό του έργο δεν σώζεται τίποτα, με την εξαίρεση των σχολίων του Ευκλείδη, λόγω του χρόνου και, κυρίως, του θρησκευτικού φανατισμού κάποιων εικονολατρών, που μετά τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας και την επικράτηση της λατρείας των εικόνων, «εξαφάνισαν» τα έργα του εικονομάχου επιστήμονα, μετά το θάνατό του.

Πιο γνωστός ,όμως, κατέστη για την τελειοποίηση του αρχαίου συστήματος τηλεπικοινωνίας, του οπτικού τηλέγραφου. Ως γνωστόν φρυκτωρικούς πύργους χρησιμοποιούσαν οι άνθρωποι από την αρχαιότητα για να προειδοποιούν για επικείμενες επιδρομές. Οι «αλυσίδες», όμως, των φρυκτωριών είχαν μήκος μόνο μερικών δεκάδων χιλιομέτρων. Ο Λέων δημιούργησε μία αλυσίδα μόλις επτά φρυκτωρικών πύργων – σταθμών, μήκους περίπου δύο χιλιάδων χιλιομέτρων (!) από την Κωνσταντινούπολη ως την Ταρσό της Κιλικίας, τους οποίους και έκτισε στις ψηλότερες κορυφές των οροσειρών που μεσολαβούσαν μεταξύ των δύο πόλεων, ώστε η φωτιά τους να είναι ορατή από εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Το σύστημα μετέδιδε όχι ένα αλλά δώδεκα διαφορετικά μηνύματα (όπως επιδρομή, νίκη ή ήττα, υποχώρηση του εχθρού, πυρκαγιά, σεισμό ή πλημμύρα κ.α.). αυτό ήταν δυνατό χάρη σε δύο τέλεια συγχρονισμένα μηχανικά ρολόγια (τα πρώτα μηχανικά ρολόγια στην ιστορία!) τοποθετημένα στα δύο άκρα της φρυκτωρικής αλυσίδας, που λειτουργούσαν με βάση μία διαίρεση της ημέρας σε σταθερές ώρες με αντίστοιχα συμφωνημένα 12 μηνύματα. Με το παραπάνω σύστημα, το αυτοκρατορικό επιτελείο στην Κωνσταντινούπολη μπορούσε να πληροφορηθεί για το τι συνέβαινε στο καίριας σημασίας ανατολικό μεθοριακό μέτωπο από μία έως το πολύ έντεκα ώρες! Αυτή η ταχύτητα μετάδοσης μηνυμάτων σε μεγάλες αποστάσεις ξεπεράστηκε μόλις το 19ο αιώνα με την ανακάλυψη του τηλέγραφου! Δυστυχώς, το σύστημα λειτούργησε για πολύ λίγο γιατί, όταν οι Άραβες κατέλαβαν την Ταρσό μερικές δεκαετίες αργότερα, κατέστρεψαν και το μηχανικό ρολόι της πόλης.

Τέλος, ο Λέων, βαθύς γνώστης της αλεξανδρινής τεχνολογίας, δημιούργησε διάφορα «αυτόματα» μεταλλικά αντικείμενα για τα βυζαντινά ανάκτορα, αξιοποιώντας την υδροστατική και αεροστατική πίεση. Έτσι, κατασκεύασε και τοποθέτησε στην αίθουσα του θρόνου, στον «Χρυσοτρίκλινο» (ανάκτορο του 6ου αι.), έναν επιχρυσωμένο πλάτανο που στα κλαδιά του κουνούσαν τα φτερά τους και κελαηδούσαν χρυσά πουλιά, ενώ στην κορυφή του ένας αυτόματος χρυσός άγγελος έπαιζε σάλπιγγα. Κάτω το δένδρο ολόχρυσοι αυτόματοι οινοχόοι κερνούσαν κρασί τους καλεσμένους του αυτοκράτορα! Στη μαρμάρινη βάση του θρόνου, ορειχάλκινα επιχρυσωμένα λιοντάρια, όποτε κάποιος πλησίαζε το θρόνο, σηκώνονταν όρθια, άνοιγαν το στόμα και βρυχιόνταν! Παρόμοια μηχανήματα είχε κατασκευάσει ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς για τους Πτολεμαίους, ενώ άλλα αυτόματα προϋπήρχαν στα βυζαντινά ανάκτορα και στην αυλή του Άραβα χαλίφη για τον εντυπωσιασμό των ξένων.

Το πιο εντυπωσιακό επίτευγμα του Λέοντος στον τομέα του αυτοματισμού υπήρξε κατά το «Περί βασιλείου τάξεως», έργο του Κωνσταντίνου ΄Ζ  Πορφυρογέννητου (912 – 949) το «μηχανικόν σάρωθρον», δηλαδή μια μηχανική χελώνη που καθάριζε τους δρόμους της Βασιλεύουσας, ίσως χρήσιμη και για τους σύγχρονους οδοκαθαριστές! Όλα αυτά τα εντυπωσιακά μηχανήματα, σύμφωνα με τις πηγές αχρηστεύτηκαν από τους ίδιους τους Βυζαντινούς σε εποχές οικονομικής δυσπραγίας, οπότε  είτε τα έλιωναν για να κόψουν χρυσά και χάλκινα νομίσματα, είτε επειδή δεν μπορούσαν να τα συντηρήσουν, τα πετούσαν.

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

·  Ε. Λ. Μπουρδάκου : «Αρχαία ρομπότ», β΄ έκδοση, εκδόσεις «Ελεύθερη Σκέψις», Αθήνα, 2002.
·  P. Lemerle : «Ο πρώτος βυζαντινός Ουμανισμός», εκδ. Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα, 1981.
· Β. Σπανδάτου κ.λ.π. : «Οι θετικοί επιστήμονες της Βυζαντινής Εποχής», εκδ. «Αίθρα», Αθήνα, 1996.

* Ο Δημήτριος Ντούρτας είναι Δικηγόρος Αθηνών και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στον Τομέα  Ιστορίας, Φιλοσοφίας, Κοινωνιολογίας και Εκκλησιαστικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

.

Τα Βυζαντινά φιλοσοφικά κινήματα του 11ου και 12ου αιώνα και ο Χριστιανικός Ανθρωπισμός


Αποτέλεσμα εικόνας για Byzantine philosophers 12th cent

Τον 11ο και 12ο αιώνα στο Βυζάντιο, υπήρχαν δυο γραμμές φιλοσοφίας. Οι Νεο Πλατωνικοί και οι Αριστοτελικοί. Μερικοί όπως ο Μιχαήλ Ψελλός μελετούσε και τις δυο πλευρές και κατέληξε να υποστηρίζει το Πλάτωνα. Αντίθετα οπαδοί του Αριστοτέλη όπου έγραψαν πολλά βιβλία και επιτομές ήταν ο μητροπολίτης Σμύρνης Θεόδωρος (μαθητής του Ιωάννη του Ιταλού ,που ήταν μαθητής του Ψελλού),οι μητροπολίτες Ευστράτιος Νίκαιας και Μιχαήλ Εφέσου που είχαν γράψει σχόλια με ενθάρρυνση της Άννας Κομνηνής για τα Ηθικά Νικομαχεια του Αριστοτέλη. Η πνευματική κίνηση που αναπτύχτηκε τότε ονομάζονταν Χριστιανικός Ανθρωπισμός, και είχε ως άποψη ότι η Ελληνική σκέψη αποτελούσε πρόδρομο του Χριστιανισμού, οπότε οι μαθητές έπρεπε να μελετούν τους αρχαίους. Το κίνημα αυτό εξασθένησε μετά την άλωση του 1204 από τους Λατίνους γιατί οι κατακτητές το απαγόρευαν, ενώ η Νίκαια δεν διέθετε υψηλό επίπεδο. Επανήλθε πάλι όταν οι Παλαιολόγοι παλινόρθωσαν την αυτοκρατορία.
Άρα… πιοι Άραβες έσωσαν την Ελληνική παιδεία; Εδω υπήρχε πάντα, οι Φράγκοι ευθύνονται για τις απαγορεύσεις και όταν φωτίστηκαν το 16ο αιώνα το απέδωσαν στους Άραβες…

Η ιστορία της πειρατείας


Οι εκτελέσεις ως τιμωρία από τους των Βίκινγκς


16113909_1053666451404895_5019800493147110078_n

Για όλους εσάς που σας αρέσει η κουλτούρα των Βίκινγκς, εδώ είναι μια φωτογραφία που δείχνει με πιο τρόπο οι βάρβαροι αυτοί εκτελούσαν  κάποιον άλλον άνθρωπο, συνήθως εχθρό τους.
Άνοιγαν το σώμα του ανθρώπου και αφού έβγαζαν τις σάρκες και τις άπλωναν έβγαζαν και τους πνεύμονες έξω και τους άπλωναν σαν φτερά αρπακτικού.

Ήταν ένας τρομερά βασανιστικός και αργός θάνατος μέχρι το θύμα να ξεψυχήσει. Ευτυχώς που τους φώτισαν άνθρωποι σαν τον Όλαφ Χάραλντσσον (Olav Haraldsson, Olav den Hellige, Hellig Olav, 995-1030) και εκχριστιανίστηκαν αφήνοντας πίσω το βδέλυγμα της ειδωλολατρίας.

Σημ. στη Φώτο χρησιμοποιήθηκαν εντόσθια ζώων)

Ντοκουμέντο: Ο βομβαρδισμός του Πειραιά – Σπάνιο κινηματογραφικό υλικό


11 Ιανουαρίου 1944. Αγγλικά αεροσκάφη βομβαρδίζουν γερμανικούς στόχους στον Πειραιά από τις 12 το μεσημέρι και για 3 ώρες. Από το ανηλεές σφυροκόπημα η πόλη θα υποστεί τεράστιες καταστροφές και τα θύματα θα φτάσουν τις 5.500.

CHICC Manchester

Centre for Heritage Imaging and Collection Care

Shaolingreece

Ομάδα μελέτης ιστορικών πολεμικών τεχνών

Αντέχουμε...

για την Ορθοδοξία και την Ελλάδα μας!

ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

ΘΡΑΚΗ

Μυθολογικά, Ἀρχαιολογικά, Ἱστορικὰ & Λαογραφικὰ γιὰ τὴν Θράκη.

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Ἱστορικές μνῆμες Ἑλλήνων

A Reader's Guide to Orthodox Icons

Feeble words about powerful images

The History of Byzantium

A podcast telling the story of the Roman Empire from 476 AD to 1453

Χείλων

Ιστολόγιο Κλασσικών & Φυσικών Επιστημών

Hans Talhoffer

A Historical Martial Arts blog by Jens P. Kleinau

Photografia

A slice of life.

Forgotten Films

A look at the movies forgotten by time

mediaevalmusings

1,000 years of history in blog-sized bites.

Delving into History _ Periklis Deligiannis

Περικλής Δεληγιάννης - Ιστορικές Αναδιφήσεις®

Chelsea Pierce

museology and the arts

Cultural Life

Life, culture, travel, books, movies, linguistics...

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών

Εκπαίδευση στη χρήση αρχαίας, μεσαιωνικής και αναγεννησιακής σπαθασκίας, καθώς και εκπαίδευση στο μοντέρνο άθλημα της ξιφασκίας.