Παλαιολόγεια 2017: Πρώτο Τουρνουά οπλομαχίας μνήμης προς τιμή των υπερασπιστών της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς


Τη Κυριακή 11/6/2017 ο Εκπαιδευτικός Οργανισμός ‘Θεμιστοκλής’ και η Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ‘Λέοντες’ διεξήγαγαν στο Πειραιά το πρώτο Τουρνουά οπλομαχίας μνήμης προς τιμή των υπερασπιστών της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, με το όνομα Παλαιολόγεια.

Το Τουρνουά έγινε στις αθλητικές εγκαταστάσεις του Εκπαιδευτικού Οργανισμού ‘Θεμιστοκλής’ στον Πειραιά όπου παρευρέθηκε και ο Πρόεδρος της Πολεμικής Αγωγής του ‘Παμμάχου’ κ. Κωνσταντίνος Δερβένης.

Στους αγώνες Βυζαντινής Σπάθης τη πρώτη θέση κατέκτησε ο κ. Μιχαήλ Καλαφατάς, τη δεύτερη θέση ο κ. Άγγελος Πηλείδης ενώ τη τρίτη θέση κατέκτησαν ο κ. Γεώργιος Καρανήσας και ο Ανάργυρος Παλτζόγλου.

Στις Χορογραφίες του Μακριού Σπαθιού τη πρώτη θέση κέρδισε ο κ. Παναγιώτης Παπανικολάου, τη δεύτερη θέση κέρδισε ο κ. Νικόλαος Κουμπανιουδάκης και στη Τρίτη θέση κατέληξαν ο κ. Χριστόφορος Γκιρτάκης και ο κ. Δημήτριος Σταθαράς.

Στους αγώνες Μακριού Σπαθιού τη πρώτη θέση κατέκτησε ο κ. Άγγελος Πηλείδης, τη δεύτερη θέση κέρδισε ο κ. Παναγιώτης Παπανικολάου και τη Τρίτη θέση κατέληξαν ο κ. Ιωάννης Δανδουλάκης  και ο Μιχαήλ Καλαφατάς.

Συγχαρητήρια σε όλους τους ξιφομάχους πού έλαβαν μέρος στο Τουρνουά.

Ευχαριστούμε θερμά τον καθηγητή Φυσικής Αγωγής και Συντονιστή του Τομέα Αθλητισμού του Εκπαιδευτικού Οργανισμού ‘Θεμιστοκλής’ κ. Ιωάννη Τσουμπρή για την βοήθεια του για να πραγματοποιηθεί το Τουρνουά ‘Παλαιολόγεια 2017’.

Τέλος, ευχαριστούμε το θερμό κοινό που παρακολούθησε τους αγώνες.

Πειραιάς:Τουρνουά Οπλομαχίας ‘Παλαιολόγεια 2017’


Πρώτο Τουρνουά οπλομαχίας μνήμης προς τιμή των υπερασπιστών της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς

Κυριακή 11 Ιουνίου 2017

Ώρα 9:00 πμ

Στον Εκπαιδευτικό Οργανισμό ‘Θεμιστοκλής’, Κουμουνδούρου 175 Υπαπαντή- Πειραιάς

Πρόγραμμα

Οι ξιφομάχοι θα πρέπει να έχουν προσέλθει στο χώρο διεξαγωγής του τουρνουά οπλομαχίας μισή ώρα πριν την έναρξη.

  • 9:15 Δηλώσεις ξιφομάχων
  • 9:30 Έναρξη αγώνων ‘Χορογραφιών’ στο Μακρύ Σπαθί
  • 11:00 Επίδειξη μονομαχίας με rapier (Βενετική σχολή ξιφασκίας)
  • 11:15 Έναρξη αγώνων Μακριού Σπαθιού
  • 12:00 Έναρξη αγώνων Βυζαντινής Σπάθης
  • 14:00 Τελικοί
  • Απονομές

Πληροφορίες στο mail g_e_georgas@yahoo.gr

Τα διπλώματα και τα μετάλλια για το Τουρνουά ‘Παλαιολόγεια 2017’ για τη Βυζαντινή σπάθη,δια χειρός της Γενικής Γραμματέας κα. Τζίνας Στάη
Τα διπλώματα και τα μετάλλια για το Τουρνουά ‘Παλαιολόγεια 2017’ στο Μακρύ Σπαθί και στις Χορογραφίες Μακριού Σπαθιού,δια χειρός της Γενικής Γραμματέας κα. Τζίνας Στάη

Τι είναι οι Ιστορικές Ευρωπαϊκές Πολεμικές Τέχνες (ΗΕΜΑ);


1b - AKADEMY LEONTES - INTERNET

 

14152163_1093216594059138_1775849830_o (2)

Του Γεώργιου Ε. Γεωργά

Οι Ιστορικές Ευρωπαϊκές Πολεμικές Τέχνες (που αλλιώς είναι γνωστές και ως Η.Ε.Μ.Α) είναι οι πολεμικές τέχνες που γεννηθήκαν στην Ευρώπη. Με το πέρασμα των χρόνων αυτές οι πολεμικές τέχνες εξασκούνταν αλλά και χρησιμοποιούνταν στα πεδία των μαχών ή σε μονομαχίες, όμως σιγά σιγά ξεχάστηκαν ή άλλαξαν σε κάτι διαφορετικό από ότι ήταν η αρχική τους μορφή.

Οι Ιστορικές Ευρωπαϊκές Πολεμικές Τέχνες που αναγεννάτε τα τελευταία χρόνια εστιάζουν στην ιστορική περίοδο από το 1300μ.Χ έως το 1800μ.Χ, μελετώντας τα εγχειρίδια μάχης των Γερμανών και Ιταλών οπλοδιδασκάλων, αλλά και των μεταγενέστερων Ισπανών, Γάλλων, Άγγλων και Σκοτσέζων από τη περίοδο των 17ου έως του 18ου αιώνων.

Μερικά σωματεία της Η.Ε.Μ.Α δέχονται στο ενεργητικό της και την κλασική ξιφασκία των 19ου και 20ου αιώνων.

Η Η.Ε.Μ.Α έχει μια μεγάλη γκάμα όπλων ανάλογα με τη χρονική περίοδο που καλύπτει το κάθε σωματείο και ποιους οπλοδιδασκάλους και πια σχολή ακλουθούν. Για παράδειγμα η κλασσική ξιφασκία έχει το ξίφος άσκησης, το ξίφος μονομαχίας και τη σπάθη και υπάγονται κάτω από τη Γαλλική και την Ιταλική σχολή ξιφασκίας τα πιο πολλά από αυτά. Ενώ αν πάμε σε σωματεία που εστιάζουν σε παλαιότερη περίοδο, το πιο δημοφιλές όπλο είναι το μακρύ σπαθί.

IMG_4971

Όπως ανάφερα παραπάνω τα πιο πολλά σωματεία της Η.Ε.Μ.Α εστιάζουν τη διδασκαλία τους στους αιώνες από το 1300μ.Χ έως το 1800μ.Χ, που υπάρχουν και οι πιο πολλές πηγές. Ωστόσο πολλές ερευνητικές ομάδες και σωματεία ασχολούνται με πολύ παλαιότερα συστήματα έχοντας στη κατοχή τους πολύ λίγες πηγές. Δύστυχος εγχειρίδια μάχης για το Μεσαίωνα και πιο παλιά είναι πολύ λίγα. Το παλαιότερο ωστόσο είναι ένα αρχαίο Ελληνικό που περιγράφει κινήσεις πάλης και ονομάζεται P.Oxy. III 466. Παρόλα αυτά οι ερευνητικές ομάδες συνεχίζουν τις προσπάθειές τους μελετώντας εκτός από τέτοιου είδους εγχειρίδια, την αρχαία και μεσαιωνική λογοτεχνία. Σε αυτά τα βιβλία που εκτός από την αρχαιολογική τους άξια, δίνουν στους μελετητές πολλά στοιχεία και περιγραφές για το πώς πολεμούσαν και πως μονομαχούσαν οι αρχαίοι και οι μεσαιωνικοί πολεμιστές.

Μερικά από αυτά είναι οι Σκανδιναβικές Σάγκες που περιγράφουν το πως πολεμούσαν οι Βίγκινκς. Σκανδιναβικά, Αμερικανικά, Ρωσικά και Αυστραλιανά σωματεία μελετούν και εξασκούν τη πολεμική αυτή τέχνη ενώ στην Ελλάδα έχει ξεκινήσει η μελέτη και η ερεύνα όσο αφορά τη τέχνη της Βαράγγιας φρουράς της Βυζαντινής αυτοκρατορίας.

44d12ccf487502f54447b4a4f6dfdb81

Hurstwic είναι ομάδα της ΗΕΜΑ που μελετά την οπλομαχία των Βίκινκς.

Άλλες πηγές βρίσκουμε στα Γερμανικά έπη της μεσαιωνικής περιόδου, ενώ μόλις πριν δυο χρόνια μελετούνται στην Ελλάδα (από τον γραφών και την ομάδα του) τα ακριτικά έπη που έχουν πάρα πολλά στοιχεία για το πώς πολεμούσαν οι Βυζαντινοί πολεμιστές της περιόδου αυτής. Μαζί με τη λογοτεχνία οι ερευνητές συμβουλεύονται και ερευνούν και έργα τέχνης που δίνουν πολλά στοιχεία για τον εξοπλισμό, αλλά και θέσεις φύλαξης και τεχνικές που αναπαρασταθήκαν από τους καλλιτέχνες. Αυτά προέρχονται πάλι από βιβλία ή ακόμα και από Βίβλους, αγιογραφίες και τοιχογραφίες αλλά και από σκευοθήκες με ανάγλυφα πολεμιστών. Μαζί με όλη αυτή τη μελέτη προστίθενται και τα πολεμικά εγχειρίδια μάχης που έχουν διασωθεί πιο πολύ Ρωμαϊκής και Βυζαντινής προελεύσεως. Με αυτό τον τρόπο αναγεννήθηκε και το Παγκράτιο και το Πάμμαχο ( που είναι και αναγνωρισμένη ομοσπονδία ενταγμένη στη Γ.Γ.Α.) που είναι θα λέγαμε η αρχαιότερη ή μια από τις αρχαιότερες Ευρωπαϊκές Πολεμικές Τέχνες αλλά και η τέχνη των Ρωμαίων μονομάχων που είναι πολύ διαδεδομένη στην Ιταλία και στη Γερμανία ενώ στην Ελλάδα κάνει τα πρώτα της βήματα.

12977042_900904583369942_6041569124093384184_o
Από το εργαστήριο Μακριού Σπαθιού της Ακαδημίας Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ‘Λέοντες’.
Από το εργαστήριο ‘Βυζαντινής οπλομαχίας’ με χρήση ξίφους σπαθίον και μικρής ασπίδας που διεξάγει στο σύλλογο ιστορικών μελετών ‘Κορύβαντες’ από την Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών.
Από το εργαστήριο ‘Βυζαντινής οπλομαχίας’ με χρήση ξίφους σπαθίον και μικρής ασπίδας που διεξάγει στο σύλλογο ιστορικών μελετών ‘Κορύβαντες’ από την Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών.
Από το εργαστήριο ‘Βυζαντινής οπλομαχίας’ με χρήση ξίφους σπαθίον και μικρής ασπίδας που διεξάγει στο σύλλογο ιστορικών μελετών ‘Κορύβαντες’ από την Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών.
Από το εργαστήριο ‘Βυζαντινής οπλομαχίας’ με χρήση ξίφους σπαθίον και μικρής ασπίδας που διεξάγει στο σύλλογο ιστορικών μελετών ‘Κορύβαντες’ από την Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών.

 

Απο το ‘Εργαστήριο Βυζαντινής οπλομαχίας Πρώιμης Περιόδου’
Απο το ‘Εργαστήριο Βυζαντινής οπλομαχίας Πρώιμης Περιόδου’

 

Το μοναδικό όμως ολοκληρωμένο εγχειρίδιο οπλομαχίας που αφορά ωστόσο τη τέχνη του ξίφους είναι το Γερμανικό εγχειρίδιο μάχης MSI.33, που αλλιώς ονομάζεται και Walpurgis ή TowerFechtbuch. Χρονολογείτε από το 1290μ.Χ και είναι από τα αρχαιότερα εγχειρίδια που καταγράφουν τη ξιφασκία με σπαθί και μικρή ασπίδα. Σε αυτό το δοκίμιο μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι είναι το πρώτο (μέχρι σήμερα, αν βρεθεί κάτι άλλο θα ανατραπεί αυτή η θεωρεία) που δείχνει τη χρήση του ξίφους ως όπλου αυτοάμυνας ή μονομαχίας. Δυστυχώς δε τεκμηριώνει ιδιαίτερα τις διαφορές ανάμεσα στη πολεμική ξιφασκία και αυτή της αυτοάμυνας που αφορούσε τους πολίτες. Ωστόσο αναφέρετε σε στάσεις, θέσεις και τεχνικές. Ενώ μας δίνει μια πρώιμη έννοια του χρονισμού, της απόστασης των δεσμεύσεων των αποκρούσεων των προσποιήσεων των υπεκφυγών και τις εξάσκησης των βημάτων. Ο κ. T. Dawson μάλιστα έχει και μια θεωρεία που την αποδέχομαι, ότι μπορεί το εγχειρίδιο να είναι Γερμανικής προελεύσεως, ωστόσο οι ρίζες του ανήκουν στη Βυζαντινή αυτοκρατορία.

Από το ΜSI33

Εικόνα 14.Αναμέτρηση πολεμιστών. Από το ερημητήριο του St, Petersburg, Εκθεμα. no. w18.Από το αρχείο φωτογραφείων του κ. Timothy Dowson.

Αναμέτρηση πολεμιστών. Από το ερημητήριο του St. Petersburg, Εκθεμα. no. w18.Από το αρχείο φωτογραφείων του κ. Timothy Dowson.

Ένα μεγάλο μέρος πηγών έρχεται από τα τέλη της περιόδου του μεσαίωνα και την αυγή της αναγέννησης. Πρωταγωνιστικό ρόλο έχει ο οπλοδιδάσκαλος JohannesLiechtenauer. Δεν έχουμε κανένα βιβλίο ή έγγραφο από τον ίδιο, ωστόσο οι διδαχές του έχουν διασωθεί στο περίφημο Γερμανικό εγχειρίδιο του 14ου αιώνα το MS3227a. Ουσιαστικά οι διδαχές αυτού του οπλοδιδάσκαλου είναι ο κεντρικό πυλώνας της Γερμανικής σχολής σπαθασκίας που ξεκινά από το 14ο αιώνα και καταλήγει στα μέσα του 17ου ενώ απορροφάτε από τη Γαλλική σχολή ξιφασκίας.

15493795_10211804299770095_7214697676971130420_o

Μάθημα οπλομαχίας στην αίθουσα ξιφασκίας της Ελληνικής Συντεχνίας  Ελεύθερων Ξιφομάχων.

Η Γερμανική σχολή έχει μια μεγάλη γκάμα όπλων, τεχνικών, ενώ αρχικά ήταν δυσνόητη από κάποιους όρους που πήραν καιρό να αποκρυπτογραφηθούν, όπως το ‘πριν’ και το ‘μετά’ που όμως έχουν να κάνουν με τους χρόνους της ξιφασκίας αλλά και την εφαρμογή τακτικών. Έτσι η Γερμανική σχολή διδάσκει τη πάλη (Kampfringen ), το μεγάλο μαχαίρι (Messer), το μαχαίρι (Degen),το ραβδί, το Dussack (ένα όπλο που μοιάζει με τη σπάθη), τα polearms, και το μακρύ σπαθί (langesSchwert). Επίσης η σχολή διαχωρίζονταν σε μάχη με πανοπλία και μάχη χωρίς πανοπλία, ενώ μερικά εγχειρίδια περιγράφουν μάχη με χρήση ασπίδας αλλά μάχη πάνω από το άλογο.

File:MS Thott.290.2º 102r.jpg

To οικόσυμο του Hans Talhoffer

Οι πιο διάσημοι Γερμανοί οπλοδιδάσκαλοι του 15ου αιώνα ήταν οι Sigmund Ringeck, Peter von Danzig , ο Hans Talhoffer και ο Paulus Kal, ακολουθούσαν τις διδαχές του Liechtenhauer. Από το 15ο αιώνα άρχισαννα ιδρύονται αδελφότητες ξιφομάχων, οι λεγόμενες Fechtbruderschaften. Οι πιο γνωστές ήταν η αδελφότητα των αδελφών Μαρξ που ιδρύθηκε το 1474 και η Federfechter. Ενώ το 1400 έχουμε μια Γάλλο- Βουργουνδική αδελφότητα η οποία ονομάζονταν ‘Το παιχνίδι του τσεκουριού’.

Απο το Codex Wallerstein

Πηγαίνοντας στην Ιταλία έχουμε τον ‘ανταγωνιστή’ του Johannes Liechtenauer τον Fiore dei Liberi. Γύρο στα 147 με 1410, κατέγραψε τεχνικές οπλομαχίας που βρίσκονται στο Flos Duellatorum. Σε αυτό καταγράφονται τεχνικές μακριού σπαθιού, μάχης με πανοπλία, έφιππη μάχη, πάλης, μαχαιριού και polearms. Ουσιαστικά αυτός ίδρυσε την Ιταλική σχολή ξιφασκίας, που η γενεαλογία της φτάνει έως τις μέρες μας εξελιγμένη πια στη κλασσική και μοντέρνα ξιφασκία. Συνεχιστής του FioredeiLiberi ήταν οι FilippoVadi και Pietro Monte.

Απο το Fiore dei Liberi : “Flos Duellatorum”, 1410

Η άλλη μεγάλη περίοδο που οι μελετητές και οι ασκούμενοι των Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών μελετούν, είναι η περίοδο της αναγέννησης. Αυτή η περίοδο είναι ιδιαίτερα γόνιμη και έχουν διασωθεί πάρα πολλά εγχειρίδια μάχης από πολλούς οπλοδιδασκαλους. Το 16ο αιώνα έχουμε ένα εγχειρίδιο του 1540 από τον Paulus Hector Mair, αλλά και από το κορυφαίο οπλοδιδάσκαλο τον Joachim Meyer. Αυτή τη περίοδο η Γερμανική σχολή ξιφασκίας είχε αρχίσει εκτός από πολεμική τέχνη να εξασκείτε και σαν σπορ. Ωστόσο και ο PaulusHectorMair και ο JoachimMeyer είχαν ως πηγή τις διδαχές του ιδρυτή της Γερμανικής ξιφασκίας. Τον Johannes Liechtenauer. Το τελευταίο εγχειρίδιο ξιφασκίας της Γερμανικής σχολής που έχει βρεθεί είναι του Jacob Sutor.

File:Meyer 1570 Longsword C.jpg

Απο το βιβλίο του Joachim Meyer ‘A Foundational Description of the Art of Fencing

Ενώ το 16ο η Γερμανική σχολή άρχισε να χάνει έδαφος, η Ιταλική σχολή υπέστη μεγάλες αλλαγές. Αυτές ξεκίνησαν από τους Antonio Manciolino και Achille Marozzo,οι οποίοι διαχωρίστηκαν τις ιπποτικές πολεμικές τέχνες των προηγούμενων αιώνων θεωρώντας τες απαρχαιωμένες και δίνοντας ένα νέο αέρα στην ξιφασκία αλά και την οπλομαχία. Το 1553 ο Camillo Agrippa ήταν ο πρώτος που εισήγαγε της θέσεις χεριού ‘πρώτη’, ‘δευτέρα’, ‘Τρίτη’, ‘Τετάρτη’ αλλά και τις θέσεις φύλαξης έχοντας τις ίδιες ονομασίες. Επίσης είναι ο πρώτος που αφαίρεσε θέσεις φύλαξης που χρησιμοποιούνταν για αιώνες και εισήγαγε ότι η αιχμή του σπαθιού πρέπει να βλέπει πάντα τον αντίπαλο, ενώ εισήγαγε επίσης ότι όταν πρόκειται κάποιος να κάνει επίθεση με ‘προβολή’ πρέπει να τεντώνει το χέρι του και όχι να παίρνει δύναμη μαζεύοντας το χέρι πίσω, όπως διδάσκονταν μέχρι τότε. Οι διδαχές του είναι ακόμα σε ισχύ στη κλασσική και μοντέρνα ξιφασκία στα όπλα αιχμής. Λόγο αυτών των νεοτερισμών αλλά και την εισαγωγή ενός νέου όπλου που ονομάστηκε rapier, η Ιταλική σχολή εκτόπισε όλες τις άλλες και έγινε ιδιαίτερα δημοφιλή σε όλη την Ευρώπη εκτός της Αγγλίας που οι Άγγλοι ήταν προσκολλημένοι στη Παλαιά Σχολή.

Marozzo 1.png

Το εξώφυλλο του Opera Nova του Achille Marozzo

Όταν η περίοδο της αναγέννησης έδωσε τα ηνία στην εποχή του Μπαρόκ, άρχιζε να αλλάζει και η τέχνη της ξιφασκίας. Ενώ για παράδειγμα μέχρι τότε η πάλη ήταν απαραίτητη για τους ξιφομάχους, τότε θεωρούνταν βάρβαρη για τους ευγενείς. Η ξιφασκία και η οπλομαχία έδινε πια βάση στην αρμονία, και εισήχθηκαν νέες ιδέες.

Οι πρώτοι που έφεραν την αλλαγή ήταν οι Ισπανοί οι οποίοι δημιούργησαν την La Verdadera Destreza. Ο πατέρας της Ισπανικής τέχνης ήταν ο Jerónimo Sánchezde Carranza και ο Luis Pachecode Narváez. Η La Verdadera Destreza ήταν μια ιδιαίτερη τέχνη που οι ασκούμενοι μελετούσαν κλασικούς φιλόσοφους, γεωμετρία και μαθηματικά και ήταν ιδιαίτερα προσηλωμένοι στο χριστιανισμό μελετώντας τις Γραφές. Οι θέσεις φύλαξης, οι επιθέσεις, ο θεωρητικός διαχωρισμός της λεπίδας του ξίφους και οι επιθέσεις με δεσμεύσεις, η όρθια στάση των ξιφομάχων και η κίνηση τους σε κύκλο είναι μερικές από τις ιδιαιτερότητες της Ισπανικής τέχνης. Για αρκετά χρόνια κυριάρχησε στην Ευρώπη μέχρι που υποκλίθηκε στην αρμονική και καλαισθητική Γαλλική σχολή.

Απο το βιβλιο ‘Of the Philosophy of the arms, of its art and the Christian offense and defense in 1569’ του Jerónimo Sánchezde Carranza

Η Γαλλική σχολή ξιφασκίας είχε τις ρίζες της από την Ιταλική, και την Γερμανική σχολή. Ωστόσο αφού επέλεξε από τις δυο σχολές ότι θωρήθηκε ωφέλιμο, μετά ανάπτυξε δική της ορολογία, κανόνες, τακτική αλλά και σύστημα διδασκαλίας. Πατριάρχης της Γαλλικής σχολής θεωρείτε ο Le Perche du Coudray και ακολούθου οι Besnard και Philibert de laTouche. Η Γαλλική σχολή σιγά σιγά εκτόπισε όλες τις άλλες απορροφώντας τεχνικές και εξελίχτηκε στη μεγαλύτερη αντίπαλη την Ιταλικής σχολής, που αυτή η κόντρα κρατά μέχρι τις μέρες μας.

Στην Ιταλία του 17ου αιώνα κυρίαρχη μορφή είναι ο Salvator Fabris που στο Delo schermo overoscienzad’arme του 1606 είχε μεγάλη επιρροή όχι μόνο στην Ιταλία αλλά και στη Γερμανία. Στη Γερμανία είχαν απολέσει πια τη παραδοσιακή του σχολή. Οι διδαχές του Johannes Liechtenauer θεωρούνταν απαρχαιωμένες και αναχρονιστικές. Η ιπποσύνη είχε χάση έδαφος και μαζί είχε φθίνει και η Γερμανική σχολή. Έτσι οι Γερμανοί μοιράζονταν ανάμεσα στην Ιταλική σχολή και τη Γαλλική. Ο Salvator Fabris είχε άξιους διαδόχους όπως οι Nicoletto Giganti, Ridolfo Capo Ferro, Francesco Alfieri, Francesco Antonio Marcelli και Bondi’ diMazo.

Οι μόνοι που ακολουθούσαν ακόμα τη Παλαιά σχολή ακόμα ήταν οι Άγγλοι και οι Σκοτσέζοι. Μάλιστα ο πρόμαχος της βασίλισσας της Αγγλίας, ο GeorgeSilver γράφει υποτιμητικά για όσους χρησιμοποιούν το rapier και ασκούνταν στις νέες σχολές.

Ο 18ος αιώνας η περίοδο του Rococo είναι η περίοδο που απόλυτος κυρίαρχος είναι η Γαλλική σχολή. Η Γάλλοι οπλοδιδάσκαλοι εισήγαγαν το small sword και αργότερα το ξίφος άσκησης (foil ή fleuret) που ήταν το όπλο άσκησης για να μάθει κανείς να ξιφομαχεί με small sword. Γύρο στα 1715 το rapier άρχιζε να αντικαθιστάτε από το ελαφρύτερο small sword που διαδόθηκε σε όλη την Ευρώπη.

Τον 19ο αιώνα ή Ευρωπαϊκές Πολεμικές Τέχνες είχαν μοιραστεί σε δυο μεγάλους κλάδους. Στο κλάδο που δίδασκαν την ξιφασκία σαν σπορ και σε αυτό που τη δίδασκαν στις στρατιωτικές σχολές. Σε αυτές μοιράζονταν στη χρήση της σπάθης και της λόγχης για το ιππικό και με το bayonet για το πεζικό.

Εκτός από τη ξιφασκία οι Ευρωπαϊκές Πολεμικές Τέχνες της εποχής αυτής εμπλουτίζονταν από τη πυγμαχία, το savate, πολλά στυλ ραβδομαχίας αλλά και πάλης. Σε μερικές περιοχές έχουμε τη ρίψη ακοντίου καθώς και τοξοβολία.

Η ξιφασκία είχε εξελίχθη σε ένα ευγενές σπορ που το εξασκούσαν οι πολίτες της ανώτερης κοινωνικής τάξης, ωστόσο γίνονταν και μονομαχίες τιμής οι οποίες ωστόσο απαγορεύονταν από το νόμο.

O Alfred Hutton

Μια ιδιαίτερη μορφή του 19ου αιώνα ήταν ο Alfred Hutton ο οποίος ήταν ο πρώτος που άρχισε να μελετά τεχνικές οπλομαχίας που είχαν ξεχαστεί για αιώνες. Ο στόχος του ήταν να αναστήσει τις τεχνικές οπλομαχίας του μεσαίωνα και της αναγέννησης. Ο Alfred Hutton ήταν στρατιώτης, συγγραφέας, συλλέκτης αλλά πάνω από όλα ήταν ξιφομάχος της κλασσικής ξιφασκίας και μαθήτευσε στη του Domenico Angelo. Ηταν να γίνει ιερέας, όμως προτίμησε τη στρατιωτική του καριέρα.

Στα 1862 ίδρυσε στην Ινδία το Cameron Fencing Club που εκεί έκανε τα πρώτα του βήματα γράφοντας τη πρώτη μελέτη του που την ονόμασε ‘Swordsmanship.
Όταν γύρισε στην Αγγλία 3 χρόνια μετά, αφοσιώθηκε στη μελέτη παλιών σχολών ξιφασκίας. Άρχισε να διδάσκει την ξιφασκία των αρχαίων στο LondonRifleBrigadeSchoolofArms. Το 1889 εκδίδει τη μελέτη του Cold Steel: A Practical Treatise on the Sabre. Σε αυτό παρουσιάζει τη πολεμική τέχνη της σπάθης για πεζούς, το Αγγλικό backsword του 18ου και τη Ιταλική σχολή της σπάθης. Ο Hutton δε σταμάτησε εκει, άρχισε να μελετά και να διδάσκει τις τεχνικές του George Silver και του AchilleMarozzo. Ο Hutton είχε αρκετούς μαθητές από το κάστρο του Egerton, αυτοί ήταν οι λοχαγός Carl Thimm, συνταγματάρχης Cyril Matthey, λοχαγός Percy Rolt, λοχαγός Ernest George Stenson Cooke, λοχαγός Frank Herbert Whittow, Sir Frederick και Walter Herries Pollock. Δυστυχώς μετά το θάνατο του το 1910 όλη η ‘σχολή’ που δημιούργησε κατάρρευσε και ξεχάστηκε.

To βιβλίο του Karl Wassmannsdorf
Ωστόσο στην Γερμανία μια παρόμοια μελέτη ξεκίνησε από τους Karl Wassmannsdorf και Gustav Hergsell. Μάλιστα ο δεύτερος έκδωσε τρία εγχειρίδια μάχης του HansTalhoffer.
Στη Γαλλία η Ακαδημία των όπλων έκανε μια μεγάλη μελέτη από το 1880 έως το 1914. Στην Ιταλία οιJacopoGelli και Francesco Novati εκδώσαν το “FlosDuellatorum” του Fiore dei Liberi, και GiuseppeCerri’s άρχισε να μελετά τα δίχειρα σπαθιά από τις διδαχές του Achille Marozzo.

 

16402695_1100719730038571_1269435612900108301_o

Μάθημα οπλομαχίας στο Athens Hoplite Project.

 

 

Ο 19ος αιώνας και ο 20ος δεν είχαν μόνο τη ξιφασκία. Υπήρχε και η ραβδομαχία. Υπήρχαν στυλ μάχης όπως το ραβδί περιπάτου (το Ιρλανδικό bata,το Γαλλικό lacanne και το Αγγλικό singlestick) και το Bartitsu το οποίο ήταν διαδεδομένο τον 20ο αιώνα. Μερικά από αυτά έχουν επιβιώσει μέχρι τις μέρες μας κρατώντας από το 19ο αιώνα. Μερικά παραδείγματα είναι τα lacanne και Bâton français, το Πορτογαλικό Jogo do Pau, το Ιταλικό Paranza και το Σικελικό BastoneSiciliano και μερικά στυλ των Κανάριων νησιών το Juego del Palo.

Μια τρίτη κατηγορία που ενταθήκαν στις Ευρωπαϊκές πολεμικές τέχνες είναι η πάλη. Η πιο διαδεδομένη είναι η Ελληνο-Ρωμαϊκη πάλη που είναι και Ολυμπιακό άθλημα και τα τελευταία χρόνια το Παγκράτιο.

Για πολλά χρόνια Ιστορική σπαθασκία είχε ξεχαστεί. Το 1972 όμως άρχισε πάλι το ενδιαφέρον. ΟJames Jackson έκδωσεέναβιβλίοπουτοονόμασεThree Elizabethan Manuals of Fence. ΤοβιβλίοήτανμιαεπανέκδοσητωνβιβλίωντωνGeorge Silver, Giacomo di Grassi, and Vincentio Saviolo. Μερικά χρόνια πριν το 1965 ο MartinWierschin έκδωσε τη βιβλιογραφία των Γερμανικών εγχειρίδιων μάχης μαζί με το Codex Ringeck.

Οι Ιστορικές Ευρωπαϊκές Πολεμικές Τέχνες άρχισαν δυναμικά να αναπτύσσονται από το 1990 σε πολλά σωματεία στη Β. Αμερική και την Ευρώπη. Το 1999 ένας μεγάλος αριθμός ομάδων έκαναν ένα μεγάλο σεμινάριο που έλαβε μέρος στην Αμερική. Το 2000 η ARMA ξεκίνησε μια σειρά σεμιναρίων σε όλο το κόσμο.

Απο αγώνες της διοργάνωσης swordfish

Το 2001 δημιουργήθηκε η HEMAC που από το 2002 γίνετε κάθε χρόνο μια παγκόσμια συγκέντρωση, όπου σε αυτή γίνονται σεμινάρια και αγώνες. Ησυνάντηση αυτήγίνετε στο Dijon τηςΓαλλίας.

Το 2003 δημιουργήθηκε η Αυστραλιανή Ομοσπονδία σπαθασκίας για τα σωματεία της Αυστραλίας.

Στην Αγγλία δημιουργήθηκε η Schola Gladiatoria το 2004 ενώ στη Σουηδία το 2006 δημιουργήθηκε Gothenburg Historical Fencing School.

Το 2010 δημιουργήθηκε η HEMA Alliance μια ομοσπονδία για τα σωματεία των Η.Π.Α. και η Συντεχνία των Ελεύθερων Ξιφομάχων (όπου η Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών ‘Λέοντες’ είναι μέλος.

Στην Ελλάδα ξεκινήσαμε τη μελέτη των Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών το 1985 στην Αθήνα από το κ.Κωνσταντίνο Δερβένη ενώ το 1993 ξεκίνησε μια ομάδα στο Πειραιά. Σιγά σιγά κι άλλες ομάδες μελετούσαν και εξασκούσαν τη τέχνη αυτή στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής.

Το 2013 αναγνωρίσθηκε από την Ελληνική Γενική Γραμματεία Αθλητισμού και Πολιτισμού, το Πάμμαχον ως κλάδος άθλησης της Ελληνικής Ομοσπονδίας Παγκρατίου Αθλήματος. Το Πάμμαχον έχει στη διδακτική του ύλη και τις ιστορικές Ευρωπαϊκές πολεμικές τέχνες.

11391740_712101652246062_2870595376188279719_n

17349755_10212380367366890_2284687449561486416_o
Βαράγγια Φρουρά Θεσσαλονίκης, Ακαδημία ”Λέοντες”

 

Απο το Λέοντες' Long Sword summer camp 2015
Απο το Λέοντες’ Long Sword summer camp 2015

 

img_7816

16251789_1100720040038540_6341622804629551798_o

Μάθημα οπλομαχίας στο Athens Hoplite Project.

 

IMG_8524

15844823_1439346716090116_5271159633356281177_o

Πιο συγκεκριμένα η ομάδα του Πειραιά, δημιούργησε το 2013 την Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών που διδάσκονται σε αυτή εκτός από Ιστορικές Ευρωπαϊκές Πολεμικές Τέχνες  και η κλασσική και μοντέρνα ξιφασκία.

 

Οι αναβιωτές της αρχαίας ελληνικής πολεμικής τέχνης που έχουν συνεργαστεί με το History Channel και το BBC


Οι αναβιωτές της αρχαίας ελληνικής πολεμικής τέχνης που έχουν συνεργαστεί με το History Channel και το BBC

Είναι από τις περιπτώσεις συλλόγων ή ανθρώπων αν προτιμάτε, που πρέπει δυστυχώς να τους ανακαλύψουν πρώτα από το εξωτερικό για να αρχίσουν να γίνονται και πιο γνωστοί στην Ελλάδα.

Του Μαρίνου Γκασιάμη
Φωτογραφίες / Βίντεο: Γιάννης Κέμμος

Ο λόγος για τον Σύλλογο Ιστορικών Μελετών «Κορύβαντες». Όπως επισημαίνουν οι ίδιοι είναι ένας ζωντανός Οργανισμός Πολιτισμού, ερευνώντας και εφαρμόζοντας πειραματικά την Πολεμική και Στρατιωτική Κληρονομιά των Ελλήνων από την Εποχή του Χαλκού μέχρι το ύστερο Βυζάντιο.

 

xifaskia10

Ο σύλλογος έχει συμμετάσχει σε Ακαδημαϊκά Συνέδρια Πειραματικής Αρχαιολογίας (Πανεπιστήμιο Βαρσοβίας 2011, Ακαδημία Pultusk 2012, Πανεπιστήμιο Βελιγραδίου 2012, Οργανισμός Exarc/Δανία 2013), ενώ μελέτες του έχουν δημοσιευτεί σε Ακαδημαϊκά Συγγράμματα (British Archaeology Report Series) και Διεθνή Περιοδικά Ειδικού Τύπου (Ancient Warfare Magazine).

xifaskia11

Έχει συμμετάσχει επίσης σε Διεθνή Αρχαιολογικά Φεστιβάλ (Biskupin/Πολωνία 2011, Λυών /Γαλλία 2012) καθώς και σε Διεθνή Φεστιβάλ Παραδοσιακής Τοξοβολίας (Κωνσταντινούπολη 2013, Αμάσεια  2013, Μπίγκα  2013, Κίεβο 2013), παρουσιάζοντας υψηλής ποιότητας επιδείξεις σε χιλιάδες θεατές και όλα αυτά από το υστέρημά τους.

Από το 2008, ο σύλλογος αυτός πρωτοπορεί σε παγκόσμιο επίπεδο, στον τομέα της έρευνας και Πρακτικής Μελέτης του τρόπου πολέμου των Ελλήνων, ανακατασκευάζοντας και ζωντανεύοντας όπλα, πανοπλίες και τεχνικές μάχης 3.300 χρόνων Ελληνικής Ιστορίας.

Αυτό όμως που τους έκανε πραγματικά γνωστούς στο ευρύτερο κοινό ήταν η συμμετοχή τους σε μεγάλες διεθνείς Τηλεοπτικές Παραγωγές  του History Channel, του BBC 2, του BBC 4, του ITV, και άλλων με θέμα τον Πολιτισμό της Αρχαίας Ελλάδας.

Το να ασχοληθεί κανείς με κάτι που ουσιαστικά είναι πειραματική αρχαιολογία, δεν είναι ούτε εύκολο και σίγουρα ούτε οικονομικός περίπατος.

Για την κατασκευή μια πανοπλίας πέρα από τις ατελείωτες ώρες μελέτης πάνω σε αρχαία κείμενα και σπαράγματα αρχαίων αγγείων στα μουσεία, το οικονομικό κόστος μπορεί να φτάσει σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και τις 10.000 ευρώ.

Για όλο αυτό το έργο, τα μέλη του συλλόγου δεν έχουν καμιά βοήθεια από την Πολιτεία και ειδικότερα τους αρμόδιους φορείς, είτε υπουργείο Πολιτισμού είναι αυτό είτε Τουρισμού, καθώς στο εξωτερικό η πειραματική αρχαιολογία και αναβιωτές αποτελούν ακόμα και κομμάτι τουριστικών πακέτων.

Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε πως η μόνη ουσιαστική περίπτωση πειραματικής αρχαιολογίας που έχει διεξαχθεί από την Ελληνική Πολιτεία είναι η κατασκευή του πιστού αντίγραφου της αρχαίας Αθηναϊκής Τρίηρης «Ολυμπιάς».

Αξίζει να σημειωθεί πως στις επιδείξεις του συλλόγου δεν παρουσιάζονται μόνο οι αρχαίες ελληνικές και βυζαντινές στρατιωτικές πανοπλίες αλλά και οι τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν σε εκείνες τις εποχές.

Είναι χαρακτηριστικό πως ο δάσκαλος σπαθασκίας Γεώργιος Ε. Γεωργάς της ομάδας «Λέοντες» που συνεργάζεται με τον σύλλογο Κορύβαντες μας δήλωσε πως για να καταλήξει στις τεχνικές αυτές χρειάστηκε να διαβάσει μεσαιωνικά κείμενα από την Γερμανία και όχι μόνο, όπου αυτές έχουν καταγραφεί.

xifaskia19

Σύμφωνα με αυτά τα κείμενα διαφαίνεται πως οι ευρωπαϊκές μεσαιωνικές τεχνικές σπαθασκίας ήταν ένα μείγμα που συμπεριελάμβανε και βυζαντινές τεχνικές. Ήταν μια αμφίδρομη επικοινωνία όπως όλα δείχνουν.

xifaskia4

Για την εξάσκησή τους στις τεχνικές αυτές, μιας και τα οικονομικά είναι ιδιαίτερα στενά, χρησιμοποιούν ένα πολυχώρο Πολιτισμού στο κέντρο της Αθήνας.

xifaskia3

xifaskia2

xifaskia1

xifaskia9

 

Πηγή News Beast

Σπαθασκία- Βυζαντινή Οπλομαχία- Ιστορική Ξιφασκία


%ce%b1%cf%86%ce%b9%cf%83%ce%b1-%ce%bf%cf%80%ce%bb%ce%bf%ce%bc%ce%b1%cf%87%ce%b9%ce%b1%cf%82

Μια μέρα με τους Λέοντες


Του Ιωάννη Δανδουλάκη από

Eastern Roman Empire – The Greek Empire

Τι είναι η Ιστορία; 

Είναι αφηγήσεις του παρελθόντος γραμμένες σε ένα κομμάτι χαρτί; Είναι μνήμες και γνώση γεγονότων που έγιναν κάποτε και πέρασαν ανεπιστρεπτί; Ή μήπως είναι εν μέρει και εμπειρία που μπορεί να βιωθεί σε κάθε εποχή; Είναι δυνατόν να ζήσεις κάτι που δεν υπάρχει πλέον;


Πώς θα ήταν άραγε να πολεμάς στα τείχη της Βασιλεύουσας το 1453 στο πλάι του Αυτοκράτορα; Ή έστω ενός από τους πολλούς Έλληνες ευγενείς και Ιταλούς ιππότες, που στάθηκαν για τελευταία φορά πάνω στα Θεοφρούρητα Τείχη κραδαίνοντας τις μακριές δίχειρες σπάθες τους;

Ή πώς θα ήταν το αίσθημα μέσα στις μεγαλειώδεις Παλατινές Σχολές της Κωνσταντινούπολης; Τι θα έπρεπε να κάνει κάποιος που θα βρισκόταν να πολεμά σε κάποιο απέραντο λιβάδι της Καππαδοκίας έχοντας για μοναδικό και «καλύτερο φίλο» του, ένα παραμήριο και ένα χειροσκουτάριο;

Την απάντηση σε όποιον ήταν ανέκαθεν αθεράπευτα παθιασμένος και «τρελαμένος» με την στρατιωτική ιστορία και συγκεκριμένα με την ελληνική-βυζαντινή και δεν μπόρεσε ποτέ να ικανοποιηθεί με… απομιμήσεις (δηλαδή βιβλία, ταινίες, βιντεοπαιχνίδια και ζωγραφιές – όσο «φανταστικές» κι αν είναι), έρχεται να δώσει υπεύθυνα και ολοπρόθυμα η Παλατινή Σχολή Βυζαντινής Οπλομαχίας ή αλλιώς Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών «Λέοντες».

Όπως οι περισσότεροι, τους είχα από καιρό «σταμπάρει» κι εγώ στο διαδίκτυο και βασικά στο facebook. Κι όλο έλεγα ότι πρέπει να πάω, κάτι να κάνω για να ασχοληθώ, αλλά βλέπετε ενώ αυτοί είναι μάχιμοι «στρατιωτικοί», των ανατολικών θεμάτων, εγώ είμαι ένας κακομαθημένος και λίγο τεμπέλης γραφιάς, «σεκρετάριος» σε κάποιο γραφείο του Ιερού Παλατίου, επί εποχής… βυζαντινού «βαθέως πασόκ», δηλαδή μέσα του 11ου αιώνα (Κωνσταντίνος Μονομάχος, Κωνσταντίνος Δούκας και Μιχαήλ Δούκας)… Παρακμιακές καταστάσεις δηλαδή.

Έτσι μετά από πολλή σκέψη και κάποιες συγκυρίες που επέδρασαν ενθαρρυντικά, πήρα την απόφαση να επισκεφθώ την σύγχρονη Σχολή ελληνικής μεσαιωνικής ξιφασκίας.

Έτσι βρέθηκα ένα απόγευμα Σαββάτου, στον Πειραιά, στην Πραξιτέλους 120, πίσω από τον Άγιο Κωνσταντίνο (ναι ο Αυτοκράτορας Άγιος του Πειραιά έχει και την Φρουρά του, ακριβώς στα Ανατολικά του, δηλαδή πίσω από το Ιερό του).

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΑΣ: Ο Δάσκαλος


 – Βρισκόμαστε εδώ στην Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών «Λέοντες» και έχουμε την τιμή να μιλάμε με τον κ. Γεώργιο Γεωργά, διευθυντή και υπεύθυνο της σχολής.
Κε Γεωργά θα θέλαμε να μας πείτε αρχικά δύο λόγια για την βυζαντινή σπαθασκία. Σε τι αναφερόμαστε όταν μιλάμε για ελληνορωμαϊκή σπαθασκία, ιστορικά;

Γ.Γ.: Είναι ο τρόπος που ξιφομαχούσαν και αντιμετώπιζαν τον εχθρό τους οι Ρωμαίοι της Ανατολής. Ακολουθούμε ένα συγκεκριμένο σύστημα εκπαίδευσης και εκπαιδευόμαστε σε μια γκάμα όπλων που χρησιμοποιούσαν οι προγονοί μας. Κάποια από αυτά είναι η βυζαντινή σπάθη, η οποία κατά το 13ο και 14ο αιώνα ονομαζόταν «παραμήριο», ενώ παλαιότερα ήταν ίσιο αμφίστομο μικρό ξίφος, βοηθητικό. Το άλλο όπλο είναι το «σπαθίον», το οποίο θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η μετεξέλιξη του ρωμαϊκού gladius και η «ρομφαία» η οποία είναι τα δίχειρα όπλα, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν τον 14ο και 15ο αιώνα, από αξιωματικούς, από δυτικούς ιππότες που υπηρετούσαν την Αυτοκρατορία και από ευγενείς.

– Έχετε δηλαδή μία εξειδίκευση στην ύστερη βυζαντινή περίοδο;

Γ.Γ.: Ναι έτσι είναι.

– Η καταγωγή των όπλων όμως είναι συνεχής.

Γ.Γ.: Είναι συνεχής και αδιάσπαστη και μπορώ να τολμήσω να πω ότι φτάνει έως και την αρχαιότητα.

– Κε Γεωργά το αντικείμενο επάνω στο οποίο δουλεύετε, είναι πάρα πολύ εξειδικευμένο και αυστηρό από άποψη ακαδημαϊκή. Πείτε μας λίγο επιγραμματικά για τις ιστορικές πηγές στις οποίες έχετε βασιστεί στην έρευνα και τη δουλειά σας.

Γ.Γ.: Όντως είναι όπως το είπατε. Δεν μπορείς να κάνεις κάτι το οποίο να μην στηρίζεται κάπου. Δυστυχώς, για το θέμα της βυζαντινής οπλομαχίας οι πηγές είναι πάρα πολύ λίγες, σε σχέση με τη γερμανική ή με την ιταλική βιβλιογραφία, όπου υπάρχουν πάρα πολλοί συγγραφείς-δάσκαλοι, που έχουν καταγράψει την τέχνη. Η δική μας μέθοδος χρησιμοποιεί ιστορικούς και συγγραφείς οι οποίοι ζούσαν στην περίοδο του Βυζαντίου, και Ρωμαίους και Άραβες και Δυτικούς, ο καθένας από τους οποίους κάτι μπορεί να έγραψε. Δηλαδή πρόκειται για μια πολύ μεγάλη έρευνα. Στο δίκτυο μας έχουμε αρχαιολόγους, ιστορικούς ακόμα και αγιογράφους, ανθρώπους με κάθε τρόπο μπορούν να μας βοηθήσουν στην έρευνά μας. 

Άλλη μεγάλη πηγή πληροφοριών είναι οι βυζαντινοί γιατροί. Δεν καταγράφεται η μέθοδος στους βυζαντινούς γιατρούς, καταγράφονται άλλα χρήσιμα στοιχεία, τα οποία πιστοποιούν ότι οι Βυζαντινοί ήταν και αθλητές, ασχολούνταν και με την ξιφομαχία και με την ξιφασκία και με την σκιαμαχία. Κάτι που μέχρι πρόσφατα, οι περισσότεροι δεν το πίστευαν. Όλες αυτές είναι έρευνες που έχουν κάνει ελληνικά και ξένα πανεπιστήμια. Άλλες πηγές επίσης, όπως ανέφερα, είναι τα εγχειρίδια μάχης, τακτικής και υψηλής στρατηγικής που είχαν οι βυζαντινοί Αυτοκράτορες. Από αυτά βλέπουμε τον εξοπλισμό αλλά και τον τρόπο σκέψης των Βυζαντινών, ως ιδέα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. 

Φανταστείτε ότι αυτήν την στιγμή το ΝΑΤΟ και ο αμερικανικός Στρατός μελετά τα βυζαντινά εγχειρίδια μάχης, ως πιθανές τακτικές μάχης που θα χρησιμοποιήσουν. Πώς θα πρέπει να συμπεριφέρονται σε αμυντικό πόλεμο. Επίσης, παίρνουμε πηγές από Γερμανούς συγγραφείς και δασκάλους οπλομαχίας και ένας από αυτούς που ονομάζεται Σιμπέρ, ο οποίος είχε έρθει σε επαφή με Έλληνες δασκάλους, με κάποιο τρόπο ή ήρθε αυτός στην Ελλάδα ή είχαν πάει αυτοί πάνω και κατέγραψε το πώς ξιφομαχούσαν. Και γιατί λέω Γερμανούς; Γιατί το έργο αυτού του ανθρώπου το κατέγραψε ένας μεταγενέστερός του, πολύ μεγάλος ξιφομάχος, ελεύθερος ξιφομάχος μάλιστα, ο οποίος ονομαζόταν Ιωακείμ Μέυερ. Αυτός είχε συγκεντρώσει όλη την τέχνη της ξιφασκίας της γερμανικής σχολής αλλά και άλλων λαών της Κεντρικής Ευρώπης και απ’ ό,τι είδατε και του Βυζαντίου, εφόσον έχει καταγράψει το βιβλίο του Μάρτιν Σιμπέρ και το απόδωσε στο κοινό. Αυτός έζησε αρκετούς αιώνες πίσω. 

Επίσης άλλες πηγές έρχονται από Ιταλούς πολεμιστές, ιππότες-συγγραφείς οι οποίοι έζησαν στις αποικίες της Βενετίας. Η Βενετία ήταν σε πάρα πολύ καλές σχέσεις με τους Ρωμαίους της Ανατολής. Ήταν συγκοινωνούντα δοχεία, άρα δεν μπορείς να πεις ότι μια τέχνη είναι μόνο ιταλική και τέρμα. Επίσης πρέπει να θυμηθούμε τους Έλληνες stratioti. Χιλιάδες stratioti υπηρέτησαν στη Βενετία, αλλά και στη Γερμανία. Αυτοί αποτελούσαν αξιόμαχη μονάδα μισθοφόρων, η οποία είχε τιμηθεί από τους ξένους και πολλοί από αυτούς είχαν γίνει ιππότες και είχαν πάρει και τίτλους, όπως ο Μερκούριος Μπούας.

– Μάλιστα ο Κολοκοτρώνης μας λέει ότι οι Κλέφτες ήταν η συνέχεια της Φρουράς του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, και εμείς γνωρίζουμε ότι οι Κλέφτες προήλθαν και από παλιά τμήματα Ελλήνων stratioti, όταν οι Ενετοί εγκατέλειψαν οριστικά την Πελοπόννησο. Άρα και οι stratioti ήταν σίγουρα απόγονοι μαχητών της εποχής του Παλαιολόγου.

Γ.Γ.: Ναι, κάποιοι από αυτούς ήτανε.

– Άρα αυτοί κουβαλούσαν και την βυζαντινή πολεμική τέχνη.

Γ.Γ.: Βέβαια. Και ήταν νικηφόροι. Μην ξεχνάτε εξάλλου ότι οι stratioti οδήγησαν στην αλλαγή του τότε κυρίαρχου πολεμικού δόγματος στην Ιταλία.

– Σας ευχαριστούμε πολύ.

Γ.Γ.: Και η έρευνα συνεχίζεται!

ΑΓΓΕΛΟΣ


– Είμαι εδώ με τον Άγγελο, ο οποίος κάνει ένα χρόνο ιστορική βυζαντινή σπαθασκία. 

Αγγ.: Και γερμανική.

– Πές μας Άγγελε πώς έμαθες για αυτήν την τόσο ξεχωριστή και εξειδικευμένη σχολή σπαθασκίας;

Αγγ.: Από πάντα και εμένα αλλά και τις παρέες μου, μας γοήτευαν τα σπαθιά, οι ιστορίες με ήρωες στο Μεσαίωνα και τέτοια. Και έτσι μια μέρα, είδαμε στο ίντερνετ ένα βίντεο όπου έδειχνε ακριβώς αυτήν την τέχνη, την πολεμική. Είδαμε ότι υπάρχει στο εξωτερικό και κάνοντας μια έρευνα στο ίντερνετ βρήκαμε και την ιστοσελίδα του Δασκάλου και κατ’ ευθείαν πήραμε τηλέφωνο!

– Είχατε προηγουμένως κάποια σχέση με την βυζαντινή ιστορία ή όχι;

Αγγ.: Όχι, πριν από αυτό δεν είχα σχέση. Αλλά εδώ απέκτησα!


ΣΠΥΡΟΣ: Ο Βετεράνος


– Καλησπέρα Σπύρο.

Σπ.: Καλησπέρα!

– Πόσα χρόνια κάνεις ιστορική σπαθασκία Σπύρο;

Σπ.: Τώρα πρέπει να είμαι γύρω στα τέσσερα-τεσσεράμιση χρόνια που κάνω. 

– Εδώ στην σχολή αυτή από την αρχή;

Σπ.: Ναι εδώ με τον κ. Γεωργά.

– Πώς μάθατε για αυτήν την εξειδικευμένη σχολή σπαθασκίας; Από πού μάθατε για αυτό;

Σπ.: Με ενδιέφερε το άθλημα και το έψαχνα στο ίντερνετ γενικά. Την σχολή εδώ βέβαια τη βρήκα τυχαία! Δηλαδή, περπατώντας στο δρόμο έπεσα πάνω στην αφίσα της σχολής, μπήκα μέσα και τώρα είμαστε εδώ! 

– Είχατε κάποια ενδιαφέροντα ιστορικά για το Βυζάντιο και την ελληνική πολεμική τέχνη ή όχι;

Σπ.: Εντάξει, μπορώ να πω ότι η Ιστορία είναι κάτι που με ενδιαφέρει, δηλαδή πάντα διάβαζα Ιστορία για να μαθαίνω. Δεν ήταν βέβαια το ενδιαφέρον για την Ιστορία το καθοριστικό που με έφερε εδώ. Εδώ περισσότερο ήρθα γιατί οπωσδήποτε μου αρέσουν τα σπαθιά! Αλλά το βλέπω περισσότερο σαν άθλημα, ένα άθλημα για να γυμνάσω τον εαυτό μου, να είμαι σε μια καλή φυσική κατάσταση και φυσικά από κει και έπειτα και σαν «πολεμική τέχνη».

– Η τέχνη αυτή όπως την ονομάζετε είναι κάτι που δεν το γνωρίζει ο πολύς κόσμος αλλά θα έπρεπε. Τι θα λέγατε σε κάποιον που θα ερχόταν καινούριος; Ποια είναι τα θετικά αυτής της μορφής άσκησης για έναν αθλητή ώστε να επιλέξει αυτή την μορφή άσκησης από κάτι άλλο;

Σπ.: Κατ’ αρχάς πρέπει να πούμε ότι σαν άσκηση δεν είναι υποδεέστερη κανενός άλλου αθλήματος. Σαν άσκηση για να μπορείς να αντεπεξέλθεις σίγουρα πρέπει να είσαι γυμνασμένος, σίγουρα πρέπει να προπονηθείς, πρέπει να δαπανήσεις κάποιες ώρες για να γυμνάσεις το σώμα ώστε να μπορείς να αντεπεξέλθεις. Και να αντέξεις αλλά και να έχει το σώμα σου κάποια ευελιξία και την απαιτούμενη δύναμη ώστε να μπορέσεις να χειριστείς το σπαθί, γιατί δεν είναι τόσο εύκολο όσο το φαντάζεται κάποιος. Το ένα είναι αυτό. Το δεύτερο είναι σαν προέκταση αυτού που ανέφερα και πριν ότι, επειδή οι βασικές αρχές και οι τακτικές της αυτοάμυνας, βρίσκονται και εδώ (σ.σ.: στην ιστορική σπαθασκία). Δηλαδή είτε μαθαίνεις με ένα σπαθί, είτε με ένα κοντάρι, είτε με άδεια χέρια, πάνω-κάτω οι βασικές αρχές και αυτό που πρέπει να έχεις πνευματικά μες το μυαλό σου, είναι ίδιες. Δεν αλλάζει κάτι ιδιαίτερο, οπότε δεν είναι υποδεέστερο κάποιων άλλων τεχνών. 

Το τρίτο και σημαντικότερο, είναι ότι είναι και δικό μας. Σαφέστατα ελληνικό. Και οι Έλληνες έχουν κάποια συμβολή εδώ πέρα σε αυτό (σ.σ.: την ιστορική ευρωπαϊκή σπαθασκία). Εντάξει, ο όρος είναι «ιστορικές ευρωπαϊκές πολεμικές τέχνες», αλλά η συνεισφορά των Ελλήνων εδώ ξεκινά από τα μυκηναϊκά χρόνια! Έχουμε έρθει σε επαφή με τους Ρωμαίους, έχουμε αλληλοεπηρεαστεί, έχουμε περάσει πράγματα στους Ευρωπαίους, αλλά είναι και ένα πράγμα δικό μας, κατά κάποιο τρόπο.


– Σας ευχαριστούμε πολύ!


ΝΙΚΟΣ

– Είμαστε με το Νίκο στην Σχολή Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών «Λέοντες». Πείτε μας πώς μάθατε για αυτήν την Σχολή;

Νίκος: Τα έβλεπα εδώ και καιρό στο ίντερνετ, στο εξωτερικό, και ήθελα κάποια στιγμή να ασχοληθώ με αυτά. Γιατί, κακά τα ψέμματα, είχαμε πάρει τη νοοτροπία ότι αυτά τα έχουν μόνο οι «ανατολικοί», οι Ασιάτες. Εμείς τα ‘χαμε κάπου ξεχασμένα. Κατά καλή σύμπτωση, είδα το Γιώργο, τον οποίο τον είχα στρατιώτη στην Αλεξανδρούπολη πριν 25 χρόνια! Είμαι ανώτερος αξιωματικός στον Ελληνικό Στρατό. Και του έστειλα e-mail. Δεν ήξερα στην αρχή ότι θα είναι όντως αυτός, αλλά τελικά ξαναβρεθήκαμε και το Σεπτέμβρη ήρθα και έκανα το πρώτο μάθημα. Ε, από τότε «κόλλησα» εδώ πέρα και κάθε Σάββατο μας βρίσκει εδώ να «παίζουμε ξύλο» με τα σπαθιά! 

Συνεχίζω λοιπόν, εδώ, είναι μια πολύ καλή προπόνηση, πολύ καλή γυμναστική, ειδικά για μένα που δεν πατούσα σε γυμναστήρια και τέτοια, δεν μ’ άρεσε. Εδώ πέρα είναι κάτι τελείως διαφορετικό.

– Πώς το βλέπετε ως στρατιωτικός για την σύγχρονη εποχή; Πιστεύετε ότι θα είναι κάτι χρήσιμο στα επόμενα χρόνια για τους σύγχρονους στρατιώτες, να έχουν κάποια έστω βασική γνώση μάχης σώμα-με-σώμα;

Νίκος: Πάντα είναι χρήσιμο γιατί ποτέ δεν περιμένεις ότι θα έχεις κάποιον (σ.σ.: εχθρό) σε ανοικτό έδαφος. Δηλαδή, τώρα πλέον είμαστε σε μια εποχή όπου παντού υπάρχουν πόλεις, οπότε οι εμπλοκές θα είναι πάντα μέσα σε κατοικημένες περιοχές.

– Όπως γίνεται τώρα στη Μέση Ανατολή.

Νίκος: Ναι, Μέση Ανατολή, Συρία, στο Χαλέπι. Από το Στάλινγκραντ στον Β’ ΠΠ και μετά δεν έχουμε πλέον τις κλασικές μάχες, πλέον είναι μάχες σώμα-με-σώμα. Εντάξει δεν χρησιμοποιούμε βέβαια τον εξοπλισμό που έχουμε εμείς τώρα, δεν βολεύει, αλλά οι έννοιες της τακτικής είναι ακριβώς οι ίδιες. Οπότε φυσικά και είναι χρήσιμο και παλιότερα τα διδάσκαμε και εμείς αυτά.

– Και αν δεν κάνω λάθος, τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει οι πιο εξειδικευμένοι και καλύτεροι στρατοί του κόσμου, όπως οι Ρώσοι και οι Αμερικάνοι, δεν χρησιμοποιούν απλά ένα τυφέκιο, δεν πηγαίνουν στη μάχη μόνο με ένα πυροβόλο όπλο, χρησιμοποιούν πλέον ρόπαλα και άλλα αγχέμαχα όπλα.

Νίκος: Ναι, ναι βέβαια κανονικά, έχουν αγχέμαχα όπλα, γιατί δεν είναι για όλα η λύση το τυφέκιο, δεν μπορείς να το χρησιμοποιήσεις σε όλες τις καταστάσεις.

– Και το αγχέμαχο όπλο λοιπόν απαιτεί τεχνικές σαν αυτές που διδάσκεστε εδώ.

Νίκος: Όλες οι τεχνικές αυτές ξεκινούν από την Αρχαία Ελλάδα, από τις πρώτες καταγεγραμμένες μάχες του κόσμου, από την πρώτη μάχη των Αιγυπτίων. Ε, και αυτές εξελίσσονται, είναι μια αλυσίδα. Όλες αυτές οι τεχνικές, η τεχνική αυτή που δείχνει τώρα ο Γιώργος είναι 15ου αιώνα. Σε ένα άλλο μάθημα μας είχε δείξει τα ξίφη που δείχνουν στις αγιογραφίες, το παραμήριο ας πούμε, που είναι το κλασικό βυζαντινό. Αυτό είναι 9ου-10ου αιώνα, αλλά οι διαφορές δεν είναι πολύ μεγάλες κι ας υπάρχει μια διαφορά τεσσάρων με πέντε αιώνων.

Απλά το θέμα είναι ότι οι Ασιάτες και ειδικά οι Ιάπωνες τα έχουν διαφημίσει πάρα πολύ καλά. Εμείς αρχίσαμε να τα διαφημίζουμε τα τελευταία είκοσι χρόνια. Ειδικά έχει πάρα πολλή ανταπόκριση από αυτούς που παίζουν video games, γιατί εδώ πλέον ξεφεύγεις από το παιχνίδι και βλέπεις πώς είναι η πραγματική κατάσταση και εικόνα. Οπότε όσοι έχουν κάποιο ενδιαφέρον για αυτό ή για την Ιστορία ή οτιδήποτε σχετικό, θα κολλήσουν δεν υπάρχει περίπτωση!



ΒΑΣΙΛΗΣ


– Καλησπέρα Βασίλη.

Βασίλης: Καλησπέρα!

– Βασίλη τι τάξη πηγαίνεις;

Βασίλης: Πάω Δευτέρα Γυμνασίου!

– Πες μας λίγο πώς ξεκίνησες με τη Μεσαιωνική Σπαθασκία;

Βασίλης: Μου το είχε προτείνει ο κ. Γεωργάς.

– Πόσο καιρό κάνεις εδώ;

Βασίλης: Τρία χρόνια.

– Είχες ξεκινήσει κάπου αλλού ξιφασκία ή ήρθες κατευθείαν εδώ;

Βασίλης: Έκανα εδώ ολυμπιακή ξιφασκία.

Και από την ολυμπιακή βρέθηκες στη μεσαιωνική. Τι προτιμάς από τα δύο;

Βασίλης: Δεν μπορώ να διαλέξω. Μου αρέσουν πάρα πολύ και τα δύο, εξ ίσου!

– Αν δηλαδή στο μέλλον ασχοληθείς με κάτι αποκλειστικά τι θα διάλεγες; Ή δεν ξέρεις ακόμα;

Βασίλης: Δεν ξέρω ακόμα.

– Σου αρέσει η Ιστορία, η Βυζαντινή;

Βασίλης: Ναι μου αρέσει.

– Η ξιφασκία που κάνεις εδώ η μεσαιωνική έχει κάποια σχέση με την άλλη την σύγχρονη ή είναι τελείως διαφορετικά πράγματα;

Βασίλης: Δεν είναι τελείως διαφορετικά πράγματα, αλλά έχουν κάποιες διαφορές.

– Η σύγχρονη ξιφασκία που πιστεύεις ότι βασίζεται, ποιες είναι οι πηγές της;

Βασίλης: Νομίζω ότι είναι η μεσαιωνική, γιατί μπορεί να είναι διαφορετικά πράγματα αλλά έχουν κοινές ρίζες. 

Divine power: Orthodox priest shows off impressive swordplay


A Russian Orthodox priest from Siberia’s Yamal Peninsula has become famous for providing his flocks not only with spiritual guidance, but martial arts training as well. The man of God is an aikido master and a skilled swordsman.
Divine power: Orthodox priest shows off impressive swordplay (VIDEO)
Archpriest Valery Kolesnikov at the St. Nicholas Church in the Cossack town of Gubkinski has gathered thousands of views after a video of his impressive swordplay was posted online.

The video shows Kolesnikov engage in some graceful swordplay before demonstrating his impressive aikido moves.

The cleric, who has a black belt in aikido, mastered the saber earlier this year. He trained on his own, using online videos as guidance, and achieved impressive results in less than two months.

“I had to acquire certain self-defense skills and handling melee weapons to accustom people to the age-old traditions of Russian Cossacks and the Orthodox culture,” Kolesnikov told RT’s Ruptly video agency.

The priest is now giving lessons to Cossack youths, teaching them both martial arts and handling melee weapons.

Kolesnikov said the new skill has not only improved his physical form and self-confidence but has also allowed him to communicate his native Russian values to his parishioners.

While Kolesnikov showed some interest in sports as a child, he resisted boxing and hand-to-hand fighting after he took his holy vows, as he believed the aggression involved went against the Orthodox canons and values.

Aikido, on the other hand, is based on self-defense and the suppression of an opponent’s aggression, which is more in line with the priest’s religious beliefs.

 

CHICC Manchester

Centre for Heritage Imaging and Collection Care

Shaolingreece

Ομάδα μελέτης ιστορικών πολεμικών τεχνών

Αντέχουμε...

για την Ορθοδοξία και την Ελλάδα μας!

ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

ΘΡΑΚΗ

Μυθολογικά, Ἀρχαιολογικά, Ἱστορικὰ & Λαογραφικὰ γιὰ τὴν Θράκη.

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Ἱστορικές μνῆμες Ἑλλήνων

A Reader's Guide to Orthodox Icons

Feeble words about powerful images

The History of Byzantium

A podcast telling the story of the Roman Empire from 476 AD to 1453

Χείλων

Ιστολόγιο Κλασσικών & Φυσικών Επιστημών

Hans Talhoffer

A Historical Martial Arts blog by Jens P. Kleinau

Photografia

A slice of life.

Forgotten Films

A look at the movies forgotten by time

mediaevalmusings

1,000 years of history in blog-sized bites.

Delving into History ® _ Periklis Deligiannis

Περικλής Δεληγιάννης - Ιστορικές Αναδιφήσεις®

Chelsea Pierce

museology and the arts

Cultural Life

Life, culture, travel, books, movies, linguistics...

Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών

Εκπαίδευση στη χρήση αρχαίας, μεσαιωνικής και αναγεννησιακής σπαθασκίας, καθώς και εκπαίδευση στο μοντέρνο άθλημα της ξιφασκίας.