Οργή Ιερώνυμου για τη Συριζαία που πέταξε την εικόνα της Παναγίας στα σκουπίδια


Αποτέλεσμα εικόνας για Ιερωνυμος

 

Μετά την εισαγγελική έρευνα για την υπόθεση που αποκάλυψε το ΘΕΜΑ, ο Αρχιεπίσκοπος με επιστολή στον Γαβρόγλου κάνει λόγο για «δυσάρεστο συμβάν σε βάρος των δικαιωμάτων εργαζομένων, πού είναι μέλη της Εκκλησίας μας»

Επιστολή προς τον υπουργό Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου έστειλε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, αναφορικά με τα όσα αποκάλυψε το ΘΕΜΑ για τη διευθύνουσα σύμβουλο του ΕΟΠΠΕΠ Ελένη Γιαννακοπούλου, η οποία -σύμφωνα με καταγγελίες εργαζομένων- παραμονές Δεκαπενταύγουστου πέταξε εικόνες της Παναγίας στο καλάθι των αχρήστων, ενώ προσπάθησε να αφαιρέσει σταυρό από τον λαιμό υπαλλήλου της.

Η επιστολή του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου:

Πρός
Τόν Ἀξιότιμο
κ. Κωνσταντῖνο Γαβρόγλου
Ὑπουργό Παιδείας, Ἔρευνας
καί Θρησκευμάτων
Εἰς Ἀμαρούσιον

Ἀξιότιμε κ. Ὑπουργέ,
Ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος (Δ.Ι.Σ.) τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος κατά τήν σημερινή Της Συνεδρία ἔλαβε γνώση τῶν ἀναφορῶν δύο ὑπαλλήλων τοῦ Ε.Ο.Π.Π.Ε.Π., οἱ ὁποῖες, κατόπιν τῆς ἀρνητικῆς ἀντιδράσεως τῆς Διευθύνουσας Συμβούλου, ζήτησαν ἀπό τό Διοικητικό Συμβούλιο τοῦ Ὀργανισμοῦ καί τό ἐποπτεῦον Ὑπουργεῖο σας νά τούς ἀπαντήσει, ἐάν ἀπαγορεύεται νά φέρουν τά θρησκευτικά σύμβολα τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἤ νά ἔχουν ἱερές εἰκόνες ἐπάνω στό γραφεῖο ἐργασίας τους. Η Δ.Ι.Σ. ἀπεφάσισε τήν ἀποστολή τῆς παρούσας, προκειμένου νά δηλώσει τήν λύπη καί διαμαρτυρία Της γιά τό δυσάρεστο συμβάν σέ βάρος τῶν δικαιωμάτων ἐργαζομένων, πού εἶναι μέλη τῆς Ἐκκλησίας μας.

Προκαλοῦνται εὔλογες ἀπορίες : ἀπό τήν ἀπαγόρευση νά ὑποχρεωθεῖ κανείς νά ἀποκαλύψει, παρά τή θέλησή του, τά θρησκευτικά του φρονήματα, θά φθάσουμε στήν ἀντίστροφη ἀπαγόρευση τοῦ δικαιώματος νά καθιστᾷ ὁ καθένας ἐμφανές τό θρησκευτικό του συναίσθημα στό δημόσιο χῶρο ;

Ἡ διαμαρτυρία καί ἡ λύπη μας, ὡστόσο, δέν σημαίνει ὅτι θά παρασυρθοῦμε σέ ἐπίδειξη ἐμπάθειας. Ἡ ἠθική διαφορά τοῦ μηνύματος τῆς Ἐκκλησίας ἔγκειται στό ὅτι εὔχεται καί προσεύχεται «ὑπέρ τῶν μισούντων καί ἀγαπώντων ἡμᾶς». Θεωροῦμε, γιά τόν λόγο αὐτόν, ἀξιέπαινη καί χριστιανική τήν στάση τῶν θιγόμενων ἐργαζομένων, οἱ ὁποῖες δέν ζήτησαν τήν ἄσκηση διώξεως κατά τῆς προϊσταμένης τους, εἰ μή μόνον νά ἀναγνωρισθεῖ ρητῶς ἀπό τόν ἐργοδότη τους ἡ ἐλευθερία ἐκδηλώσεως τῆς θρησκευτικῆς πίστεώς τους στόν χῶρο ἐργασίας τους.

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὡς κοινότητα κλήρου καί λαοῦ, συμπαρίσταται στό δίκαιο καί δημοκρατικό αἴτημα τῶν ἐργαζομένων καί ἀναμένει τήν ἀπάντηση τῆς ἐργοδοτικῆς πλευρᾶς καί τοῦ ὑμετέρου Ὑπουργείου. Θά ἀποτελοῦσε ὠφέλιμη ὑπηρεσία στόν τόπο, ἐάν τό Ὑπουργεῖο σας μέ τήν παροῦσα εὐκαιρία ἀπεδείκνυε ὅτι εἶναι ἄξια προστασίας ἡ θρησκευτική ἐλευθερία γιά ὅλους, τόσο γιά τήν πλειοψηφία τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν, ὅσο καί γιά τίς μειοψηφίες τῶν ἑτεροδόξων, ἐτεροθρήσκων ἤ τῶν μή θρησκευόντων.

Θά ἐνθυμεῖσθε πώς τόν Μάιο τοῦ 2009 στό ἄκουσμα τῆς εἰδήσεως ὅτι κατά τή διάρκεια σωματικοῦ ἐλέγχου ἀπό ἀστυνομικό σέ μουσουλμάνο καταστράφηκαν σελίδες τοῦ Κορανίου, πού εἶχε μαζί του ὁ ἐλεγχόμενος, εἶχαν προκληθεῖ βίαια ἐπεισόδια στό κέντρο τῆς Ἀθήνας, πρίν κἄν ἐξακριβωθοῦν οἱ συνθῆκες τοῦ περιστατικοῦ. Οἱ κρατικοί κανόνες λοιπόν, πού προστατεύουν τήν κοινωνική εἰρήνη ἀπό τίς προσβολές τοῦ ἑνός τῆς θρησκευτικῆς πίστεως τοῦ ἄλλου, ἔχουν παρόντα καί ἰσχύοντα λόγο ὑπάρξεως. Καί ἡ δική μας ἀνεκτική στάση ὡς ὀρθοδόξων χριστιανῶν δέν ἀπαλλάσσει τήν Πολιτεία ἀπό τό λειτούργημά της νά παρεμβαίνει καί νά προστατεύει.

Κλείνοντας θά μᾶς ἐπιτρέψετε μία διαπίστωση γιά τόν φανατισμό. Στήν Ἑλλάδα οἱ ἀπόπειρες ἀπό πολιτικές τάσεις, ἀκτιβιστικές ἑνώσεις ἤ δημόσια πρόσωπα γιά τήν προβολή καί ἀναγνωρισιμότητα τῆς ἀθεΐας συνήθως ἐξαντλοῦνται σέ μονοσήμαντη ἀντιπαράθεση μέ τήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἡ ἔλλειψη νηφαλιότητας, ἡ ἐπιθετικότητα, οἱ διακωμωδήσεις καί οἱ προσβολές, πού ἐκδηλώνουν κατά τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν δίδουν τήν ἐντύπωση ὅτι πρόκειται μᾶλλον γιά ἀπογοητευμένους χριστιανούς, παρά γιά συνειδητοποιημένους ἄθεους, πού σέβονται τήν θρησκευτική πίστη τοῦ ἄλλου.

Προκαλεῖ βεβαίως ἔκπληξη πῶς εἶναι δυνατόν τόση ἐμμονή γιά τήν ἐξαφάνιση εἰδικά τῆς ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἀπό τή δημόσια ζωή νά προέρχεται ἀπό ἀνθρώπους, πού ὑποτίθεται ὅτι ἐμφοροῦνται ἀπό θρησκευτική ἀδιαφορία. Εἶναι καί αὐτή μία κατηγορία θρησκευτικοῦ φανατισμοῦ μᾶλλον ἀπειλητικότερη γιά τήν κοινωνική συνοχή ἀπό τήν ἀτομική θρησκοληψία.

Τό φαινόμενο τοῦ ἐπιθετικοῦ ἀντιχριστιανισμοῦ, πού διεκδικεῖ καί ἐπαίνους προοδευτικότητας, ἀξίζει προσοχῆς ἀπό τό Ὑπουργεῖο σας, ἐπειδή ἀμφισβητεῖ τόν ἴσο σεβασμό τῶν δικαιωμάτων, μέ τό διχαστικό ἐπιχείρημα ὅτι ἡ πλειοψηφία εἶναι ἀπειλή γιά τίς μειοψηφίες καί, ἑπομένως, δέν ἀξίζει προστασίας.

Μέ τήν πεποίθηση ὅτι τυγχάνει τῆς κατανοήσεώς σας ἡ σημασία τῶν ὡς ἄνω ἐκτεθέντων, καί μέ τήν ἐλπίδα ὅτι στόν σχεδιασμό καί στίς ἀποφάσεις σας θά συνεξετάσετε τίς σχετικές θέσεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, σᾶς ἀπευθύνουμε τήν εὐχή ὁ Θεός νά σᾶς εὐλογεῖ καί νά σᾶς ἐνισχύει στά εὐθυνοφόρα καθήκοντά σας.

Ὁ Ἀθηνῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ

Advertisements

ΕΝΑ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ


Του Γεώργιου Τσούπα, αρχαιολόγος / ιστορικός

Καρβάλη

Ξέρω τι σκέφτεστε…

Πως είναι αβίωτος τούτος ο ερημότοπος. Πως τον κατοικούνε μοναχά αγρίμια και εφιάλτες. Εδώ που τα λέμε, δεν έχετε κι άδικο πολύ – με δυσκολία μεγάλη να φυτρώσει κάποιο δέντρο, πολλώ δε μάλλον άνθρωπος.
Μα να το θυμάστε πως ακόμη και το μέρος το πιο τραχύ κι αγέλαστο, υπάρχει μια λέξη πού έρχεται και το ευφραίνει. Που κάνει την άκληρη έρημο να μοιάζει με μάνα πολύστοργη.
Που κάμνει τα άνυδρα φαράγγια να μοιάζουν με αγκαλιές μυροδροσάτες.
Που κάνει τ’ αχρείαστο να μοιάζει αναγκαίο και το απελέκητο, με καλλιτεχνίας έργο σπάνιο.
Πατρίδα, είναι η λέξη.

Πατρίδα.

Κι όπως όλες τις σημαντικές λέξεις στη ζωή, έτσι κι αυτή, σαν την δακρύσεις μόνο θε να την καταλάβεις. Όπως εγώ την δάκρυσα. Όπως όλοι όσοι έφυγαν από εδώ και την θυμόντουσαν.


Μέρος πρώτο: Η Μονή

Αν έπρεπε οι τόποι να έχουν μία αρχή, ετούτο το σκαρφάλωμα είναι η αρχή ετούτου.
Να έχει το νου του πρέπει κανείς για να ανέλθει τα λαξευμένα σκαλοπάτια, γιατί είναι έτοιμα να υποχωρήσουν σε κάθε βήμα.
Κι ο άτιμος ο άνεμος που έρχεται απ’ ολούθε, σκοπό του έχει βάλει θαρρείς να σε γκρεμίσει.
Επάνω στο βράχο στέκει το κουφάρι της Μονής της Αναλήψεως.
Μία εκκλησιά κατάμονη.
Στερημένη τα πορτοπαράθυρά της, τις εικόνες της, τους πολυελαίους, τη λαλιά και την αντίληψή της. Σαν τη ρωτάς να σου απαντήσει, μήτε που ξέρει πια να ορμηνέψει την καταγωγή της – ποια είναι και ποιες συγγένειες είχε.
Αλλά θα σου τα πω εγώ που τα θυμάμαι μέσα από τις αφηγήσεις των παλαιότερων.
Τους είχα υποσχεθεί ότι μια ημέρα θα πάω σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο και όταν δίνω την υπόσχεση μου την κρατάω – Άλλη μια αλησμόνητη πατρίδα.
Προορισμένη από τον Ιωάννη Παντελεημονίδη ήταν να γίνει ιερατική σχολή.
Χτισμένη επάνω στον βράχο, καταμεσίς στις ερημιές, για να μπορεί να ακούει πιο εύκολα το Θεό και τα κελεύσματά του.
Κι ήρθαν μετά άνθρωποι ξένοι κι ήρθαν μετά καιροί πολλοί.
Και την απάλλαξαν εντελώς από τη μνήμη της. Όλα της τα έσβησαν.
Και χάσκει τώρα περιμένοντας βουβή μια οριστική δύση να την λυτρώσει. Ένα τέλος λυτρωτικό στο βάσανό της.
Δίπλα στην εκκλησιά στέκουν γυμνοί οι κοιτώνες, ορφανεμένοι κι αυτοί από την πάσα χρήση. Ουδέποτε έγινε ιερατική σχολή, εδώ επάνω.
Ανασκουμπώνομαι κι ακολουθώ το διάδρομο.
Μόνο τα βήματά μου ακούονται, οι κραυγές των πουλιών κι ο άνεμος να με σφυροκοπάει, σα να θέλει να με διώξει. Σα να μ’εμποδίζει να δω αυτό για το οποίο ήρθα.
Παγωμένα κι άδεια δωμάτια κοιτούν χωρίς να βλέπουν τον άγριο τοπίο.
Μα δεν υπάρχει τίποτε ν’αναζητήσεις εδώ. Μόνο θλίψεις. Μόνο πέτρες.
Κι όμως, σαν φθάσεις στην κορφή του υψώματος ξαπλώνεται μπροστά σου μια λίμνη και πίσω της, ο κόσμος όλος.


Μέρος δεύτερο: Η Καρβάλη

« Γκέλβερι το έλεγαν οι Τούρκοι το μέρος μας. Καρβάλη ονομαζόταν για τους δικούς μας τους προγόνους. Στο καϊμακαμλίκι του Ακσεράι ανήκαμε. Στο μουτεσαριφλίκι της Νίγδης, στο βιλαέτι τ’ Ικονίου. Εδώ στη γη της Καππαδοκίας, στην Κεντρική Μικρασία.
Τρεις χιλιάδες Έλληνες κατοικούσαμε το Γκέλβερι. Τουρκόφωνοι ήμασταν οι πιο πολλοί.
Μα Έλληνες!! Το έβλεπες στα έθιμα και στις συνήθειές μας. Το έβλεπες στον τρόπο που γράφαμε τις τούρκικες λέξεις, χρησιμοποιώντας αλφάβητο ελληνικό. Το έβλεπες στην πίστη μας. Στους γάμους, στα βαφτίσια μας, στους αγιασμούς, στις λειτουργίες μας.
Και Τούρκους είχαμε καμπόσους. Για αιώνες ζούσαμε μονοιασμένοι κι είχε ο καθείς τη δική του τη βολή. Απλοί άνθρωποι ήμασταν, μα φαίνεται πως τέτοια μονοιάσματα, άνθρωποι σαν εμάς τα χειριζόμαστε πιο γνωστικά κι από τους μορφωμένους. Με τον καιρό, σβήνει κι ο φόβος και το μίσος. Με τον καιρό απλώνει λίγο το χέρι ο ένας, λίγο ο άλλος και πιανόμαστε.
Εμπόριο κάμαμε και με μικρές βιοτεχνίες ασχολιόμασταν. Πλούσιο μέρος δεν υπήρξαμε ποτέ. Η γη μας δεν στάθηκε ουδέποτε γενναιόδωρη με τα του λόγου μας.
Εξού πριν από καιρούς, το 18ο αιώνα, πολλοί συγχωριανοί μας Καρβαλιώτες μετανάστευσαν στην Πόλη για να βρούνε την τύχη τους.
Κάποιοι εξ αυτών γυρίσανε φτασμένοι και με τις τσέπες τους γιομάτες.
Και χτίσανε όμορφα σπίτια, δίπατα. Με αυλές και με μπαλκόνια.
Με όμορφες προσόψεις και με θεόρατες πόρτες.
Με επιγραφές που σμίλευαν οι κτήτορές τους».


«Κύριε φύλαξον τούς εν’αύτη, 1892 Μαϊ 4». Σοφή ευχή, καλή ευχή.
(φωτογραφία με την ευχή σκαλισμένη επάνω από την πρόσοψη της οικίας)
Δεν έπιασε ωστόσο.
Έτος; Χίλια οκτακόσια τόσο. Μήνας; Ιούλιος. Μόνο οι ημερομηνίες έχουνε ξεμείνει στην κεφαλή της πόρτας για να θυμίζουνε τα τότες και για να ξεκαθαρίζουν ποιανού είναι.
Χορταριασμένα είναι πια τα περισσότερα από τα σπίτια τους.
Κλειδαμπαρωμένες οι αυλόπορτές τους.
Δωμάτια που κάποτε έσφυζαν από ζωή, είναι τώρα ρημαγμένα κι έχουν επιστραφεί πίσω στη φύση. Που τα κυριεύει, σβήνοντας τα σημάδια της απονιάς.


Να ψάχνει κανείς ίσιο δρόμο στην Καρβάλη, μάταιο μοιάζει.
Μόνο ανηφοροκατηφόρες θα βρει στο διάβα του και στριφογυρίσματα.
Όλα με έναν τρόπο κρέμονται, σαν εργόχειρο κεντημένο επάνω στα βράχια.
Ένα εργόχειρο καμωμένο με πόνο αιώνων.
«Πρώτα ήρθαν οι Άραβες. Ύστερα οι Σελτζούκοι και οι Οθωμανοί.
Ακρίτες ήμασταν, οι πρώτοι χαμένοι πάντα. Μυστήριο θάμα η επιβίωσή μας, μήτε μπορώ και να στο εξηγήσω. Ίσως που ήμασταν πολλοί σε τούτη την κωμόπολη. Ίσως που μείναμε μαζί. Μία κοινότητα συμπαγής κι αποφασισμένη.
Όταν επέστρεψαν εδώ οι Καρβαλιώτες από την Πόλη, αρχίνισαν να αγοράζουνε τη γη. Αλλάξανε οι όροι και πέρασαν σύντομα οι Τούρκοι στη δούλεψή μας.
Τέτοια ήταν η δύναμη και η ισχύς μας εδώ που και τους νόμους τους Οθωμανικούς, τους αψηφάγαμε.
Κι εκκλησίες χτίσαμε και ελληνικά σχολεία. Συλλόγους και συντεχνίες. Ένας Ελληνισμός άλλος από αυτόν που έχεις μάθει και συνηθίσει. Ασιατικός. Μία άλλη ποιότητα. Μία άλλη εκδοχή.
Κι ύστερα;
Ναι, ήρθαν τα ύστερα. Το είχαμε μάθει πως έγινε μέγα κακό στη Σμύρνη.
Πέρασαν όμως μήνες για να έρθει σε μας το χουνέρι.
Μήνες που δεν ελπίζαμε, που υποθέταμε και που συλλογιόμασταν. Μέχρι το 1924 που ήρθαν και μας ανακοίνωσαν πως θα γίνει ανταλλαγή. Ναι, ανταλλαγή…
Έφτασαν τότες στο χωριό μας οι Τούρκοι πρόσφυγες, ταξιδεμένοι από χιλιόμετρα πολλά μακριά. Από την Καστοριά και την Κοζάνη, είπανε. Οι δύστυχοι είχαν κακοπεράσει στη διαδρομή και έφτασαν αποστεωμένοι. Πολλοί πέθαναν δεν τους σήκωνε ο τόπος. Κάποιους φτωχούς, τους πήραμε σπίτια μας και τους ταΐζαμε, γιατί οι ντόπιοι Τούρκοι καθόλου δεν τους νοιάστηκαν.
Κι αργότερα αποφασίστηκε: κάποιες συνοικίες δικές μας έπρεπε να αδειάσουν ολότελα για να εγκατασταθούν εκεί οι πρόσφυγες.»


Μέρος τρίτο: Τρωγλοδύτες

Περίεργο θα σου φανεί μα το σκέλος του οικισμού με τους ασφαλτοστρωμένους σήμερα δρόμους ή τα παλιά λιθόστρωτα καλντερίμια, με τα δίπατα αρχοντόσπιτα με τις μεγάλες πόρτες και τις αυλές είναι το νεώτερο και λιγότερο ενδεικτικό του τρόπου που ζούσανε για αιώνες σε αυτόν τον τόπο.
Είναι ο οικισμός που χτίστηκε τον 18ο αιώνα και μετά.
Μα για να βρει κανείς την Καρβάλη και να την γνωρίσει, θα πρέπει να προσπεράσει τα τελευταία σπίτια της που βρίσκονται γαντζωμένα στις άκρες των γκρεμνών της και να κατηφορίσει μέσα στο φαράγγι που χάσκει μπροστά τους.
Να κάνει μία κατάβαση πρέπει, στα πανάρχαια σπλάχνα της.
Και να ανακαλύψει τον τρωγλοδυτικό συνοικισμό της. Με τα αμέτρητα λαξευμένα σπίτια, τα παρεκκλήσια, τους ναούς και τις στοές που σχηματίζουν σκοτεινούς λαβύρινθους βαθιά μέσα στα βράχια.
Εδώ ζούσανε από παλιά κι ακόμα παλαιότερα, από τα χρόνια τα Βυζαντινά. Ασφαλισμένοι από καιρούς κι οχτρούς και εποχές. Στις τρύπες αυτές που σκάψανε με τον δικό τους κόπο, είχανε δέσει τις ζωές τους.
Κι αν αναρωτήθηκες πριν πώς επιβιώσανε τους τόσους επιβουλάτορες, ιδού η απάντηση που γύρευες: Ασφαλισμένοι μέσα στα έγκατα της γης τους, που στα δύσκολα, σαν κήτος, τους δεχόταν στην κοιλιά της.
Τα σπίτια αυτά, τα λαξεμένα, έχουν χτιστές μονάχα τις προσόψεις τους.
Στις ταράτσες, έβαζαν χώμα και σιάχνανε κήπους κι επάνω από τους κήπους, άλλα σπίτια. Φωλιές ανθρώπων μέσα στις πέτρες.
Στο τέλος της κατεβασιάς βρίσκεται η καρδιά και η ψυχή τους.
Η αναφορά και το αγκυροβόλι τους.
Ο ναός του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου!!!


Μέρος τέταρτο: Η ανταλλαγή

Ήταν σπουδαία και ξακουστή αυτή η εκκλησία. Καύχημα όλων και πατρίδα τους.
Βλέπεις, εδώ ήταν θησαυρισμένο από το 390 μ.Χ. το σκήνωμα τ’ Αγίου Γρηγορίου.
Που γεννήθηκε στο Νανζιανζό και τον ξέρουμε ως έναν από τους Τρεις Ιεράρχες, μαζί με τον Βασίλειο τον Μέγα και τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο.
Το καμπαναριό, το κάνανε δώρο οι κάτοικοι της Οδησσού και το περίτεχνό της τέμπλο, δώρο ο Τσάρος Νικόλαος ο Α’.
Εδώ ήρθανε κι εκείνη τη μέρα, την αποφράδα.
Όταν έφτασε επιτροπή από την Ελλάδα για να κανονίσουν την ανταλλαγή.
Τους σύστησαν να μη φοβούνται, τους ορμήνεψαν να πουλήσουνε ότι μπορούνε από την κινητή τους περιουσία και τα υπόλοιπα, μαζί τους.
Μα γίνεται να αμπαλάρεις με ένα πρόσταγμα μια ολόκληρη ζωή; Και πώς να αφήσεις τη γη αυτή που σκάβεις τόσους αιώνες, τη μόνη γη που ξέρεις;
Ναι, εδώ ήρθανε εκείνη τη μέρα, την αποφράδα.
Στην εκκλησία του Γρηγορίου Θεολόγου. Για την τελευταία λειτουργία. Πήρανε το λείψανο του Αγίου, τις εικόνες, τους πολυελαίους, τα δισκοπότηρα και τα καντήλια. Ξηλώσανε από τον τρούλο το σιδερένιο σταυρό που ζύγιζε πολλές οκάδες.
Και τα βάλανε όλα σε καμιά πενηνταριά κάσες, που ζύγιζαν η καθεμιά από 50 έως 120 οκάδες. Εκποιήσανε από τα δικά τους τα περιουσιακά όσα προλάβανε, φορτώσανε σε καμήλες ότι μπορούσανε κι αντίο.
Μα πώς να το πεις αυτό το αντίο το στερνό;
Πώς να το εννοήσεις;
Στο κατευόδιο έκλαιγαν οι Τούρκοι του Γκέλβερι μαζί τους και τους παρακαλούσαν να μη φύγουνε. Κάποιοι λιγοψυχήσανε, τους συνετίσανε οι άλλοι.
«Ρωμιοί ήμαστε, πρέπει να πάμε στους Ρωμιούς. Τουλάχιστον θα ήμαστε ανάμεσα σε χριστιανούς εκεί, πόσο να κακοπάθουμε;»
Πήρανε το δρόμο για τ΄Ακσεράι.
Μα βγήκαν μπροστά στους αραμπάδες τους Τούρκοι από τα διπλανά χωριά.
Το Περίστρεμμα και το Κιζίλκαγια.
Να ξεπληρώσουν ήθελαν τα χρέη, δίνοντας τους σιτάρι.
Μην το έχουνε βάρος στη συνείδησή τους.
Μα τί να το έκαναν το σιτάρι, φευγάτοι καθώς ήσαν;
Σαν είδαν πως η επιμονή τους, δεν έφερνε αποτέλεσμα, άρχισαν να βάζουν στα στόματα των παιδιών μπουκιές από πίτες με τυρί και μέλι.
Και όλο παρακαλούσαν:
«Φάε γιαβρίμ και πες χαλάλ!» Ορμηνέψανε τα παιδιά να δεχθούν το πεσκέσι και να τους πουν «Χαλάλ ολσούν!» Όταν τ´άκουσαν το χαλάλ οι Τούρκοι, τους αγκάλιαζαν και τους φιλούσαν από τη χαρά τους!
Σας μεταφέρω αποσπάσματα από τις διηγήσεις παλαιότερων:
«Στο Ακσεράι μείναμε μία νύχτα και κατόπιν κινήσαμε για το Έρεγλι και μετά για τη Μερσίνα, από όπου εμπαρκάραμε με πλοία πούχαν έρθει να μας πάρουν.
Εμείς μπήκαμε σε ένα πλοίο τούρκικο ναυλωμένο, άλλοι σε καράβι ρωμέικο πούχε έρθει απ΄την Ελλάδα. Τέσσερις μέρες ταξιδεύαμε στη θάλασσα – κάποιοι από εμάς, πρώτη φορά την βλέπαμε. Άχου, απέραντη μάς φάνηκε και άγρια, γιαβρίμ. Από νερό, μόνο τη λίμνη ξεύραμε που βρίσκεται μπροστά απ’ την Καρβάλη.
Καταμεσίς του πέλαου και ανοικτά της Σκύρου, καπνός πολύς αρχίνησε να βγαίνει από το αμπάρι. Φωνές πολλές και κλάματα, τρομάξαμε πως πνιγόμασταν.
Κάποιος κατάφερε και βούλωσε την τρύπα και ευτυχώς, γλιτώσαμε. Τότες είπαμε πως να, το έκαμε το θάμα του ο Άγιος πούχαμε μαζί στην κάσα!
Φθάσαμε στο Καραμπουρνού της Σαλονίκης, όπου μείναμε δυο βδομάδες σε καραντίνα. Από εκεί μας επήγαν στην Καβάλα με προορισμό ένα μέρος πούχε επιλεγεί για την εγκατάστασή μας. Τρεις μέρες περιμέναμε στην παραλία ώσπου να έρθουν και οι άλλοι δικοί μας από τον Πειραιά, αυτοί πούχαν ταξιδέψει με το ελληνικό καράβι.
Ήταν όλοι τους σε χάλια απερίγραπτα. Αγνώριστοι, συμφοριασμένοι, ισχνοί, ψειριασμένοι, κουρεμένοι, άντρες και γυναίκες. Αγκαλιαστήκαμε και κλάψαμε την ορφάνια μας.
Τους είπαμε εμείς τα δικά μας, μας είπαν εκείνοι τα δικά τους. Το πλοίο που τους πήρε από την Μικρασία, το έλεγαν ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ. Καπετάνιος και ναύτες ήσαν Έλληνες βασιλικοί. Τους έβριζαν και τους έλεγαν τουρκόσπορους.
Κατάβρεχαν κάθε τόσο το πάτωμα του παποριού και τα στρώματα που ήσαν ξαπλωμένοι για να αρρωστήσουνε και να πεθάνουν.
Πράγματι πέθαναν καμπόσοι, τους τύλιγαν στα στρώματά τους, τους έδεναν με σίδερα και τους πετούσανε στη θάλασσα.
Εντέλει φθάσαμε όσοι απομείναμε ζωντανοί στο χώρο που μας υπέδειξαν.
Δέκα χιλιόμετρα ανατολικά από την Καβάλα, σε μια τοποθεσία που ήταν άλλοτε τσιφλίκι ενός κάποιου Σισμάνογλου. Πούχε σιάξει το σανατόριο.
Μα ήταν το μέρος δύσβατο, κατσαρό, βαλτώδες. Γιομάτο θάμνους ακανθωτούς. Που έσκιζαν τα ρούχα μας σαν κάμαμε να πάμε από το ένα τσαντίρι στο άλλο. Κι ύστερα ήρθε το κρύο και η βροχή. Κι ένας αέρας παγωμένος. Όλα επάνω μας, σ’εμάς τους εκτεθειμένους τρωγλοδύτες. Που ήμασταν πια ξένοι παντού. Καμπόσοι δεν άντεξαν και πέθαναν.
Το Μάη μήνα κατεβήκαμε κοντά στη θάλασσα. Και είπαμε πως είτε θα πεθάνουμε, είτε θα ζήσουμε, ενδιάμεσο δεν έχει.
Και χτίσαμε μια δεύτερη πατρίδα να κατοικήσουμε. Όχι εύκολο δεν ήταν.
Μα όταν ο άνθρωπος δεν έχει επιλογές, απλώς να προσπαθήσει του απομένει.
Μας πήρε μήνες και χρόνια. Μας πήρε ζωές ολόκληρες. Αλλά εντέλει τον πρασινίσαμε τον τόπο. Μεγαλώσανε τα δέντρα και καρποφόρησαν οι κόποι. Και το βαφτίσαμε το μέρος, Νέα Καρβάλη».


Επιμύθιο: Η πατρίδα

Στέκομαι σιωπηλός στο κέντρο του Ναού του Άγιου Γρηγορίου του Θεολόγου, εδώ στην Καρβάλη, που είναι πλέον τζαμί. Κι έχει στρωθεί το δάπεδό του με χαλιά για την προσευχή των μουσουλμάνων.
Παρατηρώ τον άμβωνα που παραμένει σχεδόν άθικτος.
Να τον κουβαλήσουν οι Καρβαλιώτες δεν μπόρεσαν. Διεσώθη όμως. Και να τον δεις μπορείς ακόμα, σαν έρθεις μέχρις εδώ.
Ύστερα το βλέμμα μου υψώνεται στον ασβεστωμένο τρούλο.
Γύρω του στριφογυρίζει η ιστορία αυτού του τόπου.
Οι άνθρωποι που λάξευαν μία πατρίδα μέσα στους βράχους.
Που γράφανε τα τούρκικα με ελληνικά γράμματα.
Που Ακρίτες ήσαν πάντοτε κι Ακρίτες παραμείναν.
Μια σκάλα υπόγεια οδηγεί έξω από τον ναό, σε μία κατασκότεινη αίθουσα που το αγίασμα ακόμα αναβλύζει.
Συνεχίζει αυτός ο τόπος να δακρύζει.
Περπατώ στην αυλή του ναού, ανάμεσα στις τόσες ταφόπλακες με τους σταυρούς και αναγνωρίζω ονόματα. Τα διαβάζω μεγαλόφωνα για να ακουστούν ξανά, έστω και μια φορά, σε αυτή την ησυχία.
Λες και καλώντας τα ονόματά τους, ανατρέπω για μια στιγμή τη λήθη τους.
Ανακαλώ τη θύμησή τους.
Κοιτάζω για μία φορά ακόμη την Καρβάλη. Που στέκει σαν σκηνικό υπερβατικό, σαν μια πατρίδα άδεια.
Και την ευχαριστώ.
Που μου έδειξε και μου έμαθε από την αρχή, πως ακόμα κι ερημότοποι αβίωτοι όπως ετούτο, ακόμα και μέρη που τα κατοικούνε αγρίμια κι εφιάλτες, ακόμα κι εποχές που μετριούνται από τον ένα επιβουλάτορα στον επόμενο, μπορούν να ανθίσουν.
Και να γενούν πατρίδες.
Και όταν αυτό το καταλάβεις, τότες όλα πιο όμορφα, σου φαίνονται. Πιο ήσυχα, πιο ήρεμα κι απλά. Μαλακώνει το μέσα σου και βρίσκει ο πόνος, παρηγοριά.

 

Ξεκινά η Ναυτική Εβδομάδα 2017 – Αφιερωμένη στον Ελληνισμό της κάτω Ιταλίας


Ο φορέας Πολιτισμού της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος «Μαγνήτων Κιβωτός» πραγματοποιεί και το φετινό Καλοκαίρι την Ναυτική Εβδομάδα 2017, στο Βόλο, με πολλές κι ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις, που θα πραγματοποιούνται καθημερινά, από τη Δευτέρα 19 έως την Κυριακή 25/6/2017.

Η επίσημη έναρξη της Ναυτικής Εβδομάδας θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 19/6, στις 8μ.μ. στον προαύλειο χώρο του Ιερού Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Βόλου, στην παραλία της πόλης, με Αγιασμό από τον από τον Σεβ. Ποιμενάρχη μας κ. Ιγνάτιο.
Θα ακολουθήσει εισαγωγική ομιλία από τον Γέροντα Νείλο Βατοπαιδινό (Prof. Giorgio Barone Adesi), Καθηγητή Ρωμαϊκού και Βυζαντινού Δικαίου Πανεπιστημίου Magna – Graecia, Catanzaro Calabria ΙΤΑΛΙΑ.

Στη συνέχεια, το πρόγραμμα θα εξελιχθεί ως εξής:
Συναυλία της Φιλαρμονικής του Δήμου Βόλου.
Εγκαίνια Έκθεσης φωτογραφίας με θέμα: «Όταν η φύση ζωγραφίζει στο βυθό της Μαγνησίας μας», του Ιατρού Θεόδωρου Περάκη.
Συναυλία των «Asteria» από τη Στερνατία της ελληνόφωνης Απουλίας ΙΤΑΛΙΑΣ, με επικεφαλής τον GIORGIO FILIERI.
Απονομή τιμητικής πλακέτας σε εκπροσώπους Φορέων του Ελληνισμού της Κάτω Ιταλίας (Μεγάλη Ελλάδα).

Διαβάστε εδώ:  Ευχαριστήριο της Ι.Μ. Δημητριάδος στη Μονή Βατοπαιδίου

Τις επόμενες ημέρες θα υπάρξουν ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις, στον ίδιο χώρο και την ίδια ώρα, όπως ομιλία του Ηγουμένου της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου Αρχιμ. Εφραίμ, συναυλία του Μουσικού Σχολείου Βόλου, περίπλους του Παγασητικού κ.άλ.

Ευτυχισμένη Ημέρα της Μητέρας 2017: Χρόνια πολλά στης μητέρες!


Αποτέλεσμα εικόνας για γιορτή τησ μητέρασ 2017

Πάντα δίπλα στην οικογένειά της, στις χαρές, τις λύπες και τις δυσκολίες. Δεν υπάρχει κάτι πιο ιερό από την μητέρα και η δεύτερη Κυριακή του Μάη είναι αφορμή να γιορτάσουμε όλοι στην Ελλάδα, την ημέρα της. Φέτος η γιορτή της μητέρας θα γιορταστεί στις 14 Μαΐου.

Πρώτες αναφορές

Οι πρώτες αναφορές για Γιορτή της Μητέρας και της μητρότητας έρχονται από την αρχαία Ελλάδα.

Η «Μητέρα των Θεών» Ήρα

Η μητέρα Γη (Γαία) σύζυγος του Ουρανού είναι η προσωποποίηση της φύσης, που γεννά όλο τον κόσμο και λατρεύεται σαν η υπέρτατη θεότητα. Η λατρεία περνά στη συνέχεια στην κόρη της, Ρέα, σύζυγο και αδερφή του Κρόνου. Η Ρέα λατρεύεται σαν η «Μητέρα των Θεών», καθώς φαίνεται να είναι η πρώτη, που γέννησε με τοκετό και ανάθρεψε τα παιδιά της με μητρικό γάλα. Οι αρχαίοι Έλληνες απέδιδαν τιμές στη Ρέα κάθε άνοιξη, καθώς ήταν και θεά της γης και της γονιμότητας.

Ομαδικές συγκεντρώσεις μητέρων

Η Αμερικανίδα Ann Maria Reeves Jarvis διοργάνωσε για πρώτη φορά το 1865 ένα κίνημα με το όνομα Mothers Friendships Day και συναντήσεις με το όνομα Mothers Day Meetings, κατά τις οποίες οι μητέρες αντάλλασσαν απόψεις και εμπειρίες. Το 1870 η Julia Ward Howe διοργάνωσε μια εκδήλωση φιλειρηνικής συγκέντρωσης μητέρων με το σλόγκαν peace and motherhood με σκοπό, τα παιδιά να μην στέλνονται στον πόλεμο.

Η ημέρα της μητέρας στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα η γιορτή της μητέρας συνδέθηκε με την εορτή της Υπαπαντής (2 Φεβρουαρίου). Τότε η ορθόδοξη εκκλησία γιορτάζει την Παναγία με τον Ιωσήφ που πηγαίνουν τον 40ήμερο Ιησού στο Ναό για ευλογία. Να «σαραντίσει», με σύγχρονη ορολογία. Μια κίνηση που ακόμα σήμερα κάνουν οι χριστιανές μητέρες (Σαραντισμός). Ο παράλληλος εορτασμός της μητέρας ξεκίνησε το 1929 με προφανή τον συμβολισμό. Όμως κατά την δεκαετία του 1960, ο εορτασμός ατόνησε και ενισχύθηκε η δυτικόφερτη συνήθεια εορτασμού της 2ης Κυριακής του Μαΐου.

Χρόνια Πολλά σε όλες τις μητέρες!

Κλειτοριδεκτομές στην Αθήνα: Tο βάρβαρο «έθιμο» ήρθε και στη χώρα μας


Κλειτοριδεκτομές στην Αθήνα: Tο βάρβαρο «έθιμο» ήρθε και στη χώρα μας

Ηλικιωμένες «θεραπεύτριες», μαζί με άτυπους ιμάμηδες στον ρόλο του χασάπη, το κάνουν και στην Ελλάδα σε ανήλικα κορίτσια προσφύγων

Μέχρι πρότινος η ελληνική κοινωνία είχε έμμεση και ελάχιστη επαφή με τη βάρβαρη πρακτική της κλειτοριδεκτομής, τον ακρωτηριασμό δηλαδή των γυναικείων γεννητικών οργάνων: μόνο μέσω κάποιων ντοκιμαντέρ που έχουν παιχτεί στην τηλεόραση και του μπεστ σέλερ που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο «Λουλούδι της ερήμου». 

Tο τελευταίο είναι η αυτοβιογραφία της Γουόρις Ντίρι, του μοντέλου που γεννήθηκε στη Σομαλία και στα πέντε της χρόνια υπέστη τη διαδικασία αυτή, καταφέρνοντας λίγα χρόνια αργότερα να διαφύγει και να αποκαλύψει την ιστορία της.

Προ καιρού, όμως, την Ελληνική Δικαιοσύνη απασχόλησε μία σχετική υπόθεση: μια Κενυάτισσα κατέθεσε αίτηση χορήγησης διεθνούς προστασίας για τον εαυτό της και τα τρία ανήλικα παιδιά της. Στην αίτηση υποστήριξε ότι ανήκει στη φυλή Kikuyu και ως εκ τούτου τα παιδιά της κινδυνεύουν από την πρακτική της κλειτοριδεκτομής στην οποία υποβάλλονται όλες οι γυναίκες ανεξαιρέτως. Η Ελλάδα ως ευρωπαϊκή χώρα που καταδικάζει τέτοιες πρακτικές τελικά χορήγησε άσυλο στη γυναίκα και στα παιδιά της για να τους προστατέψει από την απάνθρωπη αυτή πρακτική. Ποιος να φανταζόταν όμως ότι δύο χρόνια αργότερα το «λουλούδι της ερήμου» θα φύτρωνε και στην Ελλάδα και η βάρβαρη αυτή πρακτική θα εφαρμοζόταν και εδώ.

Σύμφωνα με καταγγελίες εργαζόμενου εδώ και χρόνια σε πασίγνωστη ΜΚΟ που ασχολείται με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, το «έθιμο» αυτό εξαπλώνεται και στη χώρα μας. Αρκετά μέλη μειονοτήτων που θεωρούν καθήκον τους να ακρωτηριάσουν τα ανήλικα κορίτσια τους, επικαλούμενα λόγους ηθικής και θρησκευτικής υπακοής, επιστρατεύουν εξειδικευμένους «κόφτες» να κάνουν τη βρώμικη δουλειά σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας – με το αζημίωτο φυσικά. Στην Ελλάδα υπάρχουν χιλιάδες γυναίκες που έχουν υποστεί το βασανιστήριο αυτό. Καθώς οι γονείς τους δεν είναι σε θέση να επιστρέψουν στις χώρες από τις οποίες κατάγονται μόνο για τη διαδικασία αυτή, έχει οργανωθεί στους κόλπους των μουσουλμανικών κοινοτήτων, ιδιαίτερα στην Αθήνα και τα hot spots, μία μικρή βιομηχανία από «θεραπεύτριες» που φροντίζουν να «καθαρίζουν» σωματικά και ηθικά τα κορίτσια και τις νεαρές γυναίκες από οτιδήποτε συνδέεται με την υποτιθέμενη ντροπή που προκύπτει από τη σεξουαλικότητά τους. Εκτός από τις ηλικιωμένες γυναίκες που εκτελούν χρέη χασάπη, κάποιες φορές στη διαδικασία εμπλέκονται και άτυποι ιμάμηδες κάνοντας εκτομή, ραφή ή και μερική ή ολική αφαίρεση των εξωτερικών γυναικείων γεννητικών οργάνων.

Σύμφωνα με την ίδια πηγή, το μαρτύριο αυτό έχουν υποστεί «κορίτσια κάτω των 15 ετών που ήρθαν με τους γονείς τους στην Ελλάδα για ένα καλύτερο μέλλον». Πολλά από αυτά είναι κυριολεκτικά μωρά, με κάποιες περιπτώσεις να αφορούν μέχρι και βρέφη λίγων μηνών. Κι αυτά όμως δεν εξαιρούνται και ακρωτηριάζονται με ξυράφι ή ψαλίδι από αυτόκλητες μαίες, χωρίς κάποιο αναισθητικό και υπό άθλιες και εξαιρετικά επικίνδυνες συνθήκες. Ως αποτέλεσμα, οι εγγυήσεις υγιεινής προφύλαξης είναι μηδαμινές.

«Μου έκανε τρομερή εντύπωση ότι δεν πρόκειται μόνο για γυναίκες από χώρες της Αφρικής, στις οποίες είναι ευρέως διαδεδομένη η πρακτική αυτή», μας λέει η εργαζόμενη στη ΜΚΟ, που για ευνόητους λόγους επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία της. «Συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ να το αποκαλέσω έθιμο. Παραείναι βάρβαρο για να το χαρακτηρίσω έτσι. Γίνεται σε κορίτσια που κατάγονται από το Πακιστάν, την Ινδονησία και άλλες χώρες. Μία έφηβη κοπέλα μού εξομολογήθηκε πριν από κάποιους μήνες ότι της το ανακοίνωσε η μητέρα της λίγο καιρό αφότου ήρθε στην Ελλάδα. Της είπε ότι ήταν υποχρέωσή της, καθώς είχε πια μεγαλώσει. Αρχικά της το είχε παρουσιάσει σαν κάτι πολύ καλό, σαν μια γιορτή. Μάλιστα την έντυσε ιδιαίτερα καλά για την περίσταση. Πήγαν σε ένα σπίτι στο κέντρο της Αθήνας, ένα μικρό παλιό διαμέρισμα. Εμοιαζε ακατοίκητο, χωρίς έπιπλα, είχε μόνο κάτι στρώματα και έναν καναπέ.

Μου περιέγραψε τον πόνο. Νόμιζε ότι θα πεθάνει. Την κράταγαν δύο γυναίκες και μία της είχε κλείσει το στόμα για να μην ακουστούν οι φωνές της. Μετά τον ακρωτηριασμό της έδεσαν πολύ σφιχτά τα πόδια γύρω-γύρω, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να προχωρήσει κανονικά για αρκετές ημέρες. Μόνο μετά από αρκετά εικοσιτετράωρα μπόρεσε να πάει στην τουαλέτα. Της είπαν ότι είναι τυχερή καθώς δεν υπήρχε περίπτωση, αν κάτι δεν πήγαινε καλά, να ζητήσουν τη βοήθεια γιατρού».

Εκτός αυτών των περιστατικών υπάρχουν και άλλες καταγγελίες για γυναίκες από τη Σομαλία που εμφανίζονται σε οικογένειες μουσουλμάνων που ζουν στην Ελλάδα και αυτοπροτείνονται να κάνουν την κλειτοριδεκτομή στα κορίτσια τους. Αν και υπάρχει η πεποίθηση ότι ο ακρωτηριασμός των γεννητικών οργάνων υπαγορεύεται από το Ισλάμ, αυτό δεν ισχύει. Δεν είναι λίγοι οι μετανάστες που πιστεύουν ότι αυτή την πρακτική την έχει απαιτήσει ο ίδιος ο προφήτης Μωάμεθ, καθώς διάφοροι ιμάμηδες επιμένουν να την αποδίδουν σε μια ρήση του.
Η αλήθεια είναι ότι η ρίζα του βάρβαρου αυτού εθίμου χάνεται στα βάθη των αιώνων. Σύμφωνα με την επικρατέστερη θεωρία, η κλειτοριδεκτομή ήταν έθιμο αρχαίων φυλών και ανάγεται στον 6ο αιώνα π.Χ. Σε δεκάδες μουσουλμανικές χώρες, μάλιστα, ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων είναι ίσως η σημαντικότερη παραδοσιακή πρακτική. Την ακολουθούν θρύλοι, σύμφωνα με τους οποίους όποιο κορίτσι δεν την εφαρμόσει η κλειτορίδα του θα αρχίσει να μεγαλώνει ανεξέλεγκτα και δεν θα μπορεί να κάνει παιδιά.

Αν οι γονείς αντισταθούν ή το ίδιο αντιδράσει σθεναρά, οι άνδρες της οικογένειας ή του ευρύτερου περιβάλλοντός της μπορεί να πετάξουν στην ίδια και την οικογένειά της οξύ ως τιμωρία. Υποτίθεται ότι αυξάνει την απόλαυση για τον άνδρα και τη μειώνει για τη γυναίκα και έτσι αποφεύγεται η σεξουαλική ελευθεριότητα από μέρους της. Επομένως, θα μπορέσει να αφοσιωθεί στην ανατροφή των παιδιών και τις δουλειές του σπιτιού! Επιπλέον, ο ακρωτηριασμός αποτελεί μέρος μιας ιεροτελεστίας που σηματοδοτεί τη μετάβαση των κοριτσιών στην ενηλικίωση. Πριν από το ξυράφι ένα κορίτσι θεωρείται άγουρο. Μετά είναι έτοιμη να παντρευτεί, μόνο όμως όποιον επιλέξει η οικογένειά της.

Τους τελευταίους αιώνες ωστόσο η πρακτική τείνει να ταυτιστεί με το ακραίο Ισλάμ. Κάθε χρόνο 3 εκατομμύρια μικρά κορίτσια από μουσουλμανικές οικογένειες υφίστανται το βάρβαρο έθιμο του σουνέτι, όπως αποκαλείται η κλειτοριδεκτομή. Μόνο το περασμένο καλοκαίρι ο επικεφαλής του Ισλαμικού Κράτους Αμπού Μπακρ Αλ Μπαγκντάντι έδωσε εντολή ώστε να υποστούν κλειτοριδεκτομή όλα τα κορίτσια και οι γυναίκες από 11 έως και 46 ετών στην ευρύτερη περιοχή της Μοσούλης. Σύμφωνα με την συντονίστρια ανθρωπιστικής δράσης του ΟΗΕ Ζακλίν Μπάντκοκ, η εντολή αφορούσε περί τα 4 εκατομμύρια γυναίκες.

Η Γουόρις Ντίρι, μοντέλο από τη Σομαλία, υπέστη τον απάνθρωπο ακρωτηριασμό σε ηλικία 5 ετών. Κατάφερε να διαφύγει λίγα χρόνια αργότερα από την πατρίδα της, έγινε διάσημο μοντέλο και κατέγραψε την ιστορία της στο βιβλίο με τίτλο «Λουλούδι της ερήμου» 

Εγκλημα για την Ευρώπη

Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι σε όλη την Ευρώπη η κλειτοριδεκτομή θεωρείται έγκλημα, το οποίο μάλιστα διώκεται ποινικά. Παρ’ όλα αυτά, σύμφωνα με τις αρμόδιες υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, φαίνεται ότι έχει εξαπλωθεί από τις μουσουλμανικές κοινότητες σε αρκετές δυτικές χώρες, όπως η Βρετανία, η Γαλλία, η Ιταλία και άλλες. Παρ’ όλα αυτά, ο ακριβής αριθμός των γυναικών που έχουν υποστεί αυτό τον ακρωτηριασμό στην Ευρώπη παραμένει άγνωστος. Μελέτη για λογαριασμό του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εκτιμά ότι πλησιάζει τις 500.000, ενώ επιπλέον 180.000 γυναίκες και κορίτσια κινδυνεύουν να υποβληθούν σε αυτή την πρακτική κάθε χρόνο. «Απ’ ό,τι έχω αντιληφθεί από την επαφή μου με τις κοινότητες των μεταναστών εδώ στην Ελλάδα, η πρακτική αυτή λειτουργεί και ως τρόπος διατήρησης του δεσμού με τη χώρα καταγωγής τους και διατήρησης της πολιτιστικής τους κληρονομιάς. Παρότι οι μανάδες έχουν υποφέρει από αυτή την τόσο επώδυνη διαδικασία, επιμένουν ότι πρέπει να την υποστούν και οι κόρες τους».

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι στη συντριπτική πλειονότητά τους τα κορίτσια δεν καταγγέλλουν τον ακρωτηριασμό τους από φόβο για τις ίδιες και τις οικογένειές τους. Δεδομένου ότι δεν επισκέπτονται γυναικολόγο, δεν είναι σε θέση κανένας να εξακριβώσει πόσο εκτεταμένο είναι το απεχθές αυτό έθιμο και στην Ελλάδα. Στη σουηδική πόλη Norrkoping πραγματοποιήθηκε ένα πιλοτικό πρόγραμμα στα σχολεία και μέσω αυτού βρέθηκαν μόνο εκεί 60 περιπτώσεις σοβαρού ακρωτηριασμού οργάνων. Η σουηδική κυβέρνηση αναγκάστηκε να ενημερώσει τις οικογένειες ότι θα ασκούνται διώξεις εναντίων τους αν τα παιδιά τους βρεθούν ακρωτηριασμένα.

Αντιθέτως, εδώ ακόμα αντιμετωπίζεται σαν κοινό μυστικό, το οποίο κανείς δεν θέλει να αποκαλύψει. «Η πρακτική παρομοιάζεται συχνά με την ανδρική περιτομή. Στην πραγματικότητα, όμως, το ακριβές αντίστοιχο για τους άνδρες είναι ο ευνουχισμός. Δεν είναι σπάνιο μικρά κορίτσια να πεθαίνουν επί τόπου τη στιγμή της κλειτοριδεκτομής από την ακατάσχετη αιμορραγία ή τον αφόρητο πόνο και το σοκ», αναφέρει η δημοσιογράφος του «Guardian» Αμπιγκεϊλ Χάγουερθ. Η Χάγουερθ ήταν από τις πρώτες που ανέδειξαν το πρόβλημα, τονίζοντας ότι έχει κάνει την εμφάνισή του και στην Ευρώπη.

300 πόρνες πήγαν στα Χανιά για να καλύψουν τις ανάγκες 6000 Αμερικανών στρατιωτών. Αυτή λοιπόν είναι η ανάπτυξη του ΣΥΡΙΖΑ.


300 ιερόδουλες από όλη την Ελλάδα ήρθαν στα Χανιά για τους 6000 Αμερικανούς ναύτες

Την Δευτέρα κατέφθασε στη Σούδα το Αεροπλανοφόρο πλοίο GEORGE H.W. Bush, με 6000 προσωπικό για μερικές ημέρες αναψυχής στα Χανιά.

Για τι ανάγκες των Αμερικανών ναυτών, έχουν ήδη κινητοποιηθεί περίπου 300 ιερόδουλες –σύμφωνα με τοπικά ΜΜΕ- οι οποίες κατέφθασαν στην πόλη προκειμένου να ικανοποιήσουν τις ορέξεις των ναυτικών.

Οι γυναίκες πήραν τις θέσεις τους στα μπαρ και στους οίκους ανοχής της πόλης για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στους ναύτες που κατέφθασαν στην Κρήτη.

Οι τοπικές Αρχές μάλιστα είναι σε εγρήγορση, αφού πέρυσι υπήρξαν αρκετά περιστατικά μεταξύ Αμερικανών ναυτών και πολιτών.

Φυσικά δεν λείπουν και οι αντιδράσεις, αφού το απόγευμα πραγματοποιήθηκε πορεία διαμαρτυρίας στην πλατεία Αγοράς, στην οποία συμμετείχαν μέλη του ΚΚΕ και της Επιτροπής Ειρήνης Χανίων, χαρακτηρίζοντας το GEORGE H.W. Bush ως «αεροπλανοφόρο του θανάτου».

Σύμφωνα με το flashnews.gr οι της αμερικάνικης βάσης βρίσκονται σε επικοινωνία με καταστηματάρχες των Χανίων και τους έχουν δώσει εντολή με το που παρατηρούν ένταση λόγω της μέθης των Αμερικάνων ναυτών, αντί να καλούν την ελληνική αστυνομία να καλούν σε συγκεκριμένα τηλέφωνα την αστυνομία της βάσης για να τους μαζεύουν δίχως να προκαλείται επιπλέον θόρυβος. Μάλιστα, τους ενημέρωσαν ότι θα αποζημιώνουν για την όποια πρόκληση ζημιών.

Όπως διαβάζουμε στην Εφημερίδα Χανιώτικα Νέα:

H άφιξη του αεροπλανοφόρου στη Σούδα, αναδεικνύει και μια άλλα οικονομική διάσταση αυτών των επισκέψεων, η οποία αποτελεί “ταμπού” για τις τοπικές κοινωνίες. Ακούμε, γνωρίζουμε μα κάνουμε πως δεν βλέπουμε. Όπως μαθαίνουμε λοιπόν, από την Ηπειρωτική Ελλάδα αλλά και την υπόλοιπη Κρήτη κατέφθασε αυτές τις ημέρες μεγάλος αριθμός εκδιδόμενων γυναικών για τα μπαρ, τους οίκους ανοχής της πόλης. Οι αριθμοί μιλούν για ένα αριθμό από 200 έως και 300 γυναίκες!».

Αξίζει επίσης να σημειωθεί, ότι παρά τις υποσχέσεις των αρχών των βάσεων, ακόμα βρίσκονται σε εκκρεμότητα οι αποζημιώσεις των ιδιοκτήτων ταξί για τις καταστροφές που προκάλεσε 26χρονος Αμερικάνος ναύτης τον Ιούνιο. Τότε, σε κατάσταση μέθης, αφού επιτέθηκε στον οδηγό ταξί, έκλεψε το ταξί του, τράκαρε άλλα δύο αμάξια και κατέληξε σε χαντάκι στην Αγιά προκαλώντας τεράστιες ζημιές στο αμάξι.

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΩΣ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ


Μετά από πολλές πιέσεις διαφόρων ομάδων αλλά και με αφορμή την κυβέρνηση Σύριζα και τις απόψεις τους περί παιδοθεσίας σε ομόφυλα ζευγάρια , οι εκδόσεις Ίκαρος έκδοσαν ένα βιβλίο με τίτλο: (Το πιο μεγάλο βιβλίο για τις Οικογένειες)

Ένα βιβλίο, το οποίο συν τοις άλλοις περιλαμβάνει και τις αποκαλούμενες από την Νέα τάξη “οικογένειες Ουράνιο τόξο”, για τις οποίες έχουμε αναφερθεί στην Αθέατη γνώση.
Το βιβλίο είναι μεταφρασμένο στα ελληνικά από τον συγγραφέα παιδικών βιβλίων Αντώνη Παπαθεοδούλου, ο οποίος από το 1999 γράφει και μεταφράζει ιστορίες, τραγούδια και σενάρια για παιδιά, δέχτηκε να κάνει την μετάφραση σε αυτό το εξάμβλωμα που θέλουν να μας παρουσιάσουν ως παιδικό βιβλίο.
Οι υπεύθυνοι της έκδοσης αυτού του βιβλίου, έκριναν σωστό, να πρωτοπορήσουν και να προωθήσουν την ανωμαλία παραφράζοντας την λέξη < <οικογένεια>> και παρουσιάζοντας μας ως λογικό με την φύση (φυσιολογικό) ένα ζευγάρι λεσβιών η ομοφυλόφιλων με παιδιά, με απώτερο σκοπό να μολύνουν τις εύπλαστες ψυχές των μικρών παιδιών.
Το εικονογραφημένο βιβλίο, στην προσπάθεια του να μας παρουσιάσει τις διάφορες μορφές οικογένειας, αναφέρει ότι: κάποια παιδιά έχουν δύο μαμάδες και δύο μπαμπάδες.
Το πιο μεγάλο βιβλίο για τις Οικογένειες, (σύμφωνα με την περιγραφή του βιβλίου) εξερευνά τις διάφορες μορφές της οικογένειας σήμερα, και γίνεται υπέροχη αφορμή για συζήτηση γύρω από ευαίσθητα θέματα, ανάμεσα σε μικρούς και μεγάλους.
Ένα βιβλίο που τα παιδιά θα αγαπήσουν και θα θέλουν να διαβάζουν ξανά και ξανά.
Το βιβλίο κέρδισε το School Library Association Information Book Award στην κατηγορία κάτω των 7.
Δυστυχώς, το πιο δυσάρεστο είναι ότι παρατηρώ διάφορες ομάδες και ιστοσελίδες στο διαδίκτυο να επευφημούν και να προτείνουν ως ιδανικό το συγκεκριμένο βιβλίο.

Heritage Imaging Manchester

Heritage Imaging at The John Rylands Library

Shaolingreece

Ομάδα μελέτης ιστορικών πολεμικών τεχνών

Αντέχουμε...

για την Ορθοδοξία και την Ελλάδα μας!

ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

ΘΡΑΚΗ

Μυθολογικά, Ἀρχαιολογικά, Ἱστορικὰ & Λαογραφικὰ γιὰ τὴν Θράκη.

A Reader's Guide to Orthodox Icons

Feeble words about powerful images

The History of Byzantium

A podcast telling the story of the Roman Empire from 476 AD to 1453

Χείλων

Ιστολόγιο Κλασσικών & Φυσικών Επιστημών

Hans Talhoffer

A Historical Martial Arts blog by Jens P. Kleinau

Photografia

A slice of life.

Forgotten Films

A look at the movies forgotten by time

mediaevalmusings

1,000 years of history in blog-sized bites.

Delving into History ® _ Periklis Deligiannis

Περικλής Δεληγιάννης - Ιστορικές Αναδιφήσεις®

Chelsea Pierce

museology and the arts

Cultural Life

Life, culture, travel, books, movies, linguistics...

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών

Εκπαίδευση στη χρήση αρχαίας, μεσαιωνικής και αναγεννησιακής σπαθασκίας, καθώς και εκπαίδευση στο μοντέρνο άθλημα της ξιφασκίας.